Category Archives: மூன்றாம் தொகுப்பு

நான் எனக்கு யார்?

(ஓர் அறிவிப்பு…

இந்த கதை என் சொந்த படைப்பு அல்ல. இலியிச் எழுதியதாக நம்பப்படும் ஒரு நாவலின் நடுவில் இடைச்செருகலாக வந்து இருக்கும் சிறுகதை இது என்று நம்பத்தகுந்த எனது இலக்கிய நண்பர்கள் மூலம் இப்போது தெரிய வருகிறது.
ஒருவேளை பதிப்புரிமை தொந்தரவு எழுப்பப்பட்டால் நான் இந்த கதையை நீக்கி விடுவேன். இந்த கதைக்கு நானே என் மனம் போன போக்கில் ஒரு தலைப்பு வைத்தேன். உங்களுக்கு பிடித்த தலைப்பை நீங்களும் வைத்து கொள்ளலாம்.)

இனி கதை. ==================

இருக்கட்டும்.

அதனாலென்ன?

என்னை இன்று எப்படியேனும் கொல்ல வேண்டும் என்ற ஆத்திரம் உங்களுக்கு. இப்படி நீங்கள் ஒன்றுகூடி குவிந்து நின்று இருப்பதை நான் முன்பு பார்த்ததே இல்லை.

உங்கள் கண்களில் மின்னி சிதறும் அந்த கொடிய குரூரத்தை ஒருநாளும் நீங்கள் கண்ணாடியில் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்.

உங்கள் முகக்கண்ணாடியில் வழுக்கி விழும் மழைக்காலத்தின் வெயில் பற்றிக்கூட உங்களுக்கு தெரியாது.

சற்று தொலைவில் கோடரியோடு நிற்கும் அந்த பிரெஞ்ச் இளைஞனை பார்க்க பார்க்க ஆத்திரம் வருகிறது. உங்கள் வெறியை அவனுக்குள்ளும் பிரயோஹித்து கோடரியோடு இங்கே நிற்க வைத்திருக்கிறீர்கள்.

அவனோடு நான் கடலோரம் சிறிது நாட்கள் சல்லாபித்து இருக்கிறேன். மோவைக் போதையில் அவன் மூக்கு விடைக்கும் போது என்னை அடைந்து இருப்பான்… அல்லது நான் அவனை…

அவனுக்கு அருகில் இருக்கும் கொம்பலஸ் ஒரு நூல் வியாபாரி. அவன் மனைவி ஜாந்திசோனா வட்டி வியாபாரி. நகவெட்டியை கொண்டு குழந்தையின் சொத்தை பற்களை பிடுங்குவதில் கை தேர்ந்தவள்.

நான் அவளிடம் ஒருநாள் கிழக்கின் திசை எது என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள் யோசித்தாள். அன்றிலிருந்து அவளுக்கு பேய் பிடித்தது என்று ஊரார் நம்பினர். நான் என்ன செய்ய?

உங்கள் தேடல் தீவிரமாக இருக்கிறது. கிம்னோ தன் மூக்கால் மோப்பம் கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டான். புதர் மண் அவன் கண்களை கோதி விட்டு பறக்கிறது. அவன் பிடரி சிவப்பு நிறம்.

ஐயா…

நான் குற்றம் செய்தது உண்மைதான். அந்த குற்றம் ஒரு வாத்தை உணவுக்கு கொல்வது போல் நிகழ்ந்து முடிந்த ஒன்றுதான்.

என் கனவில் வந்த அந்த திரைப்பட இயக்குனரை கொலை செய்து விட்டேன். அது கனவிலேயே நிகழ்ந்து முடிந்து விட்ட சம்பவம்.

அவன் உங்கள் வாழ்க்கையை திருடி இருக்கிறான். உங்களின் திசையை திருப்பி தன்னை மட்டும் வளமாக்கி கொண்டவன். கொன்றது தவறா?

கனவில் ஒருவனை நான் கொன்றதை ஆதாரத்துடன் நிரூபிக்க தியிப்பினோ மோனசா என்ற டச்சு நாட்டு பெண்ணை நீங்கள் கடத்தி வந்து உங்களோடு வைத்திருப்பதும் அதற்காக தூதரக அதிகாரிகளின் மனைவிமார்களை பலாத்காரம் செய்ததும் எனக்கு தெரியாதா என்ன?

நானும் இப்போது உங்களை பார்த்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன். உங்கள் வெறி பிடித்த தேடல் ஒழுங்கற்று சுயம் இழந்து இருக்கும்போது நான் சற்றே ஆசுவாசமாகி கொள்கிறேன்.

உங்கள் சோம்பலை கலைக்கும்படி துயண்டர் திமிங்கலத்தின் பாலை காய்ச்சி பருக கொடுக்கிறான். அவன் ஜெர்மனியில் இருந்து கழுகின் மீது பறந்து வந்தவன் என்று நீங்கள் நம்பிய காலத்தில் அப்படி இல்லை அவன் பொன்னமராவதியில் கல்பனா தியேட்டரில் இண்டெர்வெல் நேரத்தில் முறுக்கு விற்பவன் மட்டுமே என்று சொன்னேன்.

அவன் ஆண்குறி மிகவும் நீளம் மிகவும் தடியாகவும் இருக்கும் என்று வித்யா ஊரெல்லாம் சொன்னபோது உங்கள் ஊர் பெண்கள் அவனை தேடி பிடித்து வெட்டிவேர் எலுமிச்சை நன்னாரி ஊற வைத்த சூடான நீரில் குளுப்பாட்டியதும் அவன் நிறம் வெளுத்து போனான். அவன் நாக்கு சுளுக்கி பாஷை இடறியது. எப்படியோ ஜெர்மன் மொழி அங்கே ஒட்டி கொண்டது. இன்றோ அவன் உங்களில் ஒருவன் ஆகி விட்டான்.
நான் மட்டும் பாவியாகி விட்டேன்.

என்னை மன்னிக்க கூடாதா?

ஒரு கொலைதான் மனிதத்தின் அபத்தமான எதிர்காலத்தை முடித்து வைத்திருக்கிறது என்பதற்காகவும் நீங்கள் எனக்கு கருணை காட்டலாம்.

தோன்ஷிய நாட்டு இளவரசன் பதுப்பிர்நோ என்னிடம் உங்கள் நாட்டு முதலிரவு எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டான். நான் விளக்கி சொன்னேன்.

கடும் இருட்டில், ஒரு சிறு அறையில், சிறு கட்டிலில் அல்லது தரையில் ஏராளமான பண்டங்களுடன் மூச்சு முட்டும் வாசனையில் வாடிய பூக்களுடன்….

பதுப்பிர்நோ என்னிடம் கேட்டான்… நீங்கள் என்ன மூட்டைப்பூச்சிகளா?

பிற்காலத்தில் நான் அவன் நாட்டில் இருந்த ஒரு நங்கையை மணமுடித்து கொண்டேன். கியசிக்கினோ அவள் பெயர். எங்களுக்கு முதலிரவு வேறு மாதிரி அந்த நாட்டு வழக்கப்படி நிகழ்ந்தது. அதாவது,

பட்டப்பகலில்… வெட்ட வெளியில்… தங்கத்தால் ஆன மேடையில்…

ஊரே கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்து கொண்டாடி மகிழ அது நடந்தது.

அந்த தேசத்தின் குதிரைகள் பேசும். ஒருநாள் ஒரு குதிரை இப்படி ஒரு கேள்வியை என்னிடம் கேட்டது. “எனக்கு நான் யார்”?

இந்த கேள்வியோடு நான் கடற்பயணங்கள் மேற்கொண்டேன். என் அன்பிற்குரிய கியசிக்கினோவை
மீத்தாகு வளைகுடாவில் ஒரு கடல் நோயில் பறி கொடுத்தேன். அவள் நீல நிறமான உடலை கடலில் எறிந்தனர்.

எங்கெங்கோ சுற்றினேன். இந்த நாட்டுக்கு வந்தேன். இங்கும் எங்கெங்கோ சுற்றி அலைந்தேன்.

ஒருநாள் நந்தியாதோப்பு குஞ்சுமாலிக் என்னோடு பேசிக்கொண்டு இருந்தான். சைக்கிளில் டீ கேன் வைத்து ஊரெல்லாம் விற்பனை செய்வது அவன் தொழில். சைக்கிளை பிடித்தபடி அவனுக்கு உறுதுணையாக இருப்பவன் ஆசியாபட்டியை சேர்ந்த கிஸ்விலா தான்ட்ரிக்.

நாங்கள் பசியில் பிறக்கிறோம். பசியில் வாழ்ந்து மடிகிறோம். எங்கள் மனதில் சோற்று பருக்கைகள் புதைந்து வெடித்து சிதறும்போது நாங்கள் சாகிறோம். எங்கள் கனவை அந்த இயக்குனன் விற்று விற்று வயிறு வளர்க்கிறான். கடற்பிரபுவே… அவனை நீங்கள் சம்ஹாரிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

ஆம்…

நான் அந்த வேண்டுகோளுக்கும் அன்புக்கும் ஒரு குவளை சீன தேநீருக்கும் இணங்கி கனவில் வந்த இயக்குநனை கொன்று உங்களை அவனிடமிருந்து விடுவித்தேன்.

நீங்களோ என்னை கொலை செய்ய பகலை வாளாக்கி இரவை ஈட்டியாக்கி இங்கே வந்து நிற்கிறீர்கள்.

உங்கள் வீட்டு வாசலில் பெண்கள் கோலமிடும் பணியை நிறுத்திவிட்டு ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையில் தங்கள் வாசலில் “நான் எனக்கு யார்” என்று எழுதி வருவதுதான் உங்கள் சிக்கலுக்கு கோபத்துக்கு இன்னொரு காரணம் என்றும் எனக்கு தெரியும்.

சரி.

நாம் பரஸ்பரம் பொருதுவோம்.

வானில் விழுந்த கோடுகள் 🅰️

தாரிணி வேண்டுமென்றுதான் தனது காலை எடுத்து கலியமூர்த்தியின் கால் மீது போட்டாள். மூர்த்தி லாவகமாக அதை விடுவித்து போர்வையை உடல் முழுக்க சுற்றிக்கொண்டு புரண்டு தூங்குவது போல் படுத்துக்கொண்டான்.

              🌺💮🏵️💮🏵️💮🏵️🌺

இருபத்திரண்டு வயதில் தாரிணிக்கு சீரும் சிறப்புமாய் ஊர் பார்க்க போற்ற மூர்த்தியோடு மணமாயிற்று.

அன்றைக்கு அவனுக்கு நல்ல சம்பளம். இன்னும் நிறைய சம்பளம் வரும் என்று அவன் நினைத்த போது எல்லோரும் அப்படித்தான் அன்று நினைத்தனர்.

ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லை.

மூர்த்தி நான்கு இடங்களுக்கு வேலையை மாற்றிக்கொண்டு போனாலும் சம்பளம் என்பது கூடவில்லை.

பிறந்த ஒரே பெண் பத்மாவும் தன் தாத்தா வீட்டில் இருந்தபடியே பொறியியல் முதல் வருஷம் படிக்கிறாள். கம்ப்யூட்டர் சயன்ஸ்.

தாரிணிக்கு முப்பத்தி எட்டு வயதில் மனதில் இளமை துளிர்த்து அரும்பியது.

இப்போது மூர்த்தி காதோரத்தில் சிவப்பு பென்சிலை சொறுகிக்கொண்டு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளில் நுணுக்கி போட்டிருக்கும் உள்ளூர் வரிகள் தனி என்பது எத்தனை இருக்கும் என்று ஆராய்ந்து வருகிறான்.

தாரிணி குளிக்கும் போது நீண்ட நேரம் உடம்பை தேய்த்து கொண்டிருக்க விரும்பினாள். அவள் உடற்சூடை ஒரு பறவை சிறகசைத்து ஊதி ஊதி பெருக்கியது. சிவந்த ஸ்தனங்கள் கொஞ்சம் சதை பூத்து மேடிட்டு இருந்தன. ஆனால் அதன் அழகு அப்படியே இருந்தது.

சின்னதாய் ஃப்லௌஸ் தைத்து தரும்படி தனத்திடம் சொல்லி இருந்தாள். நாற்பது சதவீதம் வெளியில் தெரியும்படி அது இருக்க வேண்டும் என்று தாரிணி நினைத்து கொண்டாள்.

முப்பத்தியெட்டு இன்ச்சில் இருக்கும் அவளுக்கு அந்த ரவிக்கை கச்சிதமாக இருந்தது.

பார்க்கும்போது மனதை அடிமையாக்கும் அளவு அது சற்று உயரே கையை உயர்த்தினாலும்  இரண்டும் சில சதவிகிதம் பிதுங்கி வெளியில் வந்தது.

           🍀🌲🌳☘️🌱🌳

உனக்கெல்லாம் கல்யாணம் ஆனதே பெரிய விஷயம் என்று மூர்த்தியின் நண்பர்கள் அவன் காதுபட பேசும்போது கோபமும் அவமானமும் வந்தது.

மூர்த்திக்கும் பெரிய பங்களா நாலு வொப்பாட்டிகள் காக்டைல் பார்ட்டி சிங்கப்பூர் டூர் ஆசைகள் என்று அளவற்று விரிந்திருந்த போதுதான் தாரிணி மனைவியானாள். அவள் மச்சங்களை அவன் கண்டறியும் முன்னரே பத்மா பிறந்து விட்டாள்.

மூர்த்திக்கு ஏதோ ஒரு கல்லூரி வாயிலாக தமிழ்நாடு அரசு கொடுத்த பி.காம் பட்டம் ஆரம்பத்தில் ஜொலிக்க வைத்தாலும் பின் வந்த நாட்களில் காலை உணவு என்பது வெறும் காப்பியோடு நின்று போனது.

இப்போது டாலி சாஃப்ட்வெர் வைத்து அக்கௌண்ட்ஸில் சின்ன பையன்கள் மிரட்டும்போது மூர்த்தி சொன்னான்… “அந்தக்காலத்தில் நாங்க எல்லாம்…”

தாரிணி மூர்த்தி ஆபிஸ் போனதும் கொஞ்ச நாள் ஹிந்தி டியூஷன் சொல்லி கொடுத்தாள். கொஞ்சம் காசு வந்தது என்றாலும் கூட சன்ரைஸ் காப்பி பொடியெல்லாம் வாங்க முடியவில்லை.

அவளுக்கு பத்மா வயதுக்கு வந்த பின் இனி தான் எப்படி சந்தோசமாய் இருக்க வேண்டும் மனதை எப்படி உற்சாகமாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் யோசித்தாள்.

காசு பணமின்றி கிடைக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சி உடம்புதான் என்று தெரிந்து கொண்டாள். அப்போதும் அவளுக்கு இடுப்பில் சதை அவ்வளவு மோசமாக போடவில்லை.

எதிர்வீட்டு பையன்கள் அவளை பார்ப்பது குறித்து அறிந்திருந்தாள். அவர்கள் இடுப்பை பார்க்கும்போது அதை மறைத்து கொண்டாள். தன் மாரை பார்க்கிறார்கள் என்று தெரிந்தபோது இன்னும் நிமிர்ந்து நடந்தாள். தனக்கு தானே புன்னகைத்தாள். அகம் மகிழ்ந்தது.

ஒருநாள் அவள் கனவில் ஒரு எதிர்வீட்டு பையன் வந்தான். அதை தாரிணி யாரிடமும் சொல்லவில்லை.  பாத்ரூமில் குளிக்கும் போது நினைத்து சிரித்தாள். அவள் முலைக்காம்புகள் சற்று இறுகி நிமிர்வதாக உணர்ந்தாள்.

உடலெங்கும் ஜில்லென்று தண்ணீரை விட்டு இடுப்பில் ஸோப்பை வைக்கும் போது காதோர பென்சில் மூர்த்தி அவளை இரைந்து கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.

ஏண்டி… இப்படி அரிசியை சிந்தி இருக்கே? சனியனே. கிலோ அருவத்திரெண்டு ருவாய். ஒரு பில் கூட கிடையாது. ஓட்டை திராசில் பல்லை காட்டிட்டு குறைச்சு நிறுத்து போடுவான். உனக்கு அதை ஒழுங்கை ஒரு இடத்தில் பத்திரமா வைக்க தெரியுதா? ஜடம். சனியன்.

வேலை மெனக்கிட்டு பாத்ரூம் கதவருகில் நின்று ஏக மனதோடு கத்திவிட்டு  பேண்ட்டை போட்டு ஜிப்பிழுத்து நின்னு குடிச்சான் கடையில் ஒரு காபியை குடித்து விட்டு போனான். அவனுக்கு பணிகள் ஒன்பதரை மணிக்கு ஆரம்பிக்கும். மற்ற மனிதர்களுக்கு பத்தரை மணிக்கு.

தாரிணிக்கு இது பழகிபோன ஒன்றுதான். திட்டு, வசவு, பஞ்சப்பாட்டு, எதுக்களிக்கும் பொறாமை, கறுவல், ஆவேசம்… எல்லாம் பழகி போன ஒன்றுதான் பத்து வருசமாய்.

அவள் பிராவை அணிந்துகொண்டு அந்த புது ரவிக்கையை அணிந்து கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

ஆரஞ் நிறத்தில்  அதீத திறமையோடு தைத்திருந்த அந்த ரவிக்கை தாரிணிக்கு பிடித்து இருந்தது.

மெள்ள குனிந்து பார்த்தாள். அவள் நினைத்த அளவுக்கு சரியாய் இரண்டும் வெளியில் வந்து வெயில் அடித்தன. முதுகில் இரண்டு மச்சமும் தெரியும் அளவுக்கு நன்கு இறக்கி தைத்திருந்தாள். இப்போது தாரிணிக்கு மூர்த்தி மீது தணியாத மோகமாய் இருந்தது. ஜன்னல் வழியே எதிர்வீட்டு பையன்களை பார்த்து கொண்டே நின்றாள். நேரம் உருகியது.

           🥀🌹🏵️🥀🌺🌻

மூர்த்தி ஆறு மணிக்கு வந்தபோது ரெட் ரோஸ் டீயை கொடுத்தாள். அதில் மூலிகை வாசனை மனதை தொட்டது.

என்னடி இது? ஒரே வாடையா இருக்கு.

ஹெர்பல் டீ. அஸ்வகந்தா கூட  நிறைய போட்டிருக்கான்.

விலை என்ன? காக்கிலோ நூத்தி முப்பத்தி சொச்சம். ராவுத்தர் கடையில் ஒரு ருவாய் குறைச்சு குடுப்பான். அங்கேயா போய் வாங்கினே?

இல்ல. சாம்பசிவம் கிட்டே…

சனியனே. ஏண்டி அங்கே போனே. எக்ஸ்பயரி டேட் பார்த்தியா. ஒரு நூறு ருவாய் சேர்த்து கொடுத்தா போதும். அதை உடனே தொலைச்சாதான் தூக்கமே வரும் உனக்கு?

ரவிக்கைக்குள் வியர்த்து கொட்டியது தாரிணிக்கு.

திருமணம் ஆன புதிதில் மூர்த்தி இப்படி இல்லை. பட்டப்பகலும் நள்ளிரவாய் இருந்த நாட்கள். அவன் விரல்கள் ஓடி ஓடி அலுக்காத நாட்கள். ஆனால் வெகு சொற்பமாய் மட்டுமே இருந்தன அந்த நாட்கள்.

சில விஷயங்கள்… அதில் இருக்கும் செய்திகளை அவைகள் நுட்பமாக அவளின் உணர்ச்சியில் பூக்க வைத்திருந்த காட்சிகளையும், வாசனைகளையும், சித்திரங்களையும், ஒளி ஒலிகளையும் தன் ஆழ் மனதில் தேக்கி தேக்கி வைத்திருந்தாள்.

அந்த நாட்களில் தாரிணியின் மனம், அறிவு, புலன்கள் அனைத்தும் கூர்மையாக இருந்தது.

அது வருடங்கள் கடந்தும் கண்கள் அறியாது மனம் அறியாது வளர்ந்து வளர்ந்து ஒரு நைல் முதலையாக வாய் பிளந்து விழுங்க தவித்து நின்றதை மூர்த்தியிடம் அவள் சொல்ல வரும் போதெல்லாம் அவன் காதோர சிவப்பு பென்சில் கணக்கு பேசி அவளை மிரட்டியது.

             💐🌸💮🌼🌻🌷

மூர்த்தி இரவு சாப்பிட உக்காரும்போது புதினா சட்னியும் தோசையும் இருந்தது.

தாரிணி அவன் முன்  சற்று அமர்த்தலாய் அமர்ந்தபோது ரவிக்கையின் வழியே ஜென் பவுடர் வாசனையோடு இரண்டும் நாற்பத்தி எட்டு சதவிகிதம் வெளியேறி வந்தது.

குத்துக்கால் இட்டபோது முழங்கால் மோதி உரசி உரசி இடிக்க ஐம்பத்தி நான்கு சதம் பொங்கி நின்றது. அந்த இரண்டு சிவந்த மார்புகளும் ஒன்றை பார்த்து ஒன்று வெட்கப்பட்டு கொண்டன.

மூர்த்தி சம்மணமிட்டு தரையில் எவர்சிவர் தட்டை நீர் வடிய கவிழ்த்துவிட்டு முன்னே வைத்து கொண்டான்.

ஏண்டி சாதம் வடிக்கலையா?

இருக்கே.

எங்கே காட்டு…

பெரிய உருளி நிறையவே இருந்தது.

முகம் கருத்த மூர்த்தி இவ்ளோ சாதம்  இருக்கே அப்பறம் ஏன் தோசை வார்த்தே?

உங்களுக்கு பிடிக்குமே புதினா சட்னி…

அதுக்கு?

அதுக்குத்தான் தோசை. பலராமன் கடையில் ஆறு ரூபாய்க்கு வெங்காய சாம்பார் வேற வாங்கினேன்.

சாதம் தோசை எல்லாத்தையும் எடுத்து என் தலையில் கொட்டு. புழுங்கரிசி கிலோ நாப்பத்தி நாலு ருவாய். உன் பொண்ணு போன் பண்ணி இண்டஸ்ட்ரியல் விசிட் டூர் போக நாலாயிரம் அனுப்பு டாடி னு சொல்லிட்டு வச்சுட்டா. எவன்கூட எதுக்கு போவானு தெரியலை. சம்பாரிச்சு நான் இப்ப அதுக்கு அழுவேனா, உன் பஞ்சப்பாட்டு வயித்துக்கு அழுவேனா…

மூர்த்தி மடமடவென தலையில் அடித்துக்கொண்டு விருட்டென எழுந்தபோது தட்டு சிதறி ஆடியதில் தாரிணியின் இரண்டு முலைகளும் துடிதுடித்து சுருண்டு வற்றி அடங்கின.

மூர்த்தி கோபமும் ஆவேசமுமாய் வெளியேறினான்.

அஸ்வகந்தா டீ இன்னும் நாக்கில் இனித்தது. காக்கிலோவுக்கு நூற்றி இருபது தரலாம் தப்பில்லை என்று மூர்த்தி நினைத்துகொண்டான்.

                🌵🌾🌿🍂🍁

தாரிணி அமைதியாக அந்த தட்டை எடுத்து வைத்தாள். தோசையை மூடி வைத்தாள். சாம்பாரையும் சட்னியையும் ஃப்ரிட்ஜில் எடுத்து வைத்தாள்.

விளக்கை அணைத்து விட்டு படுக்கை அறைக்குள் சென்று கதவை சார்த்தி விட்டு கோல நோட்டை எடுத்து கொண்டாள். ஒரு புதிய கோலத்தை வரைய ஆரம்பித்தாள்.

அந்த புது ரவிக்கையின் வாசனை அப்படியே இருந்தது. அவள் கஷ்கத்தின் வியர்வை அரைக்கோள வடிவத்தில் நீர்த்து இருந்தது. உடலில் சில இடங்களில் வியர்க்கும் வியர்வை மன்மதனின் கண்ணீரா என்று கேட்டு கொண்டாள். அப்போதும் மூர்த்தியின் மீது தாரிணிக்கு எந்த கோபமும் வரவில்லை. அவள் காமத்தில் துளி துளியாக உதிர்ந்தாள்.

மூர்த்தி வாசலில் செருப்பை கழற்றி வைக்கும் சப்தம் கேட்டது. லுங்கியை மாற்றிக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தான். திரும்பி படுத்து கொண்டான்.

கொஞ்சமாச்சும் சாப்பிடுங்க.

வேணாம்.

நாளைக்கு நான் மிச்ச பழைய சாதமே சப்பிட்டுக்கறேன். இன்னிக்கு நீங்க அந்த தோசையை மட்டும் சாப்பிடுங்க.

அதையும் நாளைக்கி நீயே வழிச்சு வழிச்சு சாப்பிடு. இப்ப நான் தூங்கணும்.

படுத்துவிட்டான்.

தாரிணி ஒருக்களித்து படுத்தபோது அவள் கண்களை முட்டி துளைப்பது போல் மார்புகள் இரண்டும் குன்றென நின்றது. இமைகள் அசைக்காது இரண்டையும் பார்த்தவளுக்கு கண்களோரத்தில் நீர் மாலை சூட்டியது காமத்தின் ஆயுதம்.

காமக்கடும்புனல் இத்தனை  முரடாய் சொறசொறப்பாய் இருக்கும் என்று அவள் நினைத்திருக்கவே இல்லை.

             🍂🍁🍃🍀☘️

புரண்டு படுக்கும்போது தாரிணிக்கு விழிப்பு வந்தது. அதுவரை நன்கு தூங்கி இருந்ததை அவள் தெரிந்து கொண்டாள். பக்கத்தில் மூர்த்தி இல்லை. எழுந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.

காதை தீட்டினாலும் பாத்ரூமில் எந்த சப்தமும் இல்லை. ஒருவேளை அவன் காற்றுக்காக மாடியில் இருக்க வேண்டும்.

அவள் மாடிக்கு சென்றாள். மொட்டை மாடியில் இருந்து தரைக்கு அறுபது அடி கூட உயரம் இருக்கும். கொய்யா மரமும், செம்பருத்தி மரமும் பவளமல்லி பூ மரமும் சில காய்கறி செடிகளும் மொட்டை மாடியில் இருந்து பார்க்க பார்க்க நேரம் போவதே தெரியாது.

மூர்த்தி அங்குதான் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கையில் மொபைல் போன் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. யாரோடு பேசுகிறான்?

தாரணி மெள்ள நெருங்கினாள். அவன் முதுகு அசைவது போலவே அவன் இடது கையும் இடுப்புக்கு கீழே வேகம் வேகமாய் குலுங்கி கொண்டே இருந்தது.

போனில் பின்னி பிணைந்த யாரோ அவர்களை பார்த்து பார்த்து மூர்த்தி குலுங்குவதை உணர்ந்த தாரிணி விழிகள் விரிய வாய் பிளந்தாள்.

என்னங்க….

அலட்சியமாக திரும்பிய மூர்த்தி எந்த மதிப்பும் இன்றி அவளை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் முதுகை காட்டி இயங்கினான்.

அவனிடமிருந்து ஓர் முனகலும் உடலில் திடுக்கென்று ஒரு துள்ளலும் வந்து பின் மெதுவாக புகை போல் அடங்கியது.

தரையெங்கும் சிந்திக்கிடந்தது பெரிய பங்களா, நாலு வொப்பாட்டிகள் மற்றும் காக்டைல் பார்ட்டி எல்லாம் துளிகளாக.

தாரிணியின் கையை தொட்டு விலக்கி உள்ளே சென்றான் மூர்த்தி.

அவன் போனாலும் அவன் உடலின் சூடு அங்கேயே அவளுடன் மட்டுமே இருந்தது. அவள் உடலெங்கும் விந்து பீய்ச்சி பீறிட்டு நனைத்தது. அதை இரவு என்பார்கள்.

                  🌺💮🏵️💮

மறுநாள் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. சீக்கிரமே ஆபிஸ் போகவேண்டும் என்று கூறி குளித்து கிளம்பியும் போய் விட்டான் மூர்த்தி.

தாரிணிக்கு எதுவும் சமைக்க தோன்றவில்லை. பத்மாவுக்கு போன் செய்து டூர் ஃபைனல் இயர் வரும் போது போய் கொள்ளலாம் என்று கூறினாள். பின் அவள் அப்பாவுக்கு போன் செய்து பேசினாள். நேரம் போய் கொண்டே இருந்தது.

மொட்டை மாடிக்கு போனாள். திட்டு திட்டாய் இருந்த நிழல்களை அதில் தெரிந்த சில கறைகளை பார்க்கும் போதெல்லாம் அவளுக்கு மனது வலித்தது. வெயிலில் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லா நிழல்களும் அவளுக்கு பிள்ளைகள் என்று தோன்றியது.

செய்வது அறியாமல் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தாள் தாரிணி.

             🌺💮🏵️💮

அடுத்த வகுப்பு துவங்கும் மெலிந்த மணியோசை ரத்னாவுக்கும் தங்கப்பாண்டிக்கும் காதில் கேட்கவே செய்தது.

அடுத்த பீரியட் ஆரம்பிச்சிருச்சு. இங்கிலிஷ் கிராமர் கிளாஸ். இன்பராஜ் சார்… என்றாள் ரத்னா.

உன் புக்ஸ் எங்கே?

முத்துமீனாகிட்ட கொடுத்துட்டேன். பாண்டி…. வேணாம்டா… பயமா இருக்கு.

அந்த சந்துக்குள்ள ஒருத்தனும் வர மாட்டான். சாயந்திரம் பூக்கடை கமிஷன் மண்டி திறக்கும்போதுதான் மூத்திரம் போகவும் கஞ்சா இழுக்கவும் அங்கே ஆளுக வருவாங்க.

எனக்கு பயமா இருக்குடா.

வெறும் அஞ்சு நிமிசண்டி. எனக்கு சீக்கிரம் தண்ணி வந்துரும். நீ சும்மா வா.

ரத்னாவின் நிழல் தங்கப்பாண்டியின் நிழலில் மறுகி மறுகி நெளிந்தது. ஓரிடத்தில் அந்த குறுகல் சந்து வந்தது.

இருபுறமும் அறுபது அடிக்கு மேல் சுவர். பூசப்படாது செங்கல் செங்கலாய் சிவந்த சுவர். நான்கு அடிகள் இடைவெளி கொண்ட இடம். ரத்னாவுக்கு அந்த இடம் பிடித்து போனது. தெருவிலேயே யாரும் இல்லாதபோது அந்த முட்டு சந்துக்குள் யார் வருவார்கள்?

நாடாவை உருவி சுடிதாரை பேண்ட்டை இழுக்கவும் தங்கப்பாண்டி பேண்ட்டை தளர்த்தி சிறிய குறியை வெளியே இழுத்து கொண்டான்.

  ‘ L’ ஐ திருப்பி கவிழ்த்துப்போட்ட கோணத்தில் அவள் வளைந்து நிற்க தங்கப்பாண்டி காகம் போல் தலையை சாய்த்து கண்களை கோணலாக்கி சிறிய துளையை விரலால் நீவி தீ மூட்டினான்.

ரத்னா தன் சதையற்ற எலும்புகள் புடைத்த கரிய நிற பிட்டத்தை அசைத்து அசைத்து காட்டினாள். ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் சதக்கென்று குறி புகுத்தி தங்கப்பாண்டி விரைய ஆரம்பித்தான்.

சுவரில் அதுவரை அமைதியாக சென்ற எறும்புகள் விரைந்து விரைந்து ஏறின.

சுவர் கடந்து செடி கடந்து கொய்யா செம்பருத்தி மரங்களின் நிழல் கடந்து விரைந்த எறும்புகள் முடிவில் சுவர் விளிம்பில் முகம் சிவக்க கீழே நிகழும் ஒவ்வொன்றையும் ஆவேசத்துடன் வெறிக்க வெறிக்க பார்த்து கொண்டிருக்கும் தாரிணியை பார்த்தன.

                 🌺💮🏵️💮

தாரிணிக்கு முகம் மட்டுமல்ல மனதும் சிவந்து போனது. ஒரு ஆண் பெண்ணை துளைக்கும் காட்சி அவள் ரத்தத்தை கொதிக்க செய்தது. மூக்கு புடைக்க அவள் அதை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

தங்கப்பாண்டியின் காதோரத்தில் பென்சில் இருக்கிறதா என்று பார்த்தாள். இல்லை, ஆனால் அவன் சிவப்பு சட்டையில் பேனா இருக்கும்.

தாரிணி ஒரு கணம் மட்டுமே யோசித்தாள். பின் வீட்டுக்குள் சென்று பழைய சாதம் தோசை சட்னி சாம்பார் அனைத்தையும் ஒரு பாத்திரத்தில் கொட்டி மொட்டை மாடிக்கு கொண்டு வந்தாள்.

குனிந்து பார்த்தபோது தங்கப்பாண்டி முகத்தில் சின்ன சின்ன வலிப்புகள் காட்டி புணர்ந்து கொண்டிருக்க,  அவன் தலையில் மொத்தமாய் கவிழ்த்துவிட்டு கீழே இறங்கி போனாள் தாரிணி.

             🌺💮🏵️💮🏵️

மின்னல் எழும் நேரம்

இம்முறையும் தோற்றுப்போனேன்.

அப்படி அல்ல. நன்கு புரிந்து கொண்டு செயல்படுங்கள்…

எப்படி?

கண்களால் என் கண்களை பாருங்கள். சீறுவது போன்றும் வெறிப்பது போன்றும் இல்லாது சிமிட்டல்களை குறைத்து கொண்டு நுட்பமாக ஆழ்ந்த அமைதியுடன் பாருங்கள். ஆனால் அதே நேரம் உற்று பார்க்கக்கூடாது.

ம்…

இப்போது முத்தமிடுங்கள்.

முத்தமிட துவங்கினேன்.

நாவுகள் தங்கள் பயண இணைப்பில் புரிதல் கொண்டு தமக்குள் வளைந்து நாகமென நெளிந்து ஒன்றினுள் ஒன்று வெளியேறி கொண்டிருந்தன.

அதன் பாஷை சைபீரிய பனியாய் உறைந்து இருந்தது. என் கீழ் உதடை அவளின் இரு இதழ்களும் நட்பின் ஆதுரத்துடன் பற்றிப்பற்றி இழுத்தது.

என் கண்கள் மீண்டும் எந்த சிதைவான விளைவையும் உண்டாகாமல் அவள் கண்களை பார்த்து கொண்டிருந்தன.

நான்கு கண்களின் வழியே உயிரின் மீது உயிர் ஒன்று மெய் சிலிர்த்து நழுவுவதை அவள் வடிவமும் தீர்மானமும் இன்றி உள்வாங்குவது போல் தோன்றியது.

இரு உடல்களின் தட்பவெப்பங்களில் சிக்கி கொண்ட சிலந்தி போல் மனம் பாறையாகி உருண்டு மிதந்து உருண்டு…மிதந்து….

                  ❇️❇️❇️❇️❇️

நீண்ட முத்தத்திற்கு பின் அவன் என் நெஞ்சங்களில் புதைய துவங்கினான். அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த இடம். என் இரண்டு மார்புகள் மீதும் பரிதவித்து அதில் தகித்த கனலில் புதிய நெருப்பாய் தாழ்ந்து தாழ்ந்து தவழ்ந்தான்.

காலங்கள் பூத்து குலுங்கும் போது இந்த  இரண்டு அற்புதங்களும் விளைகின்றன என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறினான்.

எத்தனையோ முறை அவன்  அவைகளை தொட்டுப்பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசையோடு கேட்டபோதும் நான் மறுத்து கொண்டே வந்தேன். மேலும் அவை என் கணவருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் மட்டுமே உரியது என்று கூறினேன்.

புரிந்துகொள்கிறேன். இருப்பினும் உன் இரு மார்புகளும் எனக்குள் எப்போதும் தீவிரமான கலகத்தை உண்டாக்குகிறது.

நள்ளிரவில் அதன் மீது பொங்கும்  என் நினைவுகள் பழைய மங்கிய சாபத்திற்கு புத்துயிர் அளிக்கின்றன என்றான்.

அப்போது எனக்கு பாவமாக இருந்தது.

                 ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தன் கால்களை எவ்வித ஆவேசம் இல்லாது எந்த நினைவும் இன்றி பிரித்து என்னை ஏந்த துவங்கினாள்.

அவள் காதருகில் சென்று ஹாஸ்மியின் “திற” கதையின் நினைவு மீண்டும் இப்போது வருகிறது என்றேன்.

அவள் என் மீது சுழன்ற கரங்களுடன் என்னை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

உன் முக்கியமான பணி இப்போதுதான் துவங்குகிறது. நீயே உள் செலுத்தி நீயே செல்லவும் வேண்டிய தருணம்.

உன் மழுங்கிய நரம்புகள் மீது மின்னல் உராய்வதை இப்போது காண வேண்டும்.
உன் சுய இன்பத்தின் போது என்னை நினைத்து கொண்டிருந்த அமிலமான பொழுதுகள் போன்றதல்ல இது.

சுய இன்பம் முடியும்போது வெறுமை தட்ட பூமி உன்னை சபிப்பது போல் உணர்வாய். இங்கு அப்படி அல்ல. தடுமாறிக்குழம்பிய கன்று தாயை அடையும் உணர்வை கொள்வாய். இயங்க ஆரம்பி என்றாள்.

அவள் கரங்கள் என் ஆரம்ப சிக்கலை தீர்த்ததும் நான் அவள் மீது படர்ந்தேன். ஒருக்களித்து திரும்பிய அவளின்  கழுத்தில் மீண்டும் முத்தமிட்டேன்.

                       ❇️❇️❇️❇️❇️

அவனுக்கு கழுத்தில் முத்தமிட பிடிக்கும் என்று சொன்னதும் அவனுக்கு அதைத்தர தயாராக இருந்தேன்.

ஹக் மீ என்றேன். அவன் என்னை நசுக்காமல் மெல்ல அணைத்து கொண்டு எனது புறங்கழுத்தில் முத்தமிட்டான். அப்போதும் அவன் நெஞ்சம் என் மார்புகள் மீது உரசாமல் கண்ணியமாய் வெளி நின்றது. அவன் உடலின் மீதிருந்த அந்த வாசனை உணர்வுகளின் கலங்கரை விளக்கம் போல் இருக்க உணர்ந்தேன்.

உடலுறவு மீதான ஆர்வம் ஆசை இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் உள்ள வித்தியாசங்களை அவன் உடல் தெரிந்து வைத்திருந்தது. நளினமாக இயங்கினான்

அவன் அணைக்கும் போது நகங்கள் என் மீது படவேயில்லை. இப்போதும் என்னை அப்படித்தான் முத்தமிடுகிறான். காமத்தை அவன் ஒருபோதும் மறந்தது இல்லை.

காமம் மனதிலோ உடலிலோ இல்லை. அது உயிரில் இருந்து இன்னொரு உயிரை ஏற்றி வைக்கிறது. என் கணவன் பாறையை போல் என்னை திருகி எறிவதை மறந்து போக விரும்பினேன்.

                   ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தன்னை புகையாய் மாற்றி கொண்டாள். அந்த மெல்லிய புகையில் நறுமணம் கமழ்ந்தது. நேரங்கள் உருகி வடிந்தன.

வாழ்க்கையில் சந்தித்த எத்தனையோ அர்த்தமற்ற கூச்சல்கள்  அனைத்தும் இதோ இங்கே முடிந்து நிற்கிறது. அவள் இழுத்து புதைத்துக்கொண்டாள்.

அவளிடம் மெல்ல கேட்டேன்…
“இப்போது உன் கணவனின் நினைவு வருகிறதா?”

                   ❇️❇️❇️❇️❇️

“காலம் முதிரும்போது சில பெண்களின் கணவர்கள் அவர்களின் காமத்துக்கும் கணவர்களாக இருக்க முடியாது போகிறார்கள். காமம் ஒரு மொழி. அது உடலின் மூலம் உயிரின் அரங்கத்தில் கூடிய பிழைகளை  அவசரமின்றி திருத்துகிறது.”

இந்த குறுந்தகவலை அவள் எனக்கு அனுப்பியபோது நான் கதிர் ஒளியில் கட்டுரைகள் எழுதி கொண்டிருந்தேன்.

அந்த கட்டுரைகளின் வாசகி அவள். நீண்ட ஆய்வுகளை அவள் அந்த படைப்புகளில் ஆர்வத்துடன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

உணர்வுகளுக்கு புறம்பான உறவுகள்  மட்டுமே அவளுக்கு காலப்போக்கில் திணிக்கப்பட்டு இருந்தது.

பெரும் பண வசதி கொண்டவள் என்ற போதும் ஏதோ காரணங்களை கூறி கொண்டு ரேஷன் கடைக்கு சென்று கூட்டத்தில் மக்களோடு மக்களாக நின்று விடுவாள். தனிமையை கொல்கிறாள்.

“பசித்து போன அவர்களிடம் இருந்த ஏதோ ஒன்று இவளிடம் இல்லை. அதை என் வீட்டில் இருப்பவர்கள் இருக்க விடுவதில்லை.

என் விருப்பத்திற்குரிய அனுபவங்களும் தேடல்களும் தினமும் நாய்குட்டிகளோடு திண்ணையிலும் ஊஞ்சலிலும் அழிந்து கொண்டே வருகின்றன” என்றாள்.

சந்திக்க வருகிறேன் என்றேன்.

ஒருநாள் வாருங்கள். என் புருஷன் வீட்டில் இல்லாதபோது.

               ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் என்னை வந்து பார்க்கும்போது நகரின் மையமான பூங்காவில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.  அது எங்களின் முதல் சந்திப்பு.

பொது வெளி சந்திப்பு மட்டுமே பாதுகாப்பு என்று மனம் கூறியது. நெருக்கமாய் அமர்ந்த போதும் கவனமாய் அவன் என் மேல் படாது அமர்ந்தான்.

அவன் எழுதுவதற்கும் பேசுவதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருக்காது என்பதை முன்னமே தெளிவு செய்திருந்தான். அவன் உரையாடல் என்பது வேடிக்கை பேச்சுக்கள், கிண்டல்கள் என்று தளம் தளமாய் விரைந்து போகும்.

ஸ்பரி… நீங்களா இப்படி பேசுவது என்றேன். உள்ளூர மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கல்லூரியில் படிக்கும் போது இப்படி பேசி விளையாடிய நான் இன்று தொலைந்து போய் இப்போது வெறுமையாய் இருக்கிறேன் என்று நினைத்து கொண்டேன்.

அப்போதுதான் கேட்டான்… நாம ஒரு தடவை செய்வோம்டி… எனக்கு ஆசையா இருக்குடி.

                ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் முதலில் பேசும்போது ரமணரையும் பொற்றேகாட் கவிதைகளும் பற்றி என்னிடம் கேட்டு கொண்டிருந்தாள்.

அந்த உரையாடலை அவள் ஏனோ  வலிந்து திணிக்கிறாள். அன்று அது அவள் இயல்புக்கு எதிரான ஒன்று என்பது புரிந்தது.
அவளின் உண்மையான பிரச்சனைகள் பற்றி என்னிடம் உள்ளபடியே பகிர அதிக நாட்கள் எடுத்து கொண்டாள்.

இறுதியில் நம்பிக்கை வந்து ஒருநாள் கூறினாள். இறுதியில் அது வழக்கம் போல் அன்புக்கு ஏங்கும் ஒரு சராசரி பெண்ணின் சராசரி ஏக்கமாகவே இருந்தது.

பெண்கள் இந்த அன்புக்கு ஏங்குவது எல்லாம் உண்மையில் வேறொன்றுக்கு ஏங்குவதில் சென்று முடியும்.
அது நெக்லஸ் வாங்குவதில் ஆரம்பித்து பாத்ரூம் கட்டுவது வரையில் எது வேண்டுமென்றாலும் இருக்கும்.

இவள் நேரடியாக காமத்துக்கு ஏங்கினாள். அவளை புரிந்து கொள்ள முடியாத கணவனிடம் அவள் பெற்றது காதல் என்பது புடைத்த குறியுடன் வெறுமனே உறிஞ்சுவதும் தின்பதுமான ஒன்று. பசி. மிருக பசி. பசி எதையும் செய்ய சொல்லும்

எனக்கு திருமணம் ஆகவில்லை என்றேன். அதற்கும் இதற்கும் ஒன்றும் இல்லை என்றாள். ஏனெனில் எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது என்றாள். குழந்தை கூட இருக்கிறது என்றாள்.

அப்போது நிம்மதியாக அவருடன் இரு என்றேன்.

ஸ்பரி… செக்ஸ்னா உடம்பை கீறி குத்தி கிழித்து உமிழ்ந்து விட்டு போவது இல்லை என்றாள்.

அங்கு என்னை விடவும் என் ஆண்மை அவளை உற்று கவனித்தது.

               ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் சபலமான ஆள் இல்லை என்பது தெரியும். அவனை விடவும் திடமான மனிதர்களையும் தெரியும். அவனிடம் காமம் கொள்வது என்பது ஏன் என்பதை ஆழமாக அவனே யோசிக்க கூறினான்.

இதில் யோசிக்க என்ன இருக்கிறது ஸ்பரி. என் மனதில் ரீங்கரிக்கும் கனவுகள் அனைத்துக்கும் காமம் மட்டுமே அடிப்படை என்றேன். மனதால் உடலை பார்ப்பது… உடலால் மனதை பார்ப்பது… உங்களுக்கு பார்க்க தெரியும் என்றேன்.

அது அவனுக்கு புரியவில்லை.

                 ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் காமம் மட்டுமே அடிப்படை என்று சொன்னதும் மிக எளிதாக அதை ஃப்ராய்டிசம் என்று கூறி கடந்து போக சொன்னேன். ஆனால் அவள் அதை துவக்கத்திலேயே மறுத்தாள்.

காரணம் காமத்தை அவளால் சந்திக்க முடிந்தது. அவளின் முதல் சுய இன்பத்தை பற்றி நினைவிருக்கிறதா என்று கேட்டேன்.

அது பள்ளிப்பருவத்தில் ஒரு மதிய நேரத்தில் வானத்தில் மழைக்குரிய அத்தனை ராசிகளும் தென்பட்டு கொண்டிருந்த நேரத்தில் எனக்குள் அந்த கசிவை உணர்ந்தேன் என்றாள்.

நான் என்னை தூண்டவில்லை. என் உறுப்புகளை தீண்டவில்லை. ஆனால் புணர்ச்சியின் ரசாயனம் அந்த இருண்ட மதியத்தில் தோகையை விரிப்பது போல் நிகழ்ந்து முடிந்தது. நான் மெதுவாக ஈரமாகி கொண்டிருந்தேன் என்றாள்.

அவள் காமம்  தன் ஒரேயொரு  தீற்றலின் மூலம் அரக்கனை சாம்பலாக்கும் என்று அப்போது நான் உறுதியாக நம்பினேன்.

காரணம் காமத்தை அவதானிக்க முடிந்த ஒரு மனிதம் இந்த பூமியை மகிமை செய்கிறது என்பதை நம்புவதால்…

அவளுக்காக அல்ல. எனக்காக அல்ல. ஆனால் நாங்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழ்ந்து புணர விரும்பினோம்.

ஒருவரிடமிருந்து ஒருவரை இழந்து தங்களை தாங்களே மீண்டும் பெற்று கொள்ள வேண்டுமெனில் இதுதான் சாத்தியமான ஈடு என்று கூறினாள்.

                      ❇️❇️❇️❇️❇️

அவன் பலமுறை என்னை சந்திக்க விருப்பம் தெரிவித்தான். ஒருநாளில் என்னோடு மூன்று முறை கூட வேண்டும் என்று கூறினான்.

அது சாத்தியமா என்று கேட்டபோது சாத்தியமாக்கி கொள்வோம் என்றான். சிரிப்பு வந்து விட்டது. பின் உடலுறவுக்கு உரிய நாளை அவனே அவன் இஷ்டம் போல தேர்ந்தெடுக்க ஆரம்பித்தான்.

பெருங்கடலில் பார்த்து வியந்து ப்ரமித்த பெரும் சூறாவளி ஒன்று இறுதியில்  நிலப்பகுதிக்கு வந்ததும் கேவலம் மரத்திலும் சுவரிலும் மோதி மோதி உடைந்து போகும் பரிதாபமான நிலையை போல் அவன் இயைபு மாறி வருவதை கண்டேன். மெல்ல அவன் எழுதுவது நின்று போக ஆரம்பித்தது.

பெண்மைக்கே உரிய விழிப்பை நான் என்னிடம் கொள்ள நேர்ந்ததும் ஸ்பரியிடமிருந்து விலகினேன்.

அது அழுகையுடனான நாட்கள். என்னை கொலை செய்த நேரங்கள். அவனுக்கும் இந்த மோகம் ஸ்தம்பித்து போகும் வரைதான் அந்த வேதனை இருக்கும் என்று எனக்குள் கூறிக்கொண்டேன்.

ஸ்பரி…மன்னித்து விடுங்கள்.

                     ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் போய் விட்டாள்.

எல்லாம் முடிந்து விட்டது. எல்லா இணைப்புகளும் பிளாக் செய்யப்பட்டு கதவுகளை அறைந்து சாத்தி கொண்டு போய்விட்டன.

மோதி உடைக்கலாம். ஆனால் என்னிடம் மிஞ்சி இருக்கும் தார்மீக உணர்வுகள் அதற்கு இடமளிக்கவில்லை.

காலங்கள் கரைந்து புதிய வேலை கிடைத்து  நானும் விசாகப்பட்டினம் சென்று விட்டேன். ஒரிசாவில் இருக்கும் என் தோழி இங்கு மைய நூலகத்தில் பணி புரிகிறாள்.

அவள் மூலம் ஒரு வேலை கிடைத்து இங்கேயே வந்துவிட்டேன். வருடங்கள் போனது. அப்படித்தான் அது போகும்.

                           ❇️❇️❇️❇️


சட்டென்று விழித்து கொண்டபோது மூச்சு வாங்கியது. அப்போது மணி குளிர்ந்த இரவில் மூன்று என்பது தெரிந்தது.

வெறும் கனவுதானா இது?

ஸ்பரி…எங்கு நீங்கள்…?

கனவை ஆழமாய் நினைவுறுத்தி கொள்ள முயன்றேன். அருகில் கணவன் தூங்கி கொண்டிருந்தார்.

என்ன கனவு… ஸ்பரி தாவரமாய் என்னில் முளைத்தெழும் காட்சி அது. தாவரங்கள்
காற்றுக்குள் சிலிர்த்து காற்றை அதிர்வூட்டும் நொடிகளுக்குள் புணர்ந்து மறைந்து விட்டான்.

நெஞ்சு கொதித்து கொண்டிருப்பதும் இடையில் ஆழ்ந்த நோவு பின்னி சுகமாய் மின்னி மறைவதையும் இப்போதும் என்னால் உணர முடிந்தது.

இன்னும் விடியும்போது குளித்ததும் அழிந்து போகும் நினைவுதான் இது என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

ஸ்பரியின் எண் எனக்கு தெரியும்.

                        ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் என்னை மொபைலில் கூப்பிட்ட போதும் பேசிய போதும் என்னால் சிறிதளவே கோபங்களை வெளிக்காட்ட முடிந்தது. திட்டினேன். கேட்டு கொண்டாள்.

அந்த கோபங்கள் எல்லாம் கரைந்து போன வருடங்கள் மீதுதான் என்பதை புரிந்து கொண்டேன்.

நீங்கள் வரவேண்டிய நேரம் இது ஸ்பரி. என்னால் கனவின் கூச்சலை பொறுக்க முடியவில்லை என்றாள்.

                         ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் தேதிகள் குறித்து கொடுத்தாள். விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு அவளை அதே பார்க்கில் சென்று சந்தித்தபோது அப்படியே இருந்தாள்.

ஃப்ரான்ஸ் நாட்டில் வரையப்பெற்ற சில   எண்ணெய் சாய ஓவியங்களை  (பெண்களை அன்னங்கள் புணரும் காட்சிகள்) பார்த்துவிட்டு நன்கு தூங்கிய பின்தான் எனக்கு அந்த கனவு வந்தது என்றாள்.

அவள் மார்புகள் மொகலாய ஓவியத்தின் சாயலில் இருக்குமா என்று ஒருமுறை நான் கேட்டேன். அந்த நினைவும் வந்தது.

உன்னுடன் தொடர்பில் இருந்த பழைய நாள் நினைவுகள் எனக்கு சுமையை கடும் தோல்வியின் உணர்வை கொடுத்தது. இன்று வரையில் அது என்னை குதறிக்கொண்டே இருக்கிறது என்றேன்.

காமம் அசையாத ஒளி. நீளங்களை தாண்டும் விசை. குளிர் என்ற கொலைவாள் கொண்டு பயணிக்கும் பிசாசின் நிழல்.

இனி என்னிடமிருக்கும் என்னை  நீங்கள் வீழ்த்துங்கள் என்றாள்.

                     ❇️❇️❇️❇️❇️

அவள் கணவன் பணி நிமித்தம் ஊருக்கு சென்றிருக்கும் அந்த நான்கு நாட்களில் நாங்கள் புணர்ந்தோம்.

புணர்ச்சி உடலில் துவங்கி உடலில் அணைந்த போது காமம் ஒவ்வொரு முறையும் தன் தோல்வியை சந்தித்தது.

“உன் யோனி சதுரங்கத்தின் அனைத்து சாமர்த்தியங்களையும் வெளிப்படுத்த தவித்த போது நான் மர்மங்களில் பேச்சற்று உறைந்து நின்று தடுமாறி கொண்டிருந்தேன்” என்றேன்.

ஸ்பரி… என்று நெருங்கி வந்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டு என் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

முன்னெப்போதும் இல்லாதவண்ணம் அவள் கண்களின் ரேகைகள் அதிக ஒளியுடன் இருந்தது. அதில் விவரிக்க முடியாத நீர்மமொன்றில் பாவைகள் குதூகலத்துடன் பிறந்த குழந்தையை போல் களிப்புற்று அலைந்தன.

பெருமளவு நேரங்கள் அறைக்குள்  ஆடைகள் அணியாமல் முழு வெற்றுடம்பாகவே நாங்கள் இருந்தோம்.
அசதி மேலிடும்போது தளர்ந்த எனது குறியை பற்றிக்கொண்டு அவள் ஆழ்ந்து உறங்கினாள். கனவுகள் இல்லாது.

                        ❇️❇️❇️❇️❇️

நம் இந்த உறவை இந்த சமூகத்தில் கள்ளக்காதல் என்பார்கள் என்றேன்.

ம்ம்… சொல்லட்டும்.

நீயோ எனக்கு காதலி. நானோ உனக்கு கள்ளக்காதலன். சொல்லிவிட்டு சிரித்தேன். அவளும் சிரித்தாள்.

இருவரும் சற்று மௌனமாக இருந்தோம்.

அப்படி நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா ஸ்பரி.?
நாளை நீங்கள் யாராயினும் மணம் செய்ய மாட்டீர்களா? அல்லது இன்று நிகழும் இந்த நம்முடைய உறவு இப்படியே இனியும் தொடரும் என்று நம்புகிறீர்களா?

அவளை நான் ஆழமாக பார்த்தேன்.

ஸ்பரி…. என்னை முத்தமிட்டாள்.

நம் உறவு இந்த ஊடல் இந்த காமம் எல்லாம் இன்றோடு முடிந்து விடும். இனி நாம் என்றும் சந்திக்க முடியாது என்றாள்.

நான், நீங்கள், இந்த உறவு, நமது இந்த உடல்கள், நம்முடைய காமம், இந்த நீங்கா இச்சை… இவற்றையெல்லாம் நீங்கள் எப்படி பார்க்கிறீர்கள் என்றாள்.

இச்சை என்று எனக்கும் ஒன்றும் இல்லை. அவள் மார்பை ஒரு கையால் அழுத்தி பிடித்து கொண்டேன். இதில் நான் இல்லை. ஆனால் என்னிடம் தீவிரமாக இது இப்போதும் இருக்கிறது.

காலம் காலமாக… என்று சிரித்தாள்.

நானும் அவளோடு சிரித்தேன்.

ஸ்பரி… உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா “அவளோடு பேசும்போது”…

ம்ம். இருக்கிறது.

ஆஹ்… அந்த நேரத்தில் எத்தனை கேள்விகள், துயரங்கள், வலிகள்…
கனவை மிதித்துக்கொண்டு நடக்க தெரியாமல் சுவரோரம் பற்றியபடி நடந்து நடந்து சிதறி விழுந்த காலங்கள் எனக்கு.

அந்த காலம் போயிற்று. இப்போது உன் குடும்பம் முன்பு போல் இல்லையே.

முன்பு போல்தான். கால்களால் மிதிப்பதை விடுத்து வார்த்தைகளால் மிதிகள் விழுகின்றன.

அதனால்தான் அன்று நான் கண்ட அந்த கனவில் இருந்து இன்று உங்களால் என் உயிரை மீண்டும் மீட்டு கொள்ள முடிந்தது.

அவள் முகத்தை என்னை நோக்கி திருப்பினேன்.

என்னிடமிருந்து இறுதியில் என்ன நீ பெற்றுக்கொண்டாய்?

நீங்கள்?

உண்மையாக சொல்ல வேண்டுமெனில் முன்பிருந்த ஓரிடத்திலிருந்து வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறேன். அது பயங்களை நம்பும் இடமல்ல. மனதும் பயமும் ஒன்றையொன்று துரத்தி துரத்தி கடித்து காயமாக்கி கொள்ளும் இடமும் அல்ல.

எந்த நியதிகளால் தொன்மங்களால் கடமைகளால் உரிமைகளால் என் காமத்தை தீய்த்து கொண்டிருந்தேனோ அத்தனையின் மீதும் இந்த நான்கு நாட்களும் நான் உமிழ்ந்தேன் என்றேன்.

அதுதான் ஸ்பரி. சமூகம் மீது காறித்துப்பிய உணர்வு. என்னை பெண் என்று சொல்லிக்காட்டிய சமூகம் மீது. என்னை பொத்தலாக்கிய சமூகம் மீது.

நான் வாசிங்மெஷின். நான் மிக்சி. நான் கிரைண்டர். நான் விளக்குமாறு. அல்லது ஒரு கம்ப்யூட்டர்.

இன்று முடிந்த அளவு காறித்துப்பி விட்டேன் ஸ்பரி. இது போதும் எனக்கு…

தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். என் நெஞ்சு சூடான கண்ணீரில் ஈரமானது.

ஸ்பரி….

ம்ம்ம்…

இது பற்றாது எனக்கு. முத்தமிடுங்கள்.

அடுத்த உடல் உறவுக்கு மனம் இழைய… நாங்கள் மீண்டும் துவங்கினோம்.

                       ❇️❇️❇️❇️❇️

புள்ளிகள்

ஒன்றும் தோன்றாதபோது நான் அவனை நினைத்து கொள்வேன். அவன் என் பால்ய காலத்து நண்பன்தான்.

தமிழ் படங்களில் காட்டும் அசகாய சூரன் போல அவனும் கல்லூரி காலத்தில். படிப்பை தவிர அனைத்திலும் அவன் ஜொலித்தான். கல்லூரி படிப்பு முடிந்த உடனே திரைப்படம் இயக்க முடிவு செய்து இருந்தான்.

இயக்குனர் ஆடூர் கோபாலக்ருஷ்ணனை சந்திக்க அவன் திருவனந்தபுரம் செல்லும் போது கட்டிப்பிடித்து பஸ் ஏற்றி வழி அனுப்பி வைத்தேன்.

அன்றுதான் அவனை நான் கடைசியாக பார்த்த நாள்.

காலங்கள் ஓடியது.

            🎗️🎗️🎗️🎗️

அது அமெரிக்காவில் கூட மொபைல் போன் இல்லாத காலம். இன்லேண்ட் லெட்டர் காலம்.

பொங்கல் வாழ்த்துக்களை முதலில் தபால்காரர் சொல்லும் காலம். மாடுகள் பருத்திக்கொட்டைக்கு பஞ்சமில்லாது வாழ்ந்த காலம்.

டில்லி எந்த திசை என்றுகூட தெரியாத காலம். ஓட்டு போட்டு மறந்துவிட்டு பெண்கள் மஞ்சள் மணக்க முளைப்பாரி தூக்கி சுமந்து இறக்கி வைத்த உடன் தூறல் போடும் காலம்.
பிரியாணிக்கும் குவாட்டருக்கும் கள்ளக்காதல் ஒளிராத காலம். ஆகவே அது அந்த காலம். அப்படியென்றால்
சும்மா ஒரு இருபது முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடிதான்…

பஸ் ஏறி போனவன் என்ன ஆனான்? அவன் பெயர் சுரேஷ். எனக்கு பிடித்த பெயர்.

நீங்கள் தெருவில் பிச்சை எடுப்பவர் பைத்தியக்காரர்கள் பார்த்தது உண்டா?

இவர்களில் சிலர் வேறு மாதிரி.
நாமாக பிச்சை இட முடியாது. சில பைத்தியங்களுக்கு உடை உணவு தர முடியாது. அவர்களின் நேர் பார்வைகள் நம்மை குத்தி கொன்று விடும்.

கொக்கென்று நினைத்தாயோ கொங்கணவா… பாணி. மனிதர்களை துச்சமாக பார்த்து வீதிகளை அளந்து கொண்டிருப்பார்கள் ஆனந்தமாக. கொடுத்து வைத்தவர்கள் என்று நினைப்பேன். உண்மையும் அதுதான்.

சுரேஷ் அப்படி ஆகவில்லை என்பதை கண்டுபிடித்தபோது காலம் நிறைய மாறி இருந்தது. யாரோ மாற்றி இருந்தனர்.

                   🎑🎑🎑

மொபைல் இருந்தது. அடிக்கடி தபால்காரர் காணவில்லை. மாடுகள் மார்க்கெட்டில் பிச்சை எடுத்தன. கழுதையை முட்டிவிட்டு சுவரில் இருந்துபோஸ்டர்களை உரித்து தின்றன. அதன் பால் நாறியது.

காதலுக்கும் உறவுக்கும் பெண்கள் கிடைத்தனர். ஊருக்குள் மக்கள் கட்சியின் மாவட்ட செயலாளர் மடியை பிடித்து கொண்டு அலைந்தனர். ஊருக்கு வெளியே இருந்த பிட்டு பட தியேட்டர்கள் தங்கள் பெருமூச்சை தொலைத்து இருந்தன.

நான் சுரேஷை கண்டுபிடித்து விட்டேன்.
பெண்டாட்டியின் நச்சரிப்பில் பழைய தோழமையை நினைப்பது போல் வேறு சுகம் உண்டா… நச்சரித்தாள். நான் சுரேஷை தேடி இங்கு வந்து விட்டேன்.

அவன் தெய்வீகம் மணக்கும் பிச்சைக்காரனாகவோ பைத்தியமாகவோ மாறியிருக்கவில்லை. இருந்தான்.
அவன் லட்சியம் என்று நினைத்திருந்த எந்த ஒன்றும் இப்போது அவனிடம் இல்லை. அந்த சுவடே இல்லை.

அவனுக்கு என்னை நன்றாக நினைவு இருந்தது. அவன் எனக்கு காட்டி கொடுத்த உலகத்தை விட்டு விலகி வருடங்கள் ஓடி விட்டன. இருந்தாலும் காலம் அவனை மட்டும் பள்ளம் பறித்து வைத்திருந்தது.

எப்டிடா இருக்க சுரேஷ்?

பாக்கிரையே. நல்லாத்தான் இருக்கேன்.

அந்த சினிமா டைரக்டர் ஆசையெல்லாம்?

அது எனக்கு வெறும் ஆசையா என்று அவன் என்னிடம் திருப்பி கேட்டபோது தலை குனிந்தேன்.

தமிழில் சினிமா இன்னும் எடுக்கவில்லை என்றுதான் சொல்வான். இதை மாற்ற நிறைய கற்க வேண்டும். ஆனால் அது சினிமாவில் இருந்து அல்ல என்பான்.

இப்போ என்ன பண்றே?

நல்லா சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு இளைச்சு போய்ட்டு இருக்கேன். சிரித்தான்.

என்னடா ஆச்சு.. அந்த டைரக்டர் சேத்துக்க மறுத்துட்டாரா?

நான் போனப்போ அவர் படம் பண்ணலை.

சரி வேலைக்கு போகலாமே

நிறைய போனேன். வந்துட்டேன். அங்கே பார்க்கிற அந்த வேலையில் நான் இல்லை னு மனசுக்கு தோணினா திரும்பி வந்துடுவேன்.

இப்போ என்ன செய்யறே… இதை நான் கேட்டிருக்க கூடாது.

சிரைக்கிறேன் என்று சொல்ல அவனுக்கு உரிமை உண்டு. நீ பெத்து பெத்து தள்ளிட்டு வேற என்ன புடுங்கிட்டு இருக்க என்றும் கேட்கலாம். என் கார் சம்பளம் பெண்டாட்டியின் கப் பிரா சென்ட் பி.எப் கெத்து பாங்காக் பெண்ணிடம் ஐநூறு டாலர் கட்டி வெறிக்க வெறிக்க பார்த்தது பிரதோஷம் தவறாது கோவிலுக்கு போவது சனிக்கிழமை எள் முடிச்சு என்று மட்டுமே போகிறது என் வாழ்க்கை.

நான் அது மட்டும் கேட்காது “கடைசியில் தோத்து போய்ட்டியாடா” என்றும் கேட்டேன். இந்த வாய் அப்படி…சீ…

“கடைசியில் நீ ஜெயிச்சுட்டியா” என்று சுரேஷ் கேட்டபோது மேலே நீங்கள் படித்த பாராவில் க் த் எல்லாம் மாற்றி மாற்றி சொன்னேன். பின் சொல்ல வேண்டாமா இவையெல்லாம்?

ஸோ… லைஃல ஜெயிச்சுட்டே…

கிட்டத்தட்ட அப்படித்தானே சுரேஷ். இப்போ என்ன குறை சொல்லு. என்ன கொஞ்சம் ஏண்டா இப்படி என்னடா வாழ்க்கை னு ஒரு எண்ணம் வரும். என்னமோ இல்லையே இதுல என்ன கிடைச்சதுன்னு மனசு கேக்கும்.

பாரேன் என் தொப்பையை… இதுக்கா ஓடினோம் னு இருக்கும். ஆனா எனக்கு வேற வழி கிடையாது. இப்படித்தான் தாத்தா அப்பா எல்லாம் இருந்து செத்தும் போனாங்க என்றேன்.

அப்போ நீ யாருக்கும் இல்லை. உனக்கும் இல்லை. இது வாழ்க்கைன்னு சொல்ல முடியுமா?

தெரியலை. இருக்கேன். நான் எப்பவும் கடன் வாங்க வேண்டாம். நினைச்சது எல்லாம் வாங்கலாம். எங்கே வேணும்னாலும் போகலாம். காசு. பணம்.

சுரேஷ் என்னை பார்த்தான். அப்படி பார்த்தபோது அவமானமாக இருந்தது.

சுகுணாகிட்ட (என் மனைவி) இன்னிக்கு சண்டைடா. பெருசா பேசிட்டா. உன்னை பாக்கணும்னு தோணிச்சு. யோசிக்காது கிளம்பி வந்துட்டேன் என்று சொன்ன போது கண் அரும்பியது எனக்கு.

அவன் முகத்தை திருப்பி கொண்டான்.

அரசியல் மதம் ஜாதி பொருளாதாரம் கடவுள் கலை உணவு இப்படி எல்லாம் உன்னை சுரண்டி நீ என்பது யார்னு உனக்கே தெரியாம ஆக்கிடுச்சு இதுவாவது புரியுதா என்று கேட்டான்.

எனக்கு புரியவில்லை. இவை எதுவும் இல்லாது நான் இல்லை. இந்த எல்லாமும் என்னுள் எப்படியோ தேங்கிய ஒன்று.
நான் இவை இல்லாது போனால் இருக்க முடியாது. வாழ இயலாது. வாழ தெரியாது.

உனக்கு கற்பனை செய்து அதில் பொசுங்கி போவதை விட வேறு இன்பம் இல்லை என்றான்.

புரியலை என்றேன்.

புரியாது. நீ இவைகளுக்கு மட்டுமே பிறந்தது போல உன்னை ஆக்கினர். பின் இதற்கு மட்டுமே இருக்கும்படி உன்னை பழக்கம் செய்தனர்.

இப்போது நீயும் சமூகத்தின் கைதேர்ந்த வாட்ச் மேன். இதுவரை அதை சரியாக செய்து விட்டாய். இனி உன் பிள்ளைகள் அதை திறமையாக செய்யும் என்றான்.

இது ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு நபர் உண்டு. நபர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை அவர்கள் போலவே மாற்றி வரும் போது அவர்கள் எல்லாம் உன்னை தங்களின் சின்னங்களாக மாறிக்கொண்டனர்.

நீ இவைகளை பழகிக்கொண்டதும் உன்னை துரத்த சொல்லி அனுப்பி வைப்பார்கள். நீ துரத்துவது உன்னை மட்டும்தான். நீ ஓட ஓட பணமும் அதிகாரமும் அவர்களுக்கு. கூலி உனக்கு.

நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கேன் சுரேஷ். எனக்கு ஒரு தெம்பை இது எல்லாம் உருவாக்கி உள்ளது.உழைக்கிறேன். ஸோ வெகுமதியை பெறுகிறேன்.

பின் ஏன் மனைவியுடன் பிரச்னை?

இது சாதாரண நிகழ்வு.

எனில் இவ்வளவு தூரம் வர காரணம்?

காரணம்…

நீ உன்னை தொலைத்து விட்டு தேடுவது மட்டுமே நிகழ்கிறது. தொலைந்து போனவர்களிடம் இருந்து வந்த நீ தொலைத்து கொண்டிருந்தவர்களோடு தொலைத்து கொண்டிருக்கிறாய்.

ஒரு நாள் மடிவதுதானே வாழ்க்கையும்?

வாழாதபோது மடிதல் என்பது நோய்.

நான் அமைதியாக இருந்தேன். எனக்குள் யார் யாரோ வந்து எது எதையோ நிரப்பி நன்றாக குலுக்கி கலந்து என்னை வேறொன்றாக்கி வைத்திருப்பது போன்ற உணர்வை அவன் வார்த்தைகள் சொல்லாமல் சொல்லின.

உறவுகளும் நட்பும் வீடும் இப்போது வெறும் அலுவலகமாகவே என் மனதுக்கு தெரிந்தது.

சுரேஷ் எழுந்து கொண்டான்.

இந்த தப்பு எங்கடா ஆரம்பிச்சது? என்னை யாருடா இப்படி ஆக்கினது என்று கேட்டபோது அவன் சட்டையை அணிந்து கொண்டு வா வெளியில் போகலாம் என்றான்.

சாயங்காலம் ரொம்ப வெயில் தெரிந்தது. இருந்தாலும் அவனோடு நடக்கும்போது கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது.


                🎐🎐🎐🎐🎐

நிம்போமேனியாக்

Disclaimer:
This is a work of fiction. Names, characters, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. It is not suitable for anyone under the age of 18 and may not be suitable for ALL adult readers. Read at your discretion.

                   🌷🌷🌷


[“The giving of love is an education in itself”
Eleanor Roosevelt]


ஓடகோ.

குயின்ஸ்லேண்ட். நியூஸிலாந்து.

வானிலை 15 டிகிரி செல்சியஸ். இரவு.

நான் ஜான்வி.

பூர்வீகம் தஞ்சைக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு ஊருக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு சாலை கூட இல்லாத மரங்கள் சூழ்ந்த கிராமம். சிறிய குளம் இருக்கும் கிராமம்.

அப்பா தமிழ். அம்மா நேபாளி. நான் படித்து முடித்த பின் இந்த நாட்டில் ஒரு ஹெல்த்கேர் கார்ப்பொரேஷன் நிறுவனத்தில் ஃபேஸ்மாஸ்க் டிசைனர்.

இதோ இவன் மானவ்.

அப்பாவின் பூர்வீகம் பெஷாவர். அம்மா திருச்சி. பிறந்தது வளர்ந்தது படித்தது எல்லாம் திருச்சிதான். அவன் அப்பா பற்றி இப்போது தெரியவில்லை.

மானவ் எத்தியோப்பியவில் இருக்கும் அர்பா மின்ச்சில் ஒரு முதலை பண்ணையில் ரிசர்ச் ஹெட்.

எங்கள் இருவருக்கும் வயது வித்தியாசம் ஏறத்தாழ இருபது கூட இருக்கலாம்.

அப்படித்தானே மானவ்?

ஜான்விக்கு அவர் அப்போது எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.

இரவு ஒரு போதையை அனுஷ்டித்து நியூஸிலாந்தை சூழ்ந்து நிரம்பியது.

                    🙊🙊🙊


[ I think the perfection of love is that it’s not perfect…. Taylor Swift.]

யோவ்… வாய்யா….

…………….

யோவ்… வாய்யானா…

குரலை மோகமாக்கி குழைத்து பூசினேன். இப்படித்தான் இந்த மானவ். என் அவசரங்கள் நுட்பங்கள் எதுவும் புரிதல் அற்ற முதலை காதலன்.

ஒரு இனிய மாலையில் முதலைகளின் உடலுறவு குறித்த அறிவியல் ஆவணப்பட வெளியீட்டு விழா ஒன்றில் நாங்கள் சந்தித்து பேசிக்கொண்ட எங்களுக்கு மனதாலும் ஒன்றிணைவதற்கு வெகு நேரங்கள் ஆகவில்லை.

அவர் என்பது அவன் என்று மாறியது  வந்த பின்னாட்களில். ஏதோ ஒரு அத்தைப்பெண் காதல் தோல்வியில் இருந்தவனுக்கு  என் சந்திப்பு மருந்தாகி இருந்தது. அவன் இருப்பு எனக்கு மருந்து.

என் திருமணமா? அது பற்றி பேச என்ன இருக்கிறது? ஒன்றும் இல்லை.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே குடலில் விஸ்கியை சரிக்க போய் விட்டான். இந்த இரவு என்ன ஆகுமோ தெரியவில்லை.

மானவ்… ப்ளீஸ் கம்….

யோவ். முறைக்காதே. வா. இப்படி உட்கார்ந்து குடி. பேசு. அப்பறம்…

அப்பறம்?

நான் மானவ்வை பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். கோபத்தில் ஒருநாள் அவனிடம் வெடுக்கென்று ஒருநாள் பேசிவிட்டு பின் மூன்று நாட்கள் தீராத வருத்தம் என்னிடம் இருந்தது.

எனில், இதுதான் காதல் என்ற முடிவுக்கு நீங்கள் வந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பு அல்ல.

மானவ் என்னை சுற்றிக்கொண்டே இருப்பான். ஆனால் அவன் என் அருகில் இல்லாத போதுதான் என் கூடவே இருப்பது போல எனக்கு இருக்கும்.

உங்களுக்கு அவனை அறிமுகம் செய்யவா? வேண்டாம். உங்கள் மார்புகள் கச்சிதமாக இருந்தால் பின் அவன் உங்களோடு வந்து விடுவான். அவனை நான் இப்போது இழக்க விரும்பவில்லை.

ஜானு… லெட் மீ கிஸ் யூ…

ஓ.. கம் ஆன். ஹனி இஸ் ஹியர்.

மானவ் என்னை சூழ்ந்தான்.

என்ன சொல்வது? அவன் முத்தங்கள் நெற்றியில் கொதித்த போது நான் அவனை முற்றிலும் இறுக்கினேன்.

பனி ரொம்ப கொட்டுது இல்ல… நாம் இப்போ ஒரு பாட்டு கேட்கலாமா?

மொபைலை தொட்டதும் பாதி வரியில் இருந்து ஜானகி பாடினார்.

“தென்னங் கீற்றும்
பூங் காத்தும்
என்ன பண்ணுதோ.
உன்னப் போல தோளைத் தொட்டு
பின்னிக் கொள்ளுதோ.
வெட்கம் பிடுங்குது பொறுத்துக்கையா
அது விலகி போனதும் எடுத்துக்கையா”.

ஜானு…

ம்ம்ம்.

இந்தப்படம் பார்த்ததுண்டா?

ம்ம்ம்… ஸ்கூல் டேஸில்…

கமலும் அம்பிகாவும் ஒரு கிணத்துக்கு பின்னாடி…

பின்னாடி என்ன செய்வாங்க மானவ்?

ஷிட். இந்த பட்டனை கழட்டுடி.

நீயே ஓபன் பண்ணிக்க.

வரலை.

வரும். மெதுவா கழட்டு கிழவா…

யாருடி கிழவன்…கையை தா.

எதுக்கு?

குடுடி.

வெடுக்கென்று வளைக்கரத்தை அடர் ரோமக்கரம் பற்றி இழுத்து காற்றை கிழித்தபடி சரிந்து பாய்ந்து சென்றது.

மானவ். யோவ். விடுயா. விடுயா.சீ…. விடு.

எங்கோ இருளில் முட்டி நின்றது.

இது எப்படிடி இருக்கு?

சீ….கிழவா…

என் இதழில் ஒன்றை அவன் கவ்வி இழுத்தான். பனி ஜ்வாலையாக  எரிந்து எரிந்து எங்களுக்குள் சீறியது.

                   🙈🙈🙈

மானவ் என் உயிரில் எதுவோ பருகினான். அவன் கண்களில் அப்போது தெரிந்த தீவிர ஒளி உணர்ச்சிகளின் கடும் தவத்தை போல் சீறிக்கொண்டிருந்தது.

நான் அவனுக்குள் என்னை நெகிழ்த்த விரும்பினேன். அவன் கைகள் என் நெஞ்சின் மீது அலைந்து கொண்டிருக்க உடலெங்கும் முத்தங்களை இரைக்க துவங்கினான். நான் அறையின் வெப்பத்தை உயர்த்தி வைத்தபோது எங்கள் ஆடைகள் எங்கோ இருந்தன.

மானவ்…

என் குரல் தளர்ந்து இருந்தது.

நீ இங்கே வா… மேல வா… என் கூட பேசு… இப்போ அது வேணாம்.

என்ன பேச?

பேசு. காதுக்கிட்ட உன் குரல் வேணும்.

மானவ் என் உளறல் குறித்து அறிந்தவன். என் காது மடலை நுனி நாக்கால் வருடி வருடி ஈரமாக்கினான். கண்களில் முத்தமிட்டு ஒரு கரத்தால் நிமிர்ந்த ஒரு மார்பை மெல்ல முறுக்கினான்.

அது தாழ்ப்பாள் போல் இதயத்தை உடைத்து திறந்தது. நான் கால்களால் அவனை பின்னி கொண்டேன்.

மானவ்…

ம்ம்ம்…

பேசு. இப்போ வேணாம். பொறு. பேசு.

என்னடி சொல்ல?

பேசுடா…

“Fighting for peace is like screwing for virginity”.

இது யார்டா சொன்னது?

யாரோ… கொஞ்சம் காலை  அகலமா விலக்கிக்கொ.

“You have bewitched me body and soul, and I love, I love, I love you”.

இது யாருடி சொன்னது.

Pride and Prejudice ல இந்த வரி வரும்.

மானவ்… எனக்குள் உன்னை நீ இப்ப கொட்டி தீர்க்க வேண்டாம். நீ நானா மாறி என்னை நனைக்கணும். அது முடியுமா?

அவன் சற்று விலகினான்.

இது கடினம். நான் போர்முனை கழுகு. இங்கு குளிர் அதி தீவிரம். விஸ்கி பாதாளத்தின் கதவை நீக்க விரும்புகிறது என்றான்.

ஆயினும் இரவுகள் நீளமானது மானவ்.

இதோ பார்த்தாயா?

நான் என் மொபைலில் எடுத்திருந்த எனது நிர்வாண படங்களை அவனுக்கு காண்பித்தேன். எப்படி இருக்கு மானவ்?

A real woman is her man’s personal porn star னு சொல்ற மாதிரியே இருக்கு.

பிடிச்சிருக்கா?

ம்ம்ம்.

உனக்குத்தான் எடுத்தேன். ப்ளுடூத்ல ஷேர் பண்ணிக்க.

எதுக்கு?

நீ ஊருக்கு போனதும் மாஸ்டர்பேட் பண்ணும்போது இது பார்த்து நினைச்சுதான் செய்யணும்.

ஜானு…

ம்ம்ம்..

சத்தியமா இதுதான் காதல்.

ஈஸிட்? கையை கொண்டா…

அவன் விரலை பற்றி என் இடுப்புக்கு கீழ் வைத்தபோது அவன் கரம் முழுக்க பிசுபிசுத்த என் ஈரம் பரவியது.

யூ பிளடி…

நான் சிரித்தேன். மானவ், லவ் பொங்கிடுச்சு..பார்த்தியா…

The difference between sex and love is that sex relieves tension and love causes it. இதை Woody Allen சொன்னார். அதை அப்பறம் படி. இப்போ என்னை கட்டிப்பிடி.

                   🙈🙈🙈🙈

[” I don’t know the question, but sex is definitely the answer”.]

மானவ் மீண்டும் துவங்கினான்.

என் தொடைகளை அவன் தழுவியபோது அவன் தலையை நான் அழுத்தி புதைத்து கொண்டேன். என் உயிர் எங்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் மின்சாரத்தை உறிஞ்சுவது போல் இருந்தது.

என் இடுப்பை உயர்த்தி தாழ்த்தியபோது அவன் கன்னங்களின் ரோமங்கள் கீறின.
மானவ். நீ எகிப்திய வாள் என்றேன். அது அவனுக்கு கேட்கவில்லை.

மங்கலான அறை வெளிச்சத்தில் மானவ் இன்னும் மேல் எழுந்து என் மீது படர்ந்தான். இப்போது எங்களின் முகங்கள் ஒன்றையொன்று ஆழ்ந்து பார்த்து கொண்டிருந்தன.

ஜானு…

மானவ்…

காமம் ஒரு தீர்க்க முடியாத வன்முறை. நீ பருவத்தின் புளகாங்கிதம். என்கூட வா. நான் உன்னை என் கூட கூட்டிட்டு போறேன்.

வேண்டாம் மானவ்…

நான் அவனுடன் செல்ல முடியாது. அது எந்த விதத்திலும் நிகழ வாய்ப்பே இல்லை. இந்த செய்தியை அவன் புரிந்து கொள்ள கூடியவன்தான்.

தெரியும் ஜானு. ஆனால்…

நான் புரண்டு படுத்தேன். என் முதுகில் முத்தத்தை பதித்து கொண்டே இருந்தான்.
இரவு நகராது நின்று கொண்டிருக்க மானவ் உச்சத்தில் சரிந்தான். அவன் முனகல் அன்றும் மாறவேயில்லை. அது கேட்கும் பொழுதெல்லாம் நான் புன்னகைப்பேன். புன்னகைத்தேன்.

[“If you don’t laugh during sex at least once, you’re having sex with the wrong person”.]

                🥀🥀🥀

மானவ் அமர்ந்து கொண்டான். நான் அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டேன்.

எப்படிடா இருந்தது?

இன்னொரு தடவை…

இரு… கொஞ்சம் ஜூஸ் சாப்பிடுவோம்.

ஜானு..

என்ன என்பது போல் பார்த்தேன்.

நீ எனக்கு உன்னோட நியூட் வீடியோஸ் எடுத்து அனுப்புவியா?

ரொம்ப ஆசைதான். அது கொஞ்ச நாள் போகட்டும். நீ ஊருக்கு போய்ட்டு சொல்லு.

அங்கே ஏதும் நைஜீரியாக்காரிய
உனக்கு செட் பண்ணி இருக்கியா?

இல்லடி.

அவசரத்துக்கு பண்ணிக்க.

நீ மனுஷியே இல்ல.

மானவ்… இங்கே பார்த்தியா.?

என்ன?

என் மச்சங்கள்… ஒவ்வொரு முறையும் நீ புதிய புதிய பலன்கள் சொல்லுவியே. இப்ப சொல்லு. தொட்டு பாத்து சொல்லு.

உன் மச்சம் சுடும் என்றான்.

சுடாத மச்சம் இருக்கிறது. காட்டவா?

எங்கே?

அவனுக்கு ஒரு கோப்பையில் சிறிது ஜின் கொடுத்தேன்.

ஜானு…

அவனை பார்த்தேன்.

ஐ லவ் யூ னு சொல்லுடி.

எதற்கு அப்படி சொல்ல வேண்டும் என்பதுபோல் இப்போது அவனை நான் சற்று உன்னிப்பாக பார்த்தேன்.

அப்படி பார்க்காதே. காதல் ஒரு பாய்ச்சல். உன் பள்ளமும் மேடும் என்னை சுருட்டி இழுத்து வெறும் காமத்தில் என்னை தோற்கடிப்பதை நான் வெறுக்கிறேன்.

“Sex without love is merely healthy exercise.” அப்படின்னு Heinlein சொல்லி இருக்கார்.

அவனுக்கு அவ்ளோதான் தெரியும். ஆனா… நீ என்னை காதலி ப்ளீஸ்…

அவன் முகம் ஒரு நொடிக்குள் வதங்கி விட்டது. மானவ் உன் ‘டிக்கை’ பார். எப்படி சுருண்டு விட்டது. கிரேக்க அப்பல்லோவின் சிற்பம் போல் வாடி இருக்கிறது. இப்போது என் கையால்  நான் அதை நிவர்த்திக்கவா?

ஜானு… ஐ லவ் யூ.

ஓ… மானவ்.

நான் அவனுக்கு எப்படி புரியச்செய்வேன். எந்த நேரத்திலும் என் கணவன் என்னிடம் வரக்கூடும் என்பதை. அதைப்பற்றி தெரிந்திருந்தும் ஏன் இப்படி பேசுகிறான்?

திமோஃபி சாச்சாவை நீ மறந்து விட்டாயா மானவ். இப்போது அவர் அந்த கதிரியக்க பாதிப்பில் வெகுவாக மீண்டெழுந்து வருகிறார். இனி குழந்தைகள் கூட பெற்று கொள்ள முடியும் என்று கூறி இருக்கிறார்.

என் உதடுகளை தடவி அடுத்த சொல் எழும்பாது முடித்தான். டிம் பற்றி இப்போது வேண்டாம் ஜானு. இதை கேட்க நான் இத்தனை விமானங்களில் பறந்து உன்னை தேடி இங்கு வரவில்லை.

ஜானு… உன் கண்கள்…

அவை அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். உன் பார்வையில் எவரின் காமத்தையும் விழுங்கி கொள்ளும் ஒரு கடற்பசி அதற்கு இருக்கிறது. அவை வெகு தூரத்தில் நின்று அச்சமூட்டும் மந்திரவாதி போலவே
என்னை கவனிக்கிறது என்று சொல்வான்.

மானவ் வா… அணைத்து கொள். “Naked cuddles are the best cuddles”.

ஜானு… உடல் நம்மை கௌவரவமாக திருடுகிறது. அது துளைக்க வைத்து நம்மை தீவிரமாக பிணைக்கிறது. என் கனவுகள் மீது ரத்தத்தை சிந்துகிறது. என் விந்து உன்னை கனக்க செய்யும்.

மானவ்… எப்போதும் நீ மிகுந்த உணர்ச்சிப்பெருக்கில் மட்டுமே….

ஜானு… நீ நிம்போமேனியாக்.

நான் சிரித்தேன்.

என்னைப்பற்றி இன்னும் என்ன வேண்டுமென்றாலும் சொல்லி கொள்.

காற்றை திருடு. ஒளியில் மலைகளை உருவாக்கு. சப்தத்தில் திசைகளை மாற்று. இப்போது உன் குறியை  என் மீது தூரிகையாக்கு. மானவ்… நான் இப்போது உனக்கு ஒரு க்யோட் சொல்லவா…

சொல்லித்தொலை…

“Touch her gently. Hold her tenderly. Kiss her passionately. Undress her slowly. Fuck her viciously”.

நிச்சயமாக.. தீப்தியை?

யார் அவள்?

நீதான்….

நான் ஜான்வி. உன் ஜான்ன்….னு.

தீப்தி… எனக்கு அந்த பெயரும் பிடிக்கும்.

சரி. அப்படியும் கூப்பிடு.

தீபு… ஐ லவ் யூ…

புரிந்து கொள். மானவ். நீ குழந்தை அல்ல.

அவன் தன் துடிப்புகளை இழந்து நின்றான். காமத்தை பணயம் வைத்து காமத்தால் சூழ்ச்சி செய்து காமத்தை வலிமை குன்ற வைக்கும் அந்த டான் இப்போது தடுமாறி நின்றான். பொழுதை இழந்துவிட்ட வணிகனை போல் வாசலில் நின்று வெறித்து கொண்டிருந்தான்.

             ♀️♂️♀️♂️♀️

[“Dancing is a perpendicular expression of a horizontal desire. George Bernard Shaw”.]

மானவ்…
………………….

நாளை காலையில் நீ செல்ல வேண்டும். நினைவு இருக்கிறதா?

போய் கொள்கிறேன். தெரியும். ஆனால் அது எங்கோதான்….

சரி. வா.

வேண்டாம்.

நான் உன்னை காதலிக்கிறேன். போதுமா?

இது நீ இல்லை. வெறும் சடங்கு காதல்.

பின் நான் யார்?

மானவ் எதுவும் பேசாமல் என் மேல் அமர்ந்தான். இம்முறை முழு வலிமையும் அவனிடமிருந்து வரும். இப்போது  என்னை அவன் தயாரிக்க துவங்கினான்.

என் முகவாயில் முதலில் ஆக்ரோஷமான முத்தம். கழுத்தை சற்று நான் உயர்த்த என் தொண்டையில் தளர்ந்து கீழே பாய்ந்தான். உனக்கு பிடித்த இளஞ்சிகப்பு மச்சங்கள் அங்கே ஒளிரும் பார் என்றேன்.

என் இரண்டு மார்புகளும் திடமுற்று  அவன் கண்களில் மென்மையாய் குத்தின. ஒவ்வொன்றையும் அன்று பிறந்ததாய் நினைத்து புதிது புதிதாய் சுவைத்து கொண்டிருக்க நான் கைகளால் அவன் தலைமுடியை பலம் கொண்டு இறுக்கினேன்.

அவன் உதடுகளில் முத்தமிட்ட கணத்தில் என் ஆழ்ந்த பெருமூச்சொன்று அவன் மூக்கு நுனியில் சிதறி வலது காது மடலில் மோதி உடையும் சத்தம் கேட்டது.

மானவ் என் இடுப்பை பற்றியபடி தரக்குறைவான வார்த்தைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தான். அவை யாவும் தேம்ஸ் நதியில் அன்னம் சிறகை உதிர்ப்பது போல் என்னுள் மிதந்தன. சிலிர்த்தன. குளிர்ந்தன. படிந்தன.

“Sex is one of the nine reasons for reincarnation. The other eight are unimportant.” என்பார்கள்.

மானவ் எனக்குள் போரிட துவங்கினான். உரு குலைந்திருந்த அவன் ஆண்மை இப்போது திடம் பூண்டு செழித்து நின்றது.

நான் என் கையால் அதை ஆதரவுடன் பற்றிக்கொண்டதும் அது சோம்பலை எரித்து விட்டது என்பது புரிந்தது.

மானவ் அலாஸ்காவின் துருவக்கரடியை போல் நிமிர்ந்து என் மீது அமர்ந்து கொண்டான்.

குயின்ஸ்லேண்ட் பனி ஒரு பூவை நடுங்க செய்து கொண்டிருந்தது. அதை ஒரு கனல் வழியே அதிர்ந்து குளிரூட்டியது.

ஒரு அருவி ஒரு மலை ஒரு பெரும் பாறை இவைகள் எல்லா இரைச்சல்களையும் கைவிட்டு புறம் மறந்து தங்களுக்குள் ஏதோ ஒரு புதிரின் விடையை தேடின. சாபத்தை களைய ஏதோ ஒரு பாவத்தால்  பரிதவித்த நூற்றாண்டுகளை சிதறச்செய்தன.

மானவ் எனக்குள் முழுமையாக புதைந்து போய் இருந்தான். அவன் என்னுள் குதுகலித்தான்.

இப்போது என் முறை. அவனை சாய்த்து அவன் மீது கிடந்த என்னை நான் புசிக்க விரும்பினேன், துவங்கினேன்.

இரவை கொண்டாட்டங்களாக மாற்றியதும் அது கொட்டடித்து ஆர்ப்பரித்து சீழ்க்கையிட்டு சஞ்சரித்தது.

காமம் களைப்புற்று நீங்கியது.

                   ♥️♥️♥️

[“Hormones are nature’s three bottles of beer. Mary Roach”.]

மானவ்…

என்ன என்பது போல் பார்த்தான்.

ஸ்டில் லவ்விங் மீ?

ஜானு… ஆல்வேஸ் ஐம்…

ஆனா… நீ சொல்ற காதல் அது…?

ஜான்வி… அது நாம கேக்கிற பாட்டுக்குள் ஸ்வரம் மாதிரி. வெறும் ஒலி இல்ல அது. உனக்கு புரியுதா நான் என்ன சொல்றேன்னு?

இல்லை என்பதாக இரு தோள்களையும் குலுக்கினேன்.

புரியாது ஜானு. நீ உன் மனத்தீவிரங்களை எப்பவும் நேர்மையாக பார்க்கலை. நீ உறைந்து போன கடந்த காலத்தில் இருந்து இன்னும் வெளியில் வரலை.

அப்போ எனக்கு சைக்கிக் இருக்கா?

இல்லை. அதீத காமத்தால் உனக்குள் தற்கொலை சார்ந்த உன்னை விட்டு கொஞ்சம் விலகி இருக்கு. நீ பீல் பண்ற லஸ்ட் காதலில் துவங்கி காமத்தில் வெடித்து சிதற வேண்டும்.

மானவ், திமோஃபி சாச்சாவை நான் காதலித்து மணம் செய்து கொண்டேன். ஆனால் செர்பிய அணுக்கரு துகள்கள் அவருக்குள் பரவுமென்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை.

உன் காதல் அதற்கும் முன்பே யாரோடோ அதற்கும் முன்பே இன்னும் யாரோடும் இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு ஜானு. யோசித்தது உண்டா நீ?

உனக்கு?

இருக்கும். ஆனால் மறந்து நான் வெளியில் வர முடிந்திருக்கிறது. அது இன்னும் உன்னால் முடியவில்லை.

ஸோ இஃப் ஐயம் கெட்டிங் லவ் வித் யூ தென் ஐயம் ரிக்வேர் அஸ் மைசெல்ஃப். இஸின்டின்ட் ஜஸ்ட்?

மானவ் சிரித்தான்.

உன்னை உறுத்தல் இன்றி பார்க்க நீ என்னை நேசி ஜானு. ஐ லவ் யூ னா  என் கூட மூட்டை கட்டிட்டு வரணும்னு இல்லை. நீ நமது ஒவ்வொரு உடலுறவுக்கும் முன் என்னை காதலி.

என்னோடு எனக்காக செய்யும் போது நீ உனக்குள் தீவிரமாக கட்டுப்பாடுகள் விதிக்காதே. அந்த நொடிகள் மட்டுமாவது என்னை நேசி. போதும்.

புருஷனை கழட்டி விட்டுட்டு என்னை மட்டும் டாவடி னு தந்திரமா எனக்கு சொல்லி தரியா மானவ்?

அப்போ நீ என் கூட படுக்கிறது…

மானவ்…

“இது கலிகாலம்… ஆனா என்ன பண்றது. அப்படி பார்த்தா இது ஒண்ணும் பெரிய தப்பு இல்லை, அப்படின்னு சொல்லிட்டே இங்கே எத்தனை விஷயங்களை செஞ்சுட்டே இருக்கோம். கடந்து மறந்து போறோம். அது மாதிரிதான் இது”.

உன்னை பிடிக்குதுடா கிழவா… ஆனா  அதுக்காக உன் கூட நான் வரவே மாட்டேன். வற்புறுத்த கூடாது.

நீ வா. படு. சோப்பு போட்டு அலம்பிட்டு ஊருக்கு போய் சேரு. அப்பறம் திரும்ப வா. படு. போய்டு.

இதுக்கு பேர் என்ன தெரியுமா?

விபச்சாரம். அதானே. நான் ஊர் ஊரா வீதி வீதியா போய் நிக்கறேனா? என் ரிசர்ச் லேபுக்கு  நீ வந்தா உன்னை ஜட்டி வரைக்கும் கழட்டி பார்த்துட்டுத்தான் உள்ளேயே அனுப்புவான். உன் அதிகாரம் அங்கே உரிமை பேச முடியாது.

நான் எனக்காக இப்படி இருக்கும்போது எனக்குள் ஒரு சுதந்திரத்தை கண்டறிய முடியுது.

உன்கிட்ட கேட்டா அது ஒரு போதை னு சொல்வே. என்னவோ புதுப்பேர் சொன்னியே… நிம்போமேனியாக்…

ஆஹ்ஹ் அது கூட நல்லா இருக்கு. ஆனா நான் எனக்கு இந்த நொடி வாழும் வாழ்க்கை போதும்னு நினைக்கிறேன்.

காசு, பணம், நாடுகள், நோய், போர், சிவபெருமான், இலக்கியம் எல்லாம் பார்த்து கேட்டு பேசி படிச்சு அலுத்து போய்ட்டேன். திகம்பரர் மாதிரி போயிடலாம் னு தோணும்.

ஆனா நான் பொண்ணு. போக முடியாது. இது பிடிச்சி இருக்கு. உன்னை பிடிச்சி இருக்கு. உன் கூட படுக்க பிடிச்சி இருக்கு.

போட்டோ வேணுமா அனுப்பறேன். பாரு. பிடிச்சா வச்சிக்கோ. இல்ல, அழிச்சிடு. வேற தரேன். வச்சிக்கோ.

ஆனா என்னை கீறி எனக்கு உள்ளே என்ன இருக்குன்னு பார்க்காதே. புத்திசாலித்தனமா நோண்டி பாக்காதே. உன் திமிரை மறைச்சிட்டு இங்கிதமா பேசாதே. உபதேசம் பண்ணாதே.

மானவ், எனக்கும் தெரியும் நீ சொல்றது எல்லாம் உண்மை. ஃபாலோ பண்ணினா நல்லது ன்னு. ஆனா நான் யாரையும் கொலை பண்ணலை. திருடலை.

என் புருஷனுக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா வேதனைப்படுவார். அவ்வளவுதான். அதையும் காட்டிக்க மாட்டார். அவர் எப்பவும் தன்கிட்ட மட்டும் தோற்க மாட்டார். அதுக்குத்தான் நான் வேண்டாம் னு சொன்னேன்.

இப்ப சொல்லு… நான் உன்னை காதலிச்சே ஆகனுமா? கூட வரணுமா? சொல்லு. வரேன்…

மானவ் எதுவும் பேசவில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் ஜின் எடுத்து கொண்டான். அதிகாலையை அடைய வெகு சில நேரங்கள் இருந்தது.

ஜானு.. பட் ஐ லவ் யூ. நாளைக்கு நான் கிளம்பணும். இப்போ தூங்கலாம் என்றான்.

“Of all sexual aberrations, chastity is the strangest”. என்றேன் மானவ்விடம்.

ஆண்ட்டி, இது யாருடி சொன்னது.

Anatole France சொன்னார் என் ஆசை கிழவா… அதற்குள் என்ன தூக்கம் என்று அவனை முத்தமிட்டேன்.

                🎶🎶🎵🎵🎶

அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி

புருஷன் ஆலப்புழா தயாரிப்பில் ராஜிவ் உமா மகேஸ்வரி நடிக்க ஜெயதேவன் இயக்கி 1989 இல் வெளிவந்த அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி என்னும் மலையாள படத்தை நான் நேற்றுதான்
யூட்யூபீல் பார்த்தேன்.

                     ⏩⏩⏩⏩⏩⏩

1989 இல் நான் பள்ளி மாணவன். கொஞ்சம் சுதந்திரமான மாணவன். அல்லது சுதந்திரத்தை உருவாக்கி கொண்ட மாணவன். ஆனால் பயம் இருக்கும். அப்பா அம்மா ஆசிரியர் என்று எல்லோரிடமும் ஏதோ ஒரு பயம் இருக்கும்.


அன்றெல்லாம் தேனி என்பது மதுரையில் அடக்கம். பத்தாம் கிளாஸ் பாஸ் செய்துவிட்டு மார்க் ஷீட்டும் ஸ்கூல் டீஸியையும் எடுத்துக்கொண்டு மதுரை எம்பிளாய்மெண்ட் எக்சேஞ்சில் பதிந்தால் உடனே வேலை கிடைக்க ஏதுவாக இருக்கும் என்பதால் நானும் ஆதமும் கிளம்பி சென்றோம்.

அப்போது அங்கு மதுரைக்குள் பேருந்து பெரியார் நிலையத்தில் மட்டும் நிற்கும். ஒரு வளைவை திரும்பும்போது பஸ்ஸில் பயணிக்கும் ஒட்டு மொத்த மக்களும் தலையை வெளியே நீட்டுவார்கள்.

காரணம் ஜெயராஜ் தங்கரீகல் மது தியேட்டர் போஸ்டர்களை பார்க்க மட்டும்.

ரீகல் தியேட்டரில் அன்று காட்டுவாசிகள் பற்றிய ஆங்கில படம் என்று தெரிந்ததும் ஆதம் வந்த வேலையை விட்டுவிட்டு கீழே மளுக்கென்று குதித்து விட்டான்.

நான் நேரே எம்பிளாய்மெண்ட் ஆபிசுக்கு போய்விட்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன்.

மறுநாள்தான் நான் செய்த முட்டாள்தனம் தெரிந்தது.

நான் நேற்று பார்க்காமல் கோட்டை விட்ட விஷயங்களை ஆதம் சக நண்பர்களோடு சொன்னபோது தலையை குனிந்து கொண்டேன்.

              ⏩⏩⏩⏩⏩

தேனி ஆண்டிபட்டி பெரியகுளம் வத்தலகுண்டு வாடிப்பட்டி சோழவந்தான் ஆகிய ஊர்களில் தலா ஒரு தியேட்டர் இந்த மாதிரி படங்களுக்கு ஊருக்கு வெளியில் நேர்ந்து விட்டிருந்தார்கள்.

பெரும்பாலும் சொந்த ஊரில் படம் பார்க்க அந்தஸ்து வெட்கம் கொள்வோர் பக்கத்து ஊர்களுக்கு நடையை கட்டி விடுவார்கள்.

தேனிக்கு சற்று தள்ளி பி.சி. பட்டியில் கணேஷ் தியேட்டர் இந்த  மாதிரியான கலைச்சேவையில் மிகவும் புகழ் பெற்றது. அது ஊருக்கு இன்னும் வெளியில் தள்ளி அடக்க ஒடுக்கமாக இருந்தது.

தியேட்டரின் பின்புறம் செழிப்பான வயற்காடு. ஒன்று நெல். இல்லையேல் கரும்பு. கண்களுக்கு பசுமையான இடத்தில் மனதுக்கு பசுமையான காட்சி.

                  ⏩⏩⏩⏩⏩

எந்த ஊர் தியேட்டர் என்றாலும் இந்த மாதிரி படங்களுக்கு வருவோரிடம் ஒரு மெல்லிய சைக்கோலஜி படரும்.

எப்படிப்பட்ட சண்டியர் என்றாலும் அங்கே அமைதியின் சொரூபமாக இருப்பார்கள். சக வயது மனிதர்களுடன் மட்டுமே கிசுகிசுவென பேசுவார்கள். யாரும் யாரையும் அவமதிக்க மாட்டார்கள். எந்த சண்டையும் போட மாட்டார்கள். டிக்கெட் வாங்க கவுண்ட்டர் முன் ஒருவர் மீது ஒருவர் இடித்துக்கொண்டு செல்ல மாட்டார்கள். அழகிய நாகரீகம் தவழும்.

அந்த காலத்தில் மீசை வளராத விடலைகளை தியேட்டர்காரர்களே வெளியில் அனுப்பி விடுவார்கள். அன்று எங்கள் நண்பன் கதிரேசன் மீசை வரைந்து வந்து முயற்சி செய்தும் பலன் இல்லை. உயரம் வேறு கம்மி. பேசாமல் போஸ்டர் பார்த்துவிட்டு போவான்.

என் உயரத்தை கருத்தில் கொண்டு உள்ளே விட்டு விடுவார்கள். நானும் செல்வமும் எப்போதும் போல் ஒரு ஓர சீட்டில் அமர்ந்துகொண்டு விடுவோம்.

காலை பதினோரு மணிக்கு யாரோ வந்து கதவுகளை அடைத்துவிட்டு திரையை கும்மிருட்டாக்கும்போது நெஞ்சில் சிவப்பு நிற பஞ்சு மிட்டாய் கரையும்.

                  ⏩⏩⏩⏩⏩

படங்கள் என்பது பெரும்பாலும் மலையாளம் மட்டுமே. அதிரடி சண்டை ஒரு நீண்ட உதட்டு முத்தம் விரும்பினால் ஆங்கில படங்கள் செல்லலாம்.

அப்படித்தான் எங்களுக்கு அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி படத்தின் கதை தெரிந்தது. “படம் முழுக்க அதாம்லே” என்று போடி கண்ணன் சொன்னான். அவன் அந்த படத்தை முன்பே மூணாறில் பார்த்ததாக சொன்னான்.

அங்கெனே ரெம்ப குளிரு. நானும் வடக்காச்சியும் கொஞ்சம் பட்டை அடிச்சிட்டு போய் பார்த்தா…. எப்படி இருக்குங்கரே… ஒவ்வொருத்திக்கும் அது.

(…வண்ண வண்ண வார்த்தைகள்…)
அப்பறம்… இண்டெர்வெல் விட்டா எனக்குனா எந்திரிக்கவே முடிலே.

ஏண்டா….

போயிடுச்சு… அம்புட்டும் வந்துருச்சு.

நானும் செல்வமும் எங்களுக்கு பி.சி. பட்டியில் ஒரு போதும் நிகழாத இந்த சம்பவத்தை ஒரு அவமானமாக நினைத்து அதை கிள்ளி எறிய முடிவு செய்தோம்.

                 ⏩⏩⏩⏩

ஒருநாள் நாங்கள் எதிர்பார்த்த அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி படம்  தேனியில் திரையிடப்பட்டது.

காலையில் போஸ்டர் பார்த்த உடனேயே வாடகைக்கு சைக்கிள் விடும் சங்கர் கடையில் காசை தேற்றி விட்டோம். ஒரு டிக்கெட் ஒரு ரூபாய் எண்பது பைசா.

கண்ணன் சொன்ன எந்த காட்சியும் அந்த படத்தில் இல்லை. அதைவிட கொடுமை வேறெந்த காட்சியும் படத்தில் இல்லை.

குடும்பத்துடன் பார்க்க வேண்டிய ஒரு மலையாள படத்தை வேலை மெனக்கெட்டு ஒளிந்து நின்று பார்த்து வந்திருந்தோம்.

மறுநாள் கொத்தாக கண்ணன் சட்டையை பற்றியபோது அவன் உதறி தள்ளினான்.
நானும் பார்த்தேன். அவன் போட்ட படம் வேற. போஸ்டர் வேற என்றான்.

அப்போ…?

இது ஒரிஜினல் இல்ல. அந்த படத்தில் இவங்க யாரும் நடிக்கலை.

மொத்தத்தில் யாரோ எங்களை சதி செய்து ஏமாற்றி விட்டார்கள்.

                   ⏩⏩⏩⏩

பிட் என்றும் சீன் என்றும் அப்போதுதான் சில சங்கேத வார்த்தைகள் உருவாகின.

“கீழே காட்டவே மாட்றானுங்க என்ன மயித்துக்கு அங்கே போறே” என்று ரெண்டு பெருசுகள் சத்தமாக டீக்கடை வாசலில் கத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

நானும் செல்வமும் ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தமாக பார்த்து கொண்டோம்.

நாங்கள் பார்த்தவரையில் மடிப்பு கலையாத வேட்டி மடிப்பு கலையாத புடவை மீது தலையை ஆட்டி கொண்டிருக்கும்.

அப்போது ஒலி பரப்பாகும் பின்னணி இசையில் எங்கள் மனம் சொக்கி தானாகவே ஒரு காட்சியை உருவகித்து கொள்ளும்.

சில நொடிகள் மட்டுமே நீடிக்கும் இந்த காட்சிக்கு அன்று நாங்கள் எங்கள் முழு சொத்தையும் எழுதி தர தயாராக இருந்தோம்.

ஆனால் பெருசு சொன்ன “கீழே” என்பது…

                    ⏩⏩⏩⏩

நானும் செல்வமும் மீண்டும் மீண்டும் தியேட்டர் தியேட்டராக படையெடுத்த போதும் அஞ்சரைக்குள்ள வண்டியை பார்க்க முடியவில்லை.

ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு படங்கள் மட்டுமே. ஒரு முறை அம்பிகா நடித்த குடும்ப படம் போட்டார்கள்.

இண்டெர்வெல் முடிந்து அரக்க பரக்க உள்ளே சென்ற போது ஆங்கில தேவதையை ஒரு அரக்கன் எண்ணி இரண்டு நிமிடம் முத்தமிடவும் சீன் அறுந்து அம்பிகா காளியிடம் ஏதோ வரம் கேட்டு ஆடவும் கூட்டம் கலைந்தது.

படம் துவக்கிய இருபதாவது நிமிடமும் இடைவேளைக்கு பின் உடனடி காட்சியும் மிக முக்கியமான நேரங்கள். ஒன்றில் தவறினால் ஒன்றில் தரிசனம் கிட்டும்.

சில ஆங்கில படத்தில் மேல் தரிசனம் முழுமையாக கிடைத்து கொண்டே இருக்கும். எமரால்டு ஃபாரெஸ்ட் போன்ற நல்ல படங்கள் கூட இப்படி ஒரு காலத்தில் பார்க்கப்பட்டதுதான்.

                  ⏩⏩⏩⏩

காலங்கள் கலைந்து சென்றன. அஞ்சரைக்குள்ள வண்டியின் பெருமையை நடிகர் விவேக் ஒரு படத்தில் சொன்னபோது நான் வேலைக்கு சேரும் வயதாகி விட்டது.

உண்மையில் நானும் செல்வமும் பார்க்காத அந்த படத்தை திண்டுக்கல் சென்று பார்த்து விட்டோம் என்றும், நீ சொன்ன காட்சிகளோடு இன்னும் புதிதாக ஆறு சீன் சேர்த்து பார்த்தோம் என்றும் போடி கண்ணனிடம் அவன் நம்பும் வரை அள்ளி விட்ட பின்தான் எங்களுக்கு மனசு ஆறியது.

அவன் எங்களை உருட்டி உருட்டி பார்த்து சென்ற பின்னர் நான் ஒரு சிகரெட் வாங்கி அவசர அவசரமாக குடித்தேன்.

செல்வம் அப்போதும் சொல்லி கொண்டே இருந்தான். “ஆனா ஒண்ணுடா, நாம எப்படியாச்சும் அந்த படத்தை பார்த்திரணும். எங்கே போட்டாலும் சரிதான். வீரபாண்டி சித்தப்பாகிட்டே வண்டிய வாங்கிட்டு விரட்டி போயிரணும்”.

விட்டால் அன்று அவன் அழுது விடுவான் என்று தோன்றியது. நானும்தான்.

                   ⏩⏩⏩⏩

தேனியில் வெள்ளாமை காலம் முடியும்போது பணம் செழிப்பாக இருக்கும்.

நகை எடுப்பார்கள். ஊரில் புதிதாய் இரண்டு டிவிஎஸ்50 வந்து சேரும். தீவாளிக்கு ட்ரெஸ் எடுத்து விடுவார்கள்.

விளை பொருளுக்கு எந்த கமிஷன் மண்டியும் இல்லை. சொந்த ஊரில் பக்கத்து ஊரில் என்று விளைச்சலை விற்றது போக எஞ்சியதெல்லாம் அக்கம் பக்கம் சொந்தபந்தம் மாமன் மச்சானுக்கு என்று இறைத்து விடுவார்கள்.

ஒவ்வொரு மாரியம்மன் திருவிழாவின் போதும் எத்தனை வெயில் இருந்தாலும் மழை மட்டும் கொட்டாமல் இருக்காது.

                  ⏩⏩⏩⏩

2020இல் நேற்றுதான் அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி யூட்யூப் லிங்க் காமாட்சி அனுப்பினான். அதை செல்வத்துக்கு பார்வார்ட் செய்தேன். பின்னர் சாயந்திரம் போன் செய்து பேசி கொண்டிருந்தேன்.

போடி கண்ணன் எங்களிடம் முழுக்க பொய் சொல்லி இருக்கிறான் என்ற ரகசியம் சரியாய் இருபது வருடங்கள் கழித்து தெரிந்து கொண்டோம்.

அந்த காலத்திலே அப்படித்தானே வைத்தி. யாரு படம் பார்த்தாலும் கொஞ்சம் சேர்த்து வச்சு அள்ளி விடத்தானே செய்வாய்ங்க. நாம மட்டும் என்ன…அப்படித்தானே என்றான்.

நாங்கள் நிறைய சேர்த்து சொல்வோம். அதை அன்று கூட்டம் கூட்டமாய் உட்கார்ந்து கேட்பார்கள். மறுநாள் அதே கதையில் இன்னும் சில காட்சிகள் சேரும்.

இப்ப ரொம்ப காலம் மாறிடுச்சு வைத்தி. எல்லா தியேட்டரும் இடிச்சு காம்ப்ளெக்ஸ் ஆயிடுச்சு. பிளாட் போட்டாங்க. இருக்கிற கொஞ்ச நிலத்தில் என்ன விதைச்சாலும் கமிஷன்காரன் அள்ளிட்டு போய்டறான்.
எல்லார் வீட்டிலும் வேலை இல்லாம ரெண்டு என்ஜினீர் இருக்கிறான் என்றான்.

காலம் மாறித்தான் விட்டது.

எம்பிளாய்மெண்ட் கார்டுகள்  டிகிரிகளை குறித்துக்கொண்டு எந்த கடிதமும் அனுப்பாது போய்விட்டன.

கமிஷன் மண்டியில் சொந்தக்காரனுக்கு தெரியாமல் விளைச்சலை துபாய்க்கு ஏற்றி கொண்டிருக்கின்றனர்.

அன்று நாங்கள் கள்ளக்காதல், குழந்தைகள் வன்புணர்வு, ஆணவக்கொலை, கூட்டு பாலுறவு என்றெல்லாம் சிந்தித்தது கூட இல்லை.

இப்போது வீட்டுக்கு வீடு இரண்டு பைக்குகள் இருக்கின்றன. ஆறு மொபைல் போன்கள் இருக்கின்றன.

இந்த இருபது வருடங்களில் கடந்த பத்து வருடமும் மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவின் போது மழையே இல்லை.

                  ⏩⏩⏩⏩

அமிலப்புள் தேசம்

ஏற்க மாட்டேன்.

தூக்கம் வராத இந்த நள்ளிரவு ஒரு மணி இருபது நிமிடத்தில் நான் அறிய முடிந்த ஒன்றே ஒன்று….

எனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கிறது.

ஒரு மணி என்பதும் தவறலாம். அதற்கு முன்போ பின்போ இருக்கலாம்.

நினைவுகள் முரட்டுத்தனமாக ஒடுங்கியும் பின் தன்னை கிளர்ச்சியூட்டி புரண்டும் தளர்ந்து விரிந்தும் அலைய துவங்கியது.

இறந்த காலத்தில் நான் அனுபவித்த வேதனை மிகுந்த பல வெட்ககரமான நிகழ்வுகள் இப்போதுதான் அவை ஒளிந்து இருந்த பகுதிகளை விட்டு ஆவேசமாய் துளைத்து வெளியேறியதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

என் அவமானம் மிகுந்த அந்த கடந்த காலங்கள் நிகழ் காலத்தை இரக்கமின்றி விஷக்கொடுக்கால் விடாது கொட்டி கொண்டிருந்தது.

உடல் வியர்த்து தாகம் கூடியது.

குடிக்க நீர் தேவை என்பதை நான் மறந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை புரிந்து கொண்ட அதே நொடியில் தொடர்ந்து மறதி வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.

காலம் இறுகி உறைந்தது.

என் உறவுகள் கீழே உறங்கி கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களை எழுப்பினால் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

ஒரு இருள் சூழ்ந்து அந்த திரவத்தில் யாரோ என்னை முக்கி வீழ்த்திக்கொண்டு இருப்பதை புலன்கள் அறிவித்தது.

நான் மௌனம் அடைந்தேன்.

நான் என் உருவத்திற்கு எதிரான ஒரு சொல்லை போல் மாற்றமுற்று என்னையே சுற்றி சுழன்று வளைய வருவதை பார்க்க முடிந்தது.

என் பின் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு உருவம் காதுக்குள் பலவந்தமாக நுழைந்தது.

அது குரல்.

பின் அந்த குரலின் வேறு வேறு குரல்கள்.

குரல்கள் யாரிடமோ எதையோ விட்டு விட்டு பேச ஆரம்பித்தன.

‘என்னோடுதான் பேசுகிறீர்களா’ என்று ஒருநாள் உயரிய காமத்தில் அவள் கேட்டபோது என் கைகள் அவள் மார்பை திருகிக்கொண்டு இருந்தன.

நாங்கள் அப்போது ஒருவரையொருவர் கொல்லும்படியான ஆழமான நெடுமூச்சு ஒன்றினை எங்கள் மேனியை பொசுக்கும்படி வெளியேற்றினோம்.

இப்போது அந்தக்குரல் கேட்டது.

பசியை உடலிலிருந்து கவ்வி குதறி இழுக்கும் கோபத்துடனும் பேராசையுடனும்.

அக்குரலை தொடர விரும்பிய மனமும் அறிவும் அழிந்து கெட்ட உணவாய் மாறி ஒரே நேரத்தில் ஒன்றை ஒன்று எதிர்த்து கொண்டு போராட ஆரம்பித்தன.

என் மனம். என் அறிவு. எங்கோ போயிற்று.

எனக்குள் தோய்ந்து கிடந்த நான் என்ற ஏதோவொன்றில் திடுக்கென்று தீ மழை பொழிய ஆரம்பித்தது.

குரல் அடி பணிந்த உணர்வுகளில் படர்ந்து நெளியத்துவங்கியது. வெவ்வேறு நிறங்கள் கண்களில் புலப்பட துவங்கின.

ஒரே சொல்லில் நூறு விதமான நூறு கட்டளைகள் இருப்பதை என் நரம்புகள் கூர்ந்து அறிந்தன.

மூளைக்குள் கடத்தப்படும் செய்திகள் ஓவ்வொன்றையும் மனதில் தோன்றி தோன்றி மறையும் பற்பல நிறங்களால் தடுக்கப்பட்டு ஏதேதோ ஆயுதங்களுடன் எதிர்க்க ஆரம்பித்தன.

எனக்கு வியர்த்துக்கொண்டே இருந்தது.

மூச்சு விடுகிறேனா இல்லையா என்பதை கண்டறிய முடியவில்லை.

அறைக்குள் இருட்டு மட்டுமே உள்ளது என்பதை நான் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன். அப்போது திடீரென பளீர் வெளிச்சம் கட்டுக்கடங்காது அறையை நிரப்பியது.

“இனி எல்லாம் அவையென்று ஆகுங்கால் அவ்வண்ணமே ஆக்குக”.

இந்த வரி ஒன்றை மட்டுமே என் வாயால் சொல்ல முடித்தபோது நான் என்னை விட்டு வெளியேறிக்கொண்டு இருந்தேன்.

இப்போது வெளிச்சம் கலங்கி புதுப்புது வர்ணங்களை பீய்ச்சி அடித்தன. நான் ஈரத்தில் நனைய ஆரம்பித்தேன். குளிரில் உடல் நடுங்கியது.

அறையில் இருந்த பொருட்களில் என் உயிர் முட்டி மோதி இரு விழிகளையும் இழந்த ஒரு பறவையின் அவலமான கீறிச்சிடல்களுடன் அலங்கோலமாக சிதறி பறந்தது.

நான் யாருடனோ பேச வேண்டும் என்ற ஆவலில் திகைத்து கொண்டிருந்தேன்.

மனிதர்களை எப்படி அழைக்க வேண்டும் என்பது எனக்கு நினைவில் இல்லை.

தாவரங்களுடன் என்னை விஷமமாக பொறுத்திக்கொண்டு தனக்கேயுரித்தான தேடல்களை மனம் ஆய்ந்து கொண்டு இருந்தது.

நான் ஆவலுடன் காண முயற்சிக்கும்போது மனம் விரட்டியது.

எந்த ஒலியும் அதன் செருக்கை அடக்க முடியாமல் வௌவால் போல் பறந்து பறந்து சுற்றிக்கொண்டே இருந்தன.

சினம் முளைவிட்டு ஏதோ ஒரு பழைய காட்டு மரத்தின் வேரில் இருந்து தன்னை புதிய அதி உறுதியுடன் வன்மம் கொப்புளிக்க வளர்த்தியது.

நான் என்னில் இருந்து சகல நுனிகளிலும் எனக்கே ஒரு பெரிய ஆபத்தைப்போல்
மாறிக்கொண்டே வர ஆரம்பித்தேன்.

இப்போது குரல் பணிக்க ஆரம்பித்தது.

அது யாரிடமிருந்தோ யாருக்கோ சொல்லிக்கொண்டிருந்த கட்டளைகள்.

யாவற்றையும் என் தவத்தின் பலன் போல் பார்க்க வேண்டுமென்று இப்போது அவள் எனக்கு சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

அவள் எனக்கு தெரிந்தாள். அல்லது அவளை எனக்கு காட்டினாள்.

மறுக்க முடியாத நிர்வாணத்தில் அவள் இருந்தாள். பறவைகள் அவளை சுற்றி பறந்தன. ஒரு ஒளியை அவள் தலையில் இருