Tag Archives: குறில் மீட்சி

நிழலால் நகரும் பூனை

களைத்த
அதிகாரியை போன்று
எனது அறைக்குள்
வரும் அப்பூனை
மோப்பமுற்று தேடுகிறது
அதன் நிழல்களை.

காணாது கலக்கமுற்று
வெளியேறும்
பூனையின் நிழல்களை

நினைவுகளாக்கி
சுமக்குமென் மனதுக்குள்

அந்த பூனையை – அது
இல்லாத பொழுதுகளிலும்
நான் பார்க்கிறேன்.

அந்த
மனப்பூனை
என்னை பார்க்கும்போது
அதன் மனதுக்குள்

அறை விளக்கொளியில்
சிமிண்ட் சதுரத்தில்
கோணலாய் நெளியும்
எனது நிழலோடு
விளையாடி திரியலாம்.

அந்தப்பூனையின்
மனதில்தான்…
அறையென்று
எதுவிருக்கும்?
நானென்று
யாரிருப்பர்?

அடர் இரவுகளில்
எங்கள் கண்கள்
சந்திக்கும் போதெல்லாம்
பூனை பயத்திலும்
நான் பிரியத்திலும்…

நிழலின் வெப்பம்
தாளாது சுருள்கிறோம்
அவரவர் மனதில்.

ரயில்

ஓரறிவு கொண்டது
ரயில் பூச்சி…

விலாங்கு மீன் நினைத்து
நழுவியோடும் அதன்
பாதையில் வழுக்கி
விழுகிறது பூமியின் நிழல்.

ரயில் பூச்சி
மனிதர் உண்டு
மனிதரை கக்கி
இருள் குடைந்து
நிலவை துரத்துகிறது.

ரயில் பூச்சி
ஒரு முட்டை இட்டது.
அது பொறிந்த போது
விமானம் வந்தது.

ரயில் பூச்சியும்
விமான பறவையும்
ஒன்றையொன்று
பார்த்தபடி செல்கிறது
மனித வண்டுக்களை
சுமந்து கொண்டு…

இத்தனை காட்சிகளும்
கொண்டிருந்த
அந்த குறுக்கு சுவரை
இடித்தபின்புதான்
மூன்று கொலைகள்
விழுந்து முடிந்தன.

அவள் துக்கித்ததால்

இந்த உலகம் என்னை
வாழ
அனுமதித்தபோது
ஓரிருவர் மட்டும்
அனுமதிக்கவில்லை.

ஓரிருவரால் மட்டும்
தடைபடும் இவ்வாழ்வில்
அவளொருத்தியும்.

அவளுக்கு அவளே
சங்கேத மொழியில்
கூறிக்கொள்வதை நம்பி

என் வாழ்க்கையில்
நிழல் காயும் என்னை
மாயக்கண்களுடன்
படம் பிடிக்கிறாள்.

சப்தத்தின் வால் பிடித்து
பயணித்து
கனவுக்குள் கூடு பாயும்
அவள்தான் என்னை
இவன் இரவின்
மந்திரவாதியோவென
முகம் கண்டு
அஞ்சுகிறாள்.

அவள்
நிலம் தூவி அழைக்கும்
வெளி ஒன்றில்
குரலிடும் பட்சியாய்
கானகம் பருகி
மழை பெயர்த்து செல்ல

ஓரிருவரில் ஒருவளின்
குற்றமுறுகிய ஆன்மாவில்
தேவனின் அப்பம்
காய்ந்து கிடக்கிறது.

அவ்வுலகம் என்னை
வாழ பணிக்கையில்
அவள் தருவென
முளைத்து சுடர்உரு கொண்டு
ஒளி சத்தில் மீள்கிறாள்.

பனித்த அவள்
கண்களில் நான்
மதுவாய் வெளியேற
காலம் புகைத்து
குடிக்கிறது எம்மை.

