Tag Archives: சார் பொருண்மை

நான் எனக்கு யார்?

(ஓர் அறிவிப்பு…

இந்த கதை என் சொந்த படைப்பு அல்ல. இலியிச் எழுதியதாக நம்பப்படும் ஒரு நாவலின் நடுவில் இடைச்செருகலாக வந்து இருக்கும் சிறுகதை இது என்று நம்பத்தகுந்த எனது இலக்கிய நண்பர்கள் மூலம் இப்போது தெரிய வருகிறது.
ஒருவேளை பதிப்புரிமை தொந்தரவு எழுப்பப்பட்டால் நான் இந்த கதையை நீக்கி விடுவேன். இந்த கதைக்கு நானே என் மனம் போன போக்கில் ஒரு தலைப்பு வைத்தேன். உங்களுக்கு பிடித்த தலைப்பை நீங்களும் வைத்து கொள்ளலாம்.)

இனி கதை. ==================

இருக்கட்டும்.

அதனாலென்ன?

என்னை இன்று எப்படியேனும் கொல்ல வேண்டும் என்ற ஆத்திரம் உங்களுக்கு. இப்படி நீங்கள் ஒன்றுகூடி குவிந்து நின்று இருப்பதை நான் முன்பு பார்த்ததே இல்லை.

உங்கள் கண்களில் மின்னி சிதறும் அந்த கொடிய குரூரத்தை ஒருநாளும் நீங்கள் கண்ணாடியில் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்.

உங்கள் முகக்கண்ணாடியில் வழுக்கி விழும் மழைக்காலத்தின் வெயில் பற்றிக்கூட உங்களுக்கு தெரியாது.

சற்று தொலைவில் கோடரியோடு நிற்கும் அந்த பிரெஞ்ச் இளைஞனை பார்க்க பார்க்க ஆத்திரம் வருகிறது. உங்கள் வெறியை அவனுக்குள்ளும் பிரயோஹித்து கோடரியோடு இங்கே நிற்க வைத்திருக்கிறீர்கள்.

அவனோடு நான் கடலோரம் சிறிது நாட்கள் சல்லாபித்து இருக்கிறேன். மோவைக் போதையில் அவன் மூக்கு விடைக்கும் போது என்னை அடைந்து இருப்பான்… அல்லது நான் அவனை…

அவனுக்கு அருகில் இருக்கும் கொம்பலஸ் ஒரு நூல் வியாபாரி. அவன் மனைவி ஜாந்திசோனா வட்டி வியாபாரி. நகவெட்டியை கொண்டு குழந்தையின் சொத்தை பற்களை பிடுங்குவதில் கை தேர்ந்தவள்.

நான் அவளிடம் ஒருநாள் கிழக்கின் திசை எது என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள் யோசித்தாள். அன்றிலிருந்து அவளுக்கு பேய் பிடித்தது என்று ஊரார் நம்பினர். நான் என்ன செய்ய?

உங்கள் தேடல் தீவிரமாக இருக்கிறது. கிம்னோ தன் மூக்கால் மோப்பம் கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டான். புதர் மண் அவன் கண்களை கோதி விட்டு பறக்கிறது. அவன் பிடரி சிவப்பு நிறம்.

ஐயா…

நான் குற்றம் செய்தது உண்மைதான். அந்த குற்றம் ஒரு வாத்தை உணவுக்கு கொல்வது போல் நிகழ்ந்து முடிந்த ஒன்றுதான்.

என் கனவில் வந்த அந்த திரைப்பட இயக்குனரை கொலை செய்து விட்டேன். அது கனவிலேயே நிகழ்ந்து முடிந்து விட்ட சம்பவம்.

அவன் உங்கள் வாழ்க்கையை திருடி இருக்கிறான். உங்களின் திசையை திருப்பி தன்னை மட்டும் வளமாக்கி கொண்டவன். கொன்றது தவறா?

கனவில் ஒருவனை நான் கொன்றதை ஆதாரத்துடன் நிரூபிக்க தியிப்பினோ மோனசா என்ற டச்சு நாட்டு பெண்ணை நீங்கள் கடத்தி வந்து உங்களோடு வைத்திருப்பதும் அதற்காக தூதரக அதிகாரிகளின் மனைவிமார்களை பலாத்காரம் செய்ததும் எனக்கு தெரியாதா என்ன?

நானும் இப்போது உங்களை பார்த்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன். உங்கள் வெறி பிடித்த தேடல் ஒழுங்கற்று சுயம் இழந்து இருக்கும்போது நான் சற்றே ஆசுவாசமாகி கொள்கிறேன்.

உங்கள் சோம்பலை கலைக்கும்படி துயண்டர் திமிங்கலத்தின் பாலை காய்ச்சி பருக கொடுக்கிறான். அவன் ஜெர்மனியில் இருந்து கழுகின் மீது பறந்து வந்தவன் என்று நீங்கள் நம்பிய காலத்தில் அப்படி இல்லை அவன் பொன்னமராவதியில் கல்பனா தியேட்டரில் இண்டெர்வெல் நேரத்தில் முறுக்கு விற்பவன் மட்டுமே என்று சொன்னேன்.

அவன் ஆண்குறி மிகவும் நீளம் மிகவும் தடியாகவும் இருக்கும் என்று வித்யா ஊரெல்லாம் சொன்னபோது உங்கள் ஊர் பெண்கள் அவனை தேடி பிடித்து வெட்டிவேர் எலுமிச்சை நன்னாரி ஊற வைத்த சூடான நீரில் குளுப்பாட்டியதும் அவன் நிறம் வெளுத்து போனான். அவன் நாக்கு சுளுக்கி பாஷை இடறியது. எப்படியோ ஜெர்மன் மொழி அங்கே ஒட்டி கொண்டது. இன்றோ அவன் உங்களில் ஒருவன் ஆகி விட்டான்.
நான் மட்டும் பாவியாகி விட்டேன்.

என்னை மன்னிக்க கூடாதா?

ஒரு கொலைதான் மனிதத்தின் அபத்தமான எதிர்காலத்தை முடித்து வைத்திருக்கிறது என்பதற்காகவும் நீங்கள் எனக்கு கருணை காட்டலாம்.

தோன்ஷிய நாட்டு இளவரசன் பதுப்பிர்நோ என்னிடம் உங்கள் நாட்டு முதலிரவு எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டான். நான் விளக்கி சொன்னேன்.

கடும் இருட்டில், ஒரு சிறு அறையில், சிறு கட்டிலில் அல்லது தரையில் ஏராளமான பண்டங்களுடன் மூச்சு முட்டும் வாசனையில் வாடிய பூக்களுடன்….

பதுப்பிர்நோ என்னிடம் கேட்டான்… நீங்கள் என்ன மூட்டைப்பூச்சிகளா?

பிற்காலத்தில் நான் அவன் நாட்டில் இருந்த ஒரு நங்கையை மணமுடித்து கொண்டேன். கியசிக்கினோ அவள் பெயர். எங்களுக்கு முதலிரவு வேறு மாதிரி அந்த நாட்டு வழக்கப்படி நிகழ்ந்தது. அதாவது,

பட்டப்பகலில்… வெட்ட வெளியில்… தங்கத்தால் ஆன மேடையில்…

ஊரே கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்து கொண்டாடி மகிழ அது நடந்தது.

அந்த தேசத்தின் குதிரைகள் பேசும். ஒருநாள் ஒரு குதிரை இப்படி ஒரு கேள்வியை என்னிடம் கேட்டது. “எனக்கு நான் யார்”?

இந்த கேள்வியோடு நான் கடற்பயணங்கள் மேற்கொண்டேன். என் அன்பிற்குரிய கியசிக்கினோவை
மீத்தாகு வளைகுடாவில் ஒரு கடல் நோயில் பறி கொடுத்தேன். அவள் நீல நிறமான உடலை கடலில் எறிந்தனர்.

எங்கெங்கோ சுற்றினேன். இந்த நாட்டுக்கு வந்தேன். இங்கும் எங்கெங்கோ சுற்றி அலைந்தேன்.

ஒருநாள் நந்தியாதோப்பு குஞ்சுமாலிக் என்னோடு பேசிக்கொண்டு இருந்தான். சைக்கிளில் டீ கேன் வைத்து ஊரெல்லாம் விற்பனை செய்வது அவன் தொழில். சைக்கிளை பிடித்தபடி அவனுக்கு உறுதுணையாக இருப்பவன் ஆசியாபட்டியை சேர்ந்த கிஸ்விலா தான்ட்ரிக்.

நாங்கள் பசியில் பிறக்கிறோம். பசியில் வாழ்ந்து மடிகிறோம். எங்கள் மனதில் சோற்று பருக்கைகள் புதைந்து வெடித்து சிதறும்போது நாங்கள் சாகிறோம். எங்கள் கனவை அந்த இயக்குனன் விற்று விற்று வயிறு வளர்க்கிறான். கடற்பிரபுவே… அவனை நீங்கள் சம்ஹாரிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

ஆம்…

நான் அந்த வேண்டுகோளுக்கும் அன்புக்கும் ஒரு குவளை சீன தேநீருக்கும் இணங்கி கனவில் வந்த இயக்குநனை கொன்று உங்களை அவனிடமிருந்து விடுவித்தேன்.

நீங்களோ என்னை கொலை செய்ய பகலை வாளாக்கி இரவை ஈட்டியாக்கி இங்கே வந்து நிற்கிறீர்கள்.

உங்கள் வீட்டு வாசலில் பெண்கள் கோலமிடும் பணியை நிறுத்திவிட்டு ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையில் தங்கள் வாசலில் “நான் எனக்கு யார்” என்று எழுதி வருவதுதான் உங்கள் சிக்கலுக்கு கோபத்துக்கு இன்னொரு காரணம் என்றும் எனக்கு தெரியும்.

சரி.

நாம் பரஸ்பரம் பொருதுவோம்.

நிறமான இரவுகள்

காற்றுக்குள் சுழலும்
ஒலித்துகள்களில்
காற்றினை சுழற்றும்
ஒளித்திரள்கள்…
சிறு சிறு
பட்டாம்பூச்சிகள்.

மௌனத்தின் விஷமெடுத்து
இரவை திரிக்கும் நான்.

இரவுக்குள் சாய்ந்தாடும்
அவள் நிழலின் நிழற்படம்.

காற்றை குடித்து என்
கனவை புசித்து
நத்தையாய் நகரும் உயிருக்குள்
நின்று தடுமாறும் நினைவில்
சாய்ந்தாடும் நிழற்படத்தின் நிழல்.

ஒலியில் மோதிய
ஒளியின் கண்கள் கண்டு
துணுக்குறும் இரவுக்குள்
விழிப்புறும் அச்சிறு
பட்டாம்பூச்சிகள்…

பட்டாம்பூச்சி சிறகசைப்பில்
ஒலியை சுழற்றும் வளி.

வளிக்குள் சுழலும்
ஒளியின் நிழலில் விரிந்த
அப்பகலில் அவள்…

இப்போது நான் அறைக்குள் இருக்கிறேன்

இப்பொழுதாவது
எழுதிவிடலாம் அக்கவிதையை
என்றெண்ணும் கணத்தில்தான்
மரணம் வந்து நிற்கிறது.

நள்ளிரவு.
பேரமைதி.
சில நிமிட காற்று.
ஓரளவு பனி.

மரணத்தின் இயல்புகளானது
நொடிகளை நம்பி
யாருக்கும் எதற்கும்
காத்திருத்தல் இல்லை
என்பதை நான் அறிவேன்.

ஒரு பாதசாரி
ஒரு இருமல் ஒலி
ஒரு வாகன இரைச்சல்
ஒரு குரைப்பொலி.

என் கவிதையினுடைய
எல்லா சொற்களும்
எல்லா சிந்தனைகளும்
விலகிக்கொண்டிருக்கும்
உயிரில் சிக்கி இருக்கிறது.
உயிரோ தன்வயமுற்று
கவிதையின் கால்பற்றி
இழுத்து விளையாடுகிறது.

திகைப்பு.
பெருமூச்சு.
அழுத்தம்.
கவனம்.

மரணம் தலைகுனிந்து
தன் வழியே செல்கிறது.
அந்த கவிதையை
நான் எழுதலானேன்.

சுவரிலிருந்து கேட்கும் குரல்

பூமிக்கடியில்தான்
மரங்கள் பேசிக்கொள்கின்றன.
அக்கணம் நிலவு
பூமியை உருட்டி விளையாடும்.

காற்று சிக்கிக்கொண்ட
கிணறுதான் எல்லா உடல்களும்.
உடல் பின் காற்றின்
ஒலி ஒளியாகியதும்
கலைகிறது வெளியில்.

என்னை கடந்து செல்வோர்
வெறும்
மரணமுற்ற நினைவுகள்.
என்னை நோக்கி வருவோர்
வெறும்
நினைவின் மரணங்கள்.

நீண்ட பயணத்துக்கு பின்
ஒரு குடிசையில்
என் வாழ்க்கையை பார்த்தேன்.

வாழ்க்கையோ, அனாதையாக
வாழ்வதற்கு பழகி விட்டது
நான் வாழ நினைக்கையில்.

வீட்டுக்கு வெளியில்
அழைப்பொலியின் சப்தம்.
நீங்கள் சென்று
திறக்க வேண்டாம் கதவை.
பொத்தானை
அழுத்தி அழுத்தி மறைவது
என் மனசாட்சிதான்…

நமக்கு கண்கள் இல்லாதது
போலவே
அதற்கு காதுகள் இல்லை.

ஒவ்வொரு திசையிலும்
அப்பிச்சைக்காரனை
நான் பார்க்கிறேன்.

நிறங்களை கண்களால் புசித்து
சப்தத்தை காதால் குடித்து
யாரிடமும் யாசகம் கேட்காது

சக பிச்சைக்காரனை
துணைக்கு தேடும் அவனை…
நீங்கள் மனம் என்பீர்.
நானோ,
அது நீங்கள்தான் என்பேன்.

===================================

சொல் நகரும் கவிதை

அச்சொல்
தன்னை தொலைக்க
வரிகளில் நிசப்தம்.

வழிந்த கண்ணீரில்
ஒழுகும் இரவொன்றில்
அச்சொல் நனைய
வரிகளில் சப்தம்.

எங்கோ நிகழ்ந்து
முடிந்த மரணத்தின்
சடை பிடித்த பகலில்
அச்சொல்  திகைக்க
வரிகளில் தயக்கம்.

யாருமற்ற நாக்கொன்றில்
துயிலும் அச்சொல்…
கனவின் வர்ணத்தில்
ருசி முதிர்ந்து விழிக்க
வரிகளில் மயக்கம்.

அலையும் காற்றுக்குள்
அலையும் கவிதைக்குள்
அலையும் மனதுக்குள்
அலையும் அச்சொல்லில்
அலைகிறேன் நான்
வரிகளில் நழுவியவாறு.

நற்பருவம் வந்து நாதனை தேடும்

புலர்ந்த பொழுதில் புட்களின்
மலர்ந்த முதல் பாடலாய்
எவரவர் வாய் கேட்பினும்
அப்பொருளே மெய்ப்பொருளாய்
இசைக்கும் தினமின்றில்…

யாதுமாகியதொரு
ஆலயத்தின் நடுவில்
சூழல் காற்றின் ஸ்வப்னமாய்
நம் விழிகள் தீற்றி திகைத்தன
ஏற்றிய மணிவொலியின்
நடு நொடி ரீங்காரமாய்.

சலித்த வேண்டுதலில்
இளைத்த பனிச்சடையன்
குனித்த புருவம் சிலிர்க்க
தனித்து நமை
கடைக்கண்ணினானோ?

ஹாரத்தி புஷ்பத்தில்
புகைக்கடவுளாய் என்னுள் நீ.

காற்றும் மணமும்
கலந்து கழுவிய ப்ரஹாரத்தில்
நடை நழுவி நாணத்தில் கமழ

காணுற்று தொலைந்த
நயனங்களை தேடுகிறேன்.

கற்பனைகள் முற்ற
காட்சி தந்த உன்
ஈரத்தடத்தின் குளிர்மை
மனதில் காணப்பெற்றால்…

மனித்த பிறவியும்
வேண்டுவதே இம்மாநிலத்தே.

மின்னல் எழும் நேரம்

இம்முறையும் தோற்றுப்போனேன்.

அப்படி அல்ல. நன்கு புரிந்து கொண்டு செயல்படுங்கள்…

எப்படி?

கண்களால் என் கண்களை பாருங்கள். சீறுவது போன்றும் வெறிப்பது போன்றும் இல்லாது சிமிட்டல்களை குறைத்து கொண்டு நுட்பமாக ஆழ்ந்த அமைதியுடன் பாருங்கள். ஆனால் அதே நேரம் உற்று பார்க்கக்கூடாது.

ம்…

இப்போது முத்தமிடுங்கள்.

முத்தமிட துவங்கினேன்.

நாவுகள் தங்கள் பயண இணைப்பில் புரிதல் கொண்டு தமக்குள் வளைந்து நாகமென நெளிந்து ஒன்றினுள் ஒன்று வெளியேறி கொண்டிருந்தன.

அதன் பாஷை சைபீரிய பனியாய் உறைந்து இருந்தது. என் கீழ் உதடை அவளின் இரு இதழ்களும் நட்பின் ஆதுரத்துடன் பற்றிப்பற்றி இழுத்தது.

என் கண்கள் மீண்டும் எந்த சிதைவான விளைவையும் உண்டாகாமல் அவள் கண்களை பார்த்து கொண்டிருந்தன.

நான்கு கண்களின் வழியே உயிரின் மீது உயிர் ஒன்று மெய் சிலிர்த்து நழுவுவதை அவள் வடிவமும் தீர்மானமும் இன்றி உள்வாங்குவது போல் தோன்றியது.

இரு உடல்களின் தட்பவெப்பங்களில் சிக்கி கொண்ட சிலந்தி போல் மனம் பாறையாகி உருண்டு மிதந்து உருண்டு…மிதந்து….

                  ❇️❇️❇️❇️❇️

நீண்ட முத்தத்திற்கு பின் அவன் என் நெஞ்சங்களில் புதைய துவங்கினான். அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த இடம். என் இரண்டு மார்புகள் மீதும் பரிதவித்து அதில் தகித்த கனலில் புதிய நெருப்பாய் தாழ்ந்து தாழ்ந்து தவழ்ந்தான்.

காலங்கள் பூத்து குலுங்கும் போது இந்த  இரண்டு அற்புதங்களும் விளைகின்றன என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறினான்.

எத்தனையோ முறை அவன்  அவைகளை தொட்டுப்பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசையோடு கேட்டபோதும் நான் மறுத்து கொண்டே வந்தேன். மேலும் அவை என் கணவருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் மட்டுமே உரியது என்று கூறினேன்.

புரிந்துகொள்கிறேன். இருப்பினும் உன் இரு மார்புகளும் எனக்குள் எப்போதும் தீவிரமான கலகத்தை உண்டாக்குகிறது.

நள்ளிரவில் அதன் மீது பொங்கும்  என் நினைவுகள் பழைய மங்கிய சாபத்திற்கு புத்துயிர் அளிக்கின்றன என்றான்.

அப்போது எனக்கு பாவமாக இருந்தது.

                 ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தன் கால்களை எவ்வித ஆவேசம் இல்லாது எந்த நினைவும் இன்றி பிரித்து என்னை ஏந்த துவங்கினாள்.

அவள் காதருகில் சென்று ஹாஸ்மியின் “திற” கதையின் நினைவு மீண்டும் இப்போது வருகிறது என்றேன்.

அவள் என் மீது சுழன்ற கரங்களுடன் என்னை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

உன் முக்கியமான பணி இப்போதுதான் துவங்குகிறது. நீயே உள் செலுத்தி நீயே செல்லவும் வேண்டிய தருணம்.

உன் மழுங்கிய நரம்புகள் மீது மின்னல் உராய்வதை இப்போது காண வேண்டும்.
உன் சுய இன்பத்தின் போது என்னை நினைத்து கொண்டிருந்த அமிலமான பொழுதுகள் போன்றதல்ல இது.

சுய இன்பம் முடியும்போது வெறுமை தட்ட பூமி உன்னை சபிப்பது போல் உணர்வாய். இங்கு அப்படி அல்ல. தடுமாறிக்குழம்பிய கன்று தாயை அடையும் உணர்வை கொள்வாய். இயங்க ஆரம்பி என்றாள்.

அவள் கரங்கள் என் ஆரம்ப சிக்கலை தீர்த்ததும் நான் அவள் மீது படர்ந்தேன். ஒருக்களித்து திரும்பிய அவளின்  கழுத்தில் மீண்டும் முத்தமிட்டேன்.

                       ❇️❇️❇️❇️❇️

அவனுக்கு கழுத்தில் முத்தமிட பிடிக்கும் என்று சொன்னதும் அவனுக்கு அதைத்தர தயாராக இருந்தேன்.

ஹக் மீ என்றேன். அவன் என்னை நசுக்காமல் மெல்ல அணைத்து கொண்டு எனது புறங்கழுத்தில் முத்தமிட்டான். அப்போதும் அவன் நெஞ்சம் என் மார்புகள் மீது உரசாமல் கண்ணியமாய் வெளி நின்றது. அவன் உடலின் மீதிருந்த அந்த வாசனை உணர்வுகளின் கலங்கரை விளக்கம் போல் இருக்க உணர்ந்தேன்.

உடலுறவு மீதான ஆர்வம் ஆசை இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் உள்ள வித்தியாசங்களை அவன் உடல் தெரிந்து வைத்திருந்தது. நளினமாக இயங்கினான்

அவன் அணைக்கும் போது நகங்கள் என் மீது படவேயில்லை. இப்போதும் என்னை அப்படித்தான் முத்தமிடுகிறான். காமத்தை அவன் ஒருபோதும் மறந்தது இல்லை.

காமம் மனதிலோ உடலிலோ இல்லை. அது உயிரில் இருந்து இன்னொரு உயிரை ஏற்றி வைக்கிறது. என் கணவன் பாறையை போல் என்னை திருகி எறிவதை மறந்து போக விரும்பினேன்.

                   ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தன்னை புகையாய் மாற்றி கொண்டாள். அந்த மெல்லிய புகையில் நறுமணம் கமழ்ந்தது. நேரங்கள் உருகி வடிந்தன.

வாழ்க்கையில் சந்தித்த எத்தனையோ அர்த்தமற்ற கூச்சல்கள்  அனைத்தும் இதோ இங்கே முடிந்து நிற்கிறது. அவள் இழுத்து புதைத்துக்கொண்டாள்.

அவளிடம் மெல்ல கேட்டேன்…
“இப்போது உன் கணவனின் நினைவு வருகிறதா?”

                   ❇️❇️❇️❇️❇️

“காலம் முதிரும்போது சில பெண்களின் கணவர்கள் அவர்களின் காமத்துக்கும் கணவர்களாக இருக்க முடியாது போகிறார்கள். காமம் ஒரு மொழி. அது உடலின் மூலம் உயிரின் அரங்கத்தில் கூடிய பிழைகளை  அவசரமின்றி திருத்துகிறது.”

இந்த குறுந்தகவலை அவள் எனக்கு அனுப்பியபோது நான் கதிர் ஒளியில் கட்டுரைகள் எழுதி கொண்டிருந்தேன்.

அந்த கட்டுரைகளின் வாசகி அவள். நீண்ட ஆய்வுகளை அவள் அந்த படைப்புகளில் ஆர்வத்துடன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

உணர்வுகளுக்கு புறம்பான உறவுகள்  மட்டுமே அவளுக்கு காலப்போக்கில் திணிக்கப்பட்டு இருந்தது.

பெரும் பண வசதி கொண்டவள் என்ற போதும் ஏதோ காரணங்களை கூறி கொண்டு ரேஷன் கடைக்கு சென்று கூட்டத்தில் மக்களோடு மக்களாக நின்று விடுவாள். தனிமையை கொல்கிறாள்.

“பசித்து போன அவர்களிடம் இருந்த ஏதோ ஒன்று இவளிடம் இல்லை. அதை என் வீட்டில் இருப்பவர்கள் இருக்க விடுவதில்லை.

என் விருப்பத்திற்குரிய அனுபவங்களும் தேடல்களும் தினமும் நாய்குட்டிகளோடு திண்ணையிலும் ஊஞ்சலிலும் அழிந்து கொண்டே வருகின்றன” என்றாள்.

சந்திக்க வருகிறேன் என்றேன்.

ஒருநாள் வாருங்கள். என் புருஷன் வீட்டில் இல்லாதபோது.

               ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் என்னை வந்து பார்க்கும்போது நகரின் மையமான பூங்காவில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.  அது எங்களின் முதல் சந்திப்பு.

பொது வெளி சந்திப்பு மட்டுமே பாதுகாப்பு என்று மனம் கூறியது. நெருக்கமாய் அமர்ந்த போதும் கவனமாய் அவன் என் மேல் படாது அமர்ந்தான்.

அவன் எழுதுவதற்கும் பேசுவதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருக்காது என்பதை முன்னமே தெளிவு செய்திருந்தான். அவன் உரையாடல் என்பது வேடிக்கை பேச்சுக்கள், கிண்டல்கள் என்று தளம் தளமாய் விரைந்து போகும்.

ஸ்பரி… நீங்களா இப்படி பேசுவது என்றேன். உள்ளூர மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கல்லூரியில் படிக்கும் போது இப்படி பேசி விளையாடிய நான் இன்று தொலைந்து போய் இப்போது வெறுமையாய் இருக்கிறேன் என்று நினைத்து கொண்டேன்.

அப்போதுதான் கேட்டான்… நாம ஒரு தடவை செய்வோம்டி… எனக்கு ஆசையா இருக்குடி.

                ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் முதலில் பேசும்போது ரமணரையும் பொற்றேகாட் கவிதைகளும் பற்றி என்னிடம் கேட்டு கொண்டிருந்தாள்.

அந்த உரையாடலை அவள் ஏனோ  வலிந்து திணிக்கிறாள். அன்று அது அவள் இயல்புக்கு எதிரான ஒன்று என்பது புரிந்தது.
அவளின் உண்மையான பிரச்சனைகள் பற்றி என்னிடம் உள்ளபடியே பகிர அதிக நாட்கள் எடுத்து கொண்டாள்.

இறுதியில் நம்பிக்கை வந்து ஒருநாள் கூறினாள். இறுதியில் அது வழக்கம் போல் அன்புக்கு ஏங்கும் ஒரு சராசரி பெண்ணின் சராசரி ஏக்கமாகவே இருந்தது.

பெண்கள் இந்த அன்புக்கு ஏங்குவது எல்லாம் உண்மையில் வேறொன்றுக்கு ஏங்குவதில் சென்று முடியும்.
அது நெக்லஸ் வாங்குவதில் ஆரம்பித்து பாத்ரூம் கட்டுவது வரையில் எது வேண்டுமென்றாலும் இருக்கும்.

இவள் நேரடியாக காமத்துக்கு ஏங்கினாள். அவளை புரிந்து கொள்ள முடியாத கணவனிடம் அவள் பெற்றது காதல் என்பது புடைத்த குறியுடன் வெறுமனே உறிஞ்சுவதும் தின்பதுமான ஒன்று. பசி. மிருக பசி. பசி எதையும் செய்ய சொல்லும்

எனக்கு திருமணம் ஆகவில்லை என்றேன். அதற்கும் இதற்கும் ஒன்றும் இல்லை என்றாள். ஏனெனில் எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது என்றாள். குழந்தை கூட இருக்கிறது என்றாள்.

அப்போது நிம்மதியாக அவருடன் இரு என்றேன்.

ஸ்பரி… செக்ஸ்னா உடம்பை கீறி குத்தி கிழித்து உமிழ்ந்து விட்டு போவது இல்லை என்றாள்.

அங்கு என்னை விடவும் என் ஆண்மை அவளை உற்று கவனித்தது.

               ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் சபலமான ஆள் இல்லை என்பது தெரியும். அவனை விடவும் திடமான மனிதர்களையும் தெரியும். அவனிடம் காமம் கொள்வது என்பது ஏன் என்பதை ஆழமாக அவனே யோசிக்க கூறினான்.

இதில் யோசிக்க என்ன இருக்கிறது ஸ்பரி. என் மனதில் ரீங்கரிக்கும் கனவுகள் அனைத்துக்கும் காமம் மட்டுமே அடிப்படை என்றேன். மனதால் உடலை பார்ப்பது… உடலால் மனதை பார்ப்பது… உங்களுக்கு பார்க்க தெரியும் என்றேன்.

அது அவனுக்கு புரியவில்லை.

                 ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் காமம் மட்டுமே அடிப்படை என்று சொன்னதும் மிக எளிதாக அதை ஃப்ராய்டிசம் என்று கூறி கடந்து போக சொன்னேன். ஆனால் அவள் அதை துவக்கத்திலேயே மறுத்தாள்.

காரணம் காமத்தை அவளால் சந்திக்க முடிந்தது. அவளின் முதல் சுய இன்பத்தை பற்றி நினைவிருக்கிறதா என்று கேட்டேன்.

அது பள்ளிப்பருவத்தில் ஒரு மதிய நேரத்தில் வானத்தில் மழைக்குரிய அத்தனை ராசிகளும் தென்பட்டு கொண்டிருந்த நேரத்தில் எனக்குள் அந்த கசிவை உணர்ந்தேன் என்றாள்.

நான் என்னை தூண்டவில்லை. என் உறுப்புகளை தீண்டவில்லை. ஆனால் புணர்ச்சியின் ரசாயனம் அந்த இருண்ட மதியத்தில் தோகையை விரிப்பது போல் நிகழ்ந்து முடிந்தது. நான் மெதுவாக ஈரமாகி கொண்டிருந்தேன் என்றாள்.

அவள் காமம்  தன் ஒரேயொரு  தீற்றலின் மூலம் அரக்கனை சாம்பலாக்கும் என்று அப்போது நான் உறுதியாக நம்பினேன்.

காரணம் காமத்தை அவதானிக்க முடிந்த ஒரு மனிதம் இந்த பூமியை மகிமை செய்கிறது என்பதை நம்புவதால்…

அவளுக்காக அல்ல. எனக்காக அல்ல. ஆனால் நாங்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழ்ந்து புணர விரும்பினோம்.

ஒருவரிடமிருந்து ஒருவரை இழந்து தங்களை தாங்களே மீண்டும் பெற்று கொள்ள வேண்டுமெனில் இதுதான் சாத்தியமான ஈடு என்று கூறினாள்.

                      ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் பலமுறை என்னை சந்திக்க விருப்பம் தெரிவித்தான். ஒருநாளில் என்னோடு மூன்று முறை கூட வேண்டும் என்று கூறினான்.

அது சாத்தியமா என்று கேட்டபோது சாத்தியமாக்கி கொள்வோம் என்றான். சிரிப்பு வந்து விட்டது. பின் உடலுறவுக்கு உரிய நாளை அவனே அவன் இஷ்டம் போல தேர்ந்தெடுக்க ஆரம்பித்தான்.

பெருங்கடலில் பார்த்து வியந்து ப்ரமித்த பெரும் சூறாவளி ஒன்று இறுதியில்  நிலப்பகுதிக்கு வந்ததும் கேவலம் மரத்திலும் சுவரிலும் மோதி மோதி உடைந்து போகும் பரிதாபமான நிலையை போல் அவன் இயைபு மாறி வருவதை கண்டேன். மெல்ல அவன் எழுதுவது நின்று போக ஆரம்பித்தது.

பெண்மைக்கே உரிய விழிப்பை நான் என்னிடம் கொள்ள நேர்ந்ததும் ஸ்பரியிடமிருந்து விலகினேன்.

அது அழுகையுடனான நாட்கள். என்னை கொலை செய்த நேரங்கள். அவனுக்கும் இந்த மோகம் ஸ்தம்பித்து போகும் வரைதான் அந்த வேதனை இருக்கும் என்று எனக்குள் கூறிக்கொண்டேன்.

ஸ்பரி…மன்னித்து விடுங்கள்.

                     ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் போய் விட்டாள்.

எல்லாம் முடிந்து விட்டது. எல்லா இணைப்புகளும் பிளாக் செய்யப்பட்டு கதவுகளை அறைந்து சாத்தி கொண்டு போய்விட்டன.

மோதி உடைக்கலாம். ஆனால் என்னிடம் மிஞ்சி இருக்கும் தார்மீக உணர்வுகள் அதற்கு இடமளிக்கவில்லை.

காலங்கள் கரைந்து புதிய வேலை கிடைத்து  நானும் விசாகப்பட்டினம் சென்று விட்டேன். ஒரிசாவில் இருக்கும் என் தோழி இங்கு மைய நூலகத்தில் பணி புரிகிறாள்.

அவள் மூலம் ஒரு வேலை கிடைத்து இங்கேயே வந்துவிட்டேன். வருடங்கள் போனது. அப்படித்தான் அது போகும்.

                           ❇️❇️❇️❇️


சட்டென்று விழித்து கொண்டபோது மூச்சு வாங்கியது. அப்போது மணி குளிர்ந்த இரவில் மூன்று என்பது தெரிந்தது.

வெறும் கனவுதானா இது?

ஸ்பரி…எங்கு நீங்கள்…?

கனவை ஆழமாய் நினைவுறுத்தி கொள்ள முயன்றேன். அருகில் கணவன் தூங்கி கொண்டிருந்தார்.

என்ன கனவு… ஸ்பரி தாவரமாய் என்னில் முளைத்தெழும் காட்சி அது. தாவரங்கள்
காற்றுக்குள் சிலிர்த்து காற்றை அதிர்வூட்டும் நொடிகளுக்குள் புணர்ந்து மறைந்து விட்டான்.

நெஞ்சு கொதித்து கொண்டிருப்பதும் இடையில் ஆழ்ந்த நோவு பின்னி சுகமாய் மின்னி மறைவதையும் இப்போதும் என்னால் உணர முடிந்தது.

இன்னும் விடியும்போது குளித்ததும் அழிந்து போகும் நினைவுதான் இது என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

ஸ்பரியின் எண் எனக்கு தெரியும்.

                        ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் என்னை மொபைலில் கூப்பிட்ட போதும் பேசிய போதும் என்னால் சிறிதளவே கோபங்களை வெளிக்காட்ட முடிந்தது. திட்டினேன். கேட்டு கொண்டாள்.

அந்த கோபங்கள் எல்லாம் கரைந்து போன வருடங்கள் மீதுதான் என்பதை புரிந்து கொண்டேன்.

நீங்கள் வரவேண்டிய நேரம் இது ஸ்பரி. என்னால் கனவின் கூச்சலை பொறுக்க முடியவில்லை என்றாள்.

                         ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தேதிகள் குறித்து கொடுத்தாள். விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு அவளை அதே பார்க்கில் சென்று சந்தித்தபோது அப்படியே இருந்தாள்.

ஃப்ரான்ஸ் நாட்டில் வரையப்பெற்ற சில   எண்ணெய் சாய ஓவியங்களை  (பெண்களை அன்னங்கள் புணரும் காட்சிகள்) பார்த்துவிட்டு நன்கு தூங்கிய பின்தான் எனக்கு அந்த கனவு வந்தது என்றாள்.

அவள் மார்புகள் மொகலாய ஓவியத்தின் சாயலில் இருக்குமா என்று ஒருமுறை நான் கேட்டேன். அந்த நினைவும் வந்தது.

உன்னுடன் தொடர்பில் இருந்த பழைய நாள் நினைவுகள் எனக்கு சுமையை கடும் தோல்வியின் உணர்வை கொடுத்தது. இன்று வரையில் அது என்னை குதறிக்கொண்டே இருக்கிறது என்றேன்.

காமம் அசையாத ஒளி. நீளங்களை தாண்டும் விசை. குளிர் என்ற கொலைவாள் கொண்டு பயணிக்கும் பிசாசின் நிழல்.

இனி என்னிடமிருக்கும் என்னை  நீங்கள் வீழ்த்துங்கள் என்றாள்.

                     ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் கணவன் பணி நிமித்தம் ஊருக்கு சென்றிருக்கும் அந்த நான்கு நாட்களில் நாங்கள் புணர்ந்தோம்.

புணர்ச்சி உடலில் துவங்கி உடலில் அணைந்த போது காமம் ஒவ்வொரு முறையும் தன் தோல்வியை சந்தித்தது.

“உன் யோனி சதுரங்கத்தின் அனைத்து சாமர்த்தியங்களையும் வெளிப்படுத்த தவித்த போது நான் மர்மங்களில் பேச்சற்று உறைந்து நின்று தடுமாறி கொண்டிருந்தேன்” என்றேன்.

ஸ்பரி… என்று நெருங்கி வந்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டு என் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

முன்னெப்போதும் இல்லாதவண்ணம் அவள் கண்களின் ரேகைகள் அதிக ஒளியுடன் இருந்தது. அதில் விவரிக்க முடியாத நீர்மமொன்றில் பாவைகள் குதூகலத்துடன் பிறந்த குழந்தையை போல் களிப்புற்று அலைந்தன.

பெருமளவு நேரங்கள் அறைக்குள்  ஆடைகள் அணியாமல் முழு வெற்றுடம்பாகவே நாங்கள் இருந்தோம்.
அசதி மேலிடும்போது தளர்ந்த எனது குறியை பற்றிக்கொண்டு அவள் ஆழ்ந்து உறங்கினாள். கனவுகள் இல்லாது.

                        ❇️❇️❇️❇️❇️

நம் இந்த உறவை இந்த சமூகத்தில் கள்ளக்காதல் என்பார்கள் என்றேன்.

ம்ம்… சொல்லட்டும்.

நீயோ எனக்கு காதலி. நானோ உனக்கு கள்ளக்காதலன். சொல்லிவிட்டு சிரித்தேன். அவளும் சிரித்தாள்.

இருவரும் சற்று மௌனமாக இருந்தோம்.

அப்படி நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா ஸ்பரி.?
நாளை நீங்கள் யாராயினும் மணம் செய்ய மாட்டீர்களா? அல்லது இன்று நிகழும் இந்த நம்முடைய உறவு இப்படியே இனியும் தொடரும் என்று நம்புகிறீர்களா?

அவளை நான் ஆழமாக பார்த்தேன்.

ஸ்பரி…. என்னை முத்தமிட்டாள்.

நம் உறவு இந்த ஊடல் இந்த காமம் எல்லாம் இன்றோடு முடிந்து விடும். இனி நாம் என்றும் சந்திக்க முடியாது என்றாள்.

நான், நீங்கள், இந்த உறவு, நமது இந்த உடல்கள், நம்முடைய காமம், இந்த நீங்கா இச்சை… இவற்றையெல்லாம் நீங்கள் எப்படி பார்க்கிறீர்கள் என்றாள்.

இச்சை என்று எனக்கும் ஒன்றும் இல்லை. அவள் மார்பை ஒரு கையால் அழுத்தி பிடித்து கொண்டேன். இதில் நான் இல்லை. ஆனால் என்னிடம் தீவிரமாக இது இப்போதும் இருக்கிறது.

காலம் காலமாக… என்று சிரித்தாள்.

நானும் அவளோடு சிரித்தேன்.

ஸ்பரி… உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா “அவளோடு பேசும்போது”…

ம்ம். இருக்கிறது.

ஆஹ்… அந்த நேரத்தில் எத்தனை கேள்விகள், துயரங்கள், வலிகள்…
கனவை மிதித்துக்கொண்டு நடக்க தெரியாமல் சுவரோரம் பற்றியபடி நடந்து நடந்து சிதறி விழுந்த காலங்கள் எனக்கு.

அந்த காலம் போயிற்று. இப்போது உன் குடும்பம் முன்பு போல் இல்லையே.

முன்பு போல்தான். கால்களால் மிதிப்பதை விடுத்து வார்த்தைகளால் மிதிகள் விழுகின்றன.

அதனால்தான் அன்று நான் கண்ட அந்த கனவில் இருந்து இன்று உங்களால் என் உயிரை மீண்டும் மீட்டு கொள்ள முடிந்தது.

அவள் முகத்தை என்னை நோக்கி திருப்பினேன்.

என்னிடமிருந்து இறுதியில் என்ன நீ பெற்றுக்கொண்டாய்?

நீங்கள்?

உண்மையாக சொல்ல வேண்டுமெனில் முன்பிருந்த ஓரிடத்திலிருந்து வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறேன். அது பயங்களை நம்பும் இடமல்ல. மனதும் பயமும் ஒன்றையொன்று துரத்தி துரத்தி கடித்து காயமாக்கி கொள்ளும் இடமும் அல்ல.

எந்த நியதிகளால் தொன்மங்களால் கடமைகளால் உரிமைகளால் என் காமத்தை தீய்த்து கொண்டிருந்தேனோ அத்தனையின் மீதும் இந்த நான்கு நாட்களும் நான் உமிழ்ந்தேன் என்றேன்.

அதுதான் ஸ்பரி. சமூகம் மீது காறித்துப்பிய உணர்வு. என்னை பெண் என்று சொல்லிக்காட்டிய சமூகம் மீது. என்னை பொத்தலாக்கிய சமூகம் மீது.

நான் வாசிங்மெஷின். நான் மிக்சி. நான் கிரைண்டர். நான் விளக்குமாறு. அல்லது ஒரு கம்ப்யூட்டர்.

இன்று முடிந்த அளவு காறித்துப்பி விட்டேன் ஸ்பரி. இது போதும் எனக்கு…

தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். என் நெஞ்சு சூடான கண்ணீரில் ஈரமானது.

ஸ்பரி….

ம்ம்ம்…

இது பற்றாது எனக்கு. முத்தமிடுங்கள்.

அடுத்த உடல் உறவுக்கு மனம் இழைய… நாங்கள் மீண்டும் துவங்கினோம்.

                       ❇️❇️❇️❇️❇️

தூங்கும்போது எழுதியது

நீ என்
சூன்யங்களை நிரப்பினாய்.
நான் உன்
உலகத்தை திணறடித்தேன்.

*****

பூக்களை
தேடும் பட்டாம்பூச்சிகள்
இலைகளோடு மட்டும்
பேசுவதும் பாடுவதும் இல்லை

*****
எப்பொழுதும் போல
பேச்சு மூச்சற்ற வானம்
அள்ளி அள்ளி தருகிறது.

*****

அக்கனவை வரைவதற்கு
வந்திருந்த ஓவியன்
திரும்பவே இல்லை
அக்கனவுக்குள் இருந்து.

******

கிளையதிர படபடத்த
கொக்கு ஒன்று
மனமதிர நம்பியது
தானொரு மரமென்று.

தானொரு கொக்கென்று
நினைத்த அம்மரம் போலவே…

******

அப்பாவுக்கு
கதர் ஜிப்பாவும்
கருப்பு கூலிங் கிளாஸும்
பாட்டா ஷூவும் வாங்க
காசு சேமித்தபடியே… <அந்த
அனாதை சிறுமி.

*****

கவிதை கவிதை
என அலறும் போதே
செத்து மூழ்கின சொற்கள்
மனதுக்குள்…

*****

தீரும் அந்தியில்

இப்படி உரையாட
பிடிக்கவில்லை என
நின்று விடுகிறாய்.

பின் பரவசத்தில்
தத்தளிக்கிறாய். உயிரில்
மெழுகின் சூடு பரவ…

முன் வந்து கேட்கிறாய்
தாபம் என்றால்?

உன் வினாவோடு எங்கோ
என் முத்தம் செல்கிறது.

ஓர் அமைதி நீளும்.

உன் கண்களில் விரகம்
யுத்த கால குளிராக
வந்து சேர்கிறது.

புனைவின் உச்சமாய்
என் கைகள் தீண்ட
ஓடைக்குள் தவறிய
மான்குட்டியாய் உன் மனம்.

ரகசிய உரையாடலில்
காமத்தின் தழும்புகள்
சிவந்து புடைக்கின்றன.

உன்னோடு இருக்க
கிடைக்கும் ஒரு கவிதை
என்கிறேன் அப்போதும்.

துடித்து இறுகும்
உன் இரு மார்புகளும்
அனல் மழையில்
அமிழ்ந்து குளிர்கிறது.


பின்னொரு கணம் நீ
அழியாத கோபத்துடன்
புறக்கணித்து செல்ல…

உன்னை என்னிடம்
தொலைந்து போக
உன்னிடமே நீ
சொல்லி விட்டு…

சில மௌனங்களில் சில சொற்கள்

உன் மௌனத்துடன்
காற்றில் பதங்கமுறும்
புன்னகை…

எழுதிய புதினத்தை
ஓயாது மனனம்
செய்யும் மனதில்
மோதி மோதி
ஓடும் அலையென்று.

திட்டங்கள் இன்றி
புன்னகையினூடே
தலை கவிழ்வாயே…

சிரபுஞ்சி சாரலாய்
தெறிக்கச்செய்து
நொடிகளை புரட்டும்
விசைமுள் கூட
நாணத்தில் நழுவுமென
கணிக்க கொண்டாயோ?

நீராவியாய் நான் திரிய
எனக்கென்று இருக்கும்
மந்திரப்புன்முறுவலில்
நீயே நெசவுகிறாய்
காதலின் தோகைகளை.

என் கை பற்றுகையில்
கண் பற்றிய கணத்தில்
உச்சரிக்க உச்சரிக்க
ஈரமற்று உலர்ந்த
சொற்கள் எவ்வொன்றும்
ஸ்வர்க்கத்தில் ஒளிரிட்ட
வளியோடு கலவிய
வெண் இதழ்களாக…

நமதில் எனக்குள்ளிருக்கும்
உன் உரையாடல்கள்.