சாப துகள்கள்

அவனுக்கென்று
ஒரு கவிதையும்
அவளுக்கென்று
ஒரு கவிதையும்
எழுதியாயிற்று இப்போது.

இப்போது எனில் இது
முன் மாலை நேரம்.

இந்த பகலும் கூட
அவனுக்கும் அவளுக்கும்
நிசியோ? புலரியோ?

ஒளிக்குள் கிறங்கி
தவிக்குமிந்தக் கவிதையில்
யாத்ரீகனாய் அலைகிறது
என் மனதுள் இருக்கும்
பிற்பகலின் தனிமை.

அவனுக்கும் அவளுக்கும்
என்ன நேர்ந்திருக்கும்?
கேள்வியெங்கும் நெளிகிறது
இரவின் சாபத்துகள்கள்.

கடைசி குயிலொன்றின் பாட்டு

என்னை

அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்.

அவர்களில் சிலர் மட்டும்
முறைத்து பார்க்கிறார்கள்.
அவர்களும் பார்க்கிறார்கள்.
அவர்களுக்குள் அவர்கள்
கொஞ்சநேரம் பார்த்துவிட்டு
பின் கண் துடியாது
மீண்டுமென்னை பார்க்கிறார்கள்.

எனக்கோ

யாரை எதற்கு எப்படி
பார்க்க வேண்டுமென தெரியவில்லை.

என் உடலெங்கும்
ஊர்ந்து அலையும்
அச்சிறு எறும்புகளுக்கு
என்னவென்று சொல்ல நான்?

என்னில் அசைகின்ற
அத்துணை நிழல்களும்
தாவர இலைகளின் நிழலென்று
எண்ணி மறுகும்

இச்சிறு
எறும்புகளுக்கு நான் எத்திசை?
நான் பூமியா?
நான் ஆற்றின் கரையா?
நான் இரவும் பகலுமா?
நான் உணவா (அ) நீரா?

எறும்புகள் என் உடலில்
கலைந்து கலைந்து ஓட
ஓராயிரம் மனங்களில்
நான் பயணிக்கிறேன்
ஏதோ ஒரு மனதிலிருந்து.

ஜென் மெனக்கிடும்போது

எனக்கிருக்கும்
வெட்கம் மானரோஷம் பற்றி
எனக்கே சந்தேகம்தான்.

விலைபோகா இப்பிணத்தை
விலைபெறா ஒன்றாக்கி
விலைபேசிக்கொண்டிருக்கும்
அற்பத்தனத்தில் நானில்லை
என்பதால் மட்டுமே…

நான்

விலகி இருக்க முடிகிறது
என்னிடமிருந்தும்
என்னை தன்போல் கொண்டாடும்
அவனிடமிருந்தும்….

இருப்பினும்,
உயிரோடு இருக்கும்வரை
என் பிணத்தை
நானே சுமக்கிறேன்
என்றளவில் கொஞ்சம்
அமைதியாக இருக்கிறது.

சொல் நகரும் கவிதை

அச்சொல்
தன்னை தொலைக்க
வரிகளில் நிசப்தம்.

வழிந்த கண்ணீரில்
ஒழுகும் இரவொன்றில்
அச்சொல் நனைய
வரிகளில் சப்தம்.

எங்கோ நிகழ்ந்து
முடிந்த மரணத்தின்
சடை பிடித்த பகலில்
அச்சொல்  திகைக்க
வரிகளில் தயக்கம்.

யாருமற்ற நாக்கொன்றில்
துயிலும் அச்சொல்…
கனவின் வர்ணத்தில்
ருசி முதிர்ந்து விழிக்க
வரிகளில் மயக்கம்.

அலையும் காற்றுக்குள்
அலையும் கவிதைக்குள்
அலையும் மனதுக்குள்
அலையும் அச்சொல்லில்
அலைகிறேன் நான்
வரிகளில் நழுவியவாறு.

பழைய நண்பனின் மரணம்

இன்று அவன் என்
நினைவுக்கு வந்தான்.

அவனும் அவனோடு நானும்
இனி எப்பொழுதும்
வெறுமையான சிற்சில
நினைவுகள் மட்டுமே எனக்கு.

அவனை மரணமென்பது
ஈர்த்து கொண்டபின்தான்
எதுவும்
எப்போதும் எங்கும்
சில நினைவுகள் மட்டுமே
என்பது புரிந்தது.

காற்று தன் முகவரியை
தொலைத்து இன்னும்
தேடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

நதி இன்னும் தன்
வீட்டை கண்டறியவில்லை.

தலை தொங்கிய ஆகாயமோ நிமிரவேயில்லை.

சப்தத்தில் ஒடுங்கிய
ஓசைக்குள் இருக்கிறது நினைவு.

அவன்…
இப்போதும் அலைகிறான்
என் நினைவிலிருந்து
தெருக்களை கடந்து
சாலைகள் தாண்டி
கடற்கரையில் கால் நனைய…

திக்குமுக்காடும் மரணம்
தத்தளித்து யோசிக்கிறது…
எப்படி கொல்வது ஒருவரை என.

நீல பட்டன் இருக்கும் அலமாரியில்

நீல பட்டன்கள் இருக்கும்
அலமாரியில்
இருக்குமென்றால்…
சற்று தேடி கண்டடைவேன்
அந்த புத்தகத்தை.

கிடைக்குமென்றாலும்
நிச்சயமாய் சொல்லவியலாது…
அதன் ஆவியும்
இன்னும் அதிலிருக்குமென.

ஒரு புத்தகத்தை மேயும்போது
தகிக்காது அதுவும்
மேய்கிறது மனதுக்குள்.

புத்தகத்தை தொட சிலிர்த்தால்
அதன் ஆவியும் சிலிர்ப்பதை
உணர்ந்தது முதல்
யாரோவாய் மாறுகிறோம்.

உலகங்கள் உள்ளிழுகின்றன.
இந்த புத்தகம்தான் தேடியது
இங்கேதான் இருக்கிறது.

அதன் குறிப்புகளில் என்
கால்படாத நகரமில்லை.
போடாத கூச்சல் இல்லை.
என் திமிரின் ஆனந்தத்தை
அறிந்த இடம் இதிலுண்டு.

வாழும் வசித்த இடத்தில்
மரித்த பின்னர்தான் வாழவே
துவங்குகிறோம்…

இதுதான் இறுதியில்
வாசிப்பின் சாத்தியங்கள்.
எனில்…
தேடியதுண்டா உன் ஆவியை?

நீ இன்னும் பேசவில்லை

காட்சிகளில் நினைவை
உண்ணும் உன் மனதில்
உனது நிழலின் கண்ணீர்.

நீ நிரம்பியது நினைவில்
அதுவோ உன் காதல்.
….அது வெறும்
நடுக்குளத்து முதலை

யூகிக்கும் ஆர்வங்கள்
அலைகளை இழுக்கும் வீடு.

நீ
இனி
வரலாம்
அல்லது…

பனியில் தூங்கும் தேள்
உன் மர்மம்.

சொல்லாத மர்மங்களில்
காதலை உதிர்த்து

உதிர்த்த காதலை
பிடித்தும் வைக்கிறது
காமத்தின் சுளுக்கை
மந்திரிக்கும் யௌவனங்கள்.

பெருகிப்பெருகி
கனன்று அடங்கி புகையும்
ஏதோ ஒரு சொல்
ஒலியற்று மொய்க்கிறதா…

அது நான்
இரவில் பிழிந்த
அமிலத்தின் கசப்பு.

கொட்ட கொட்ட ஓடி
அயர்ந்து நின்ற உன்னிடம்
தொப்பியேந்தி இரவல் கேட்கும்
என் காதலை மிச்சமிருந்தால்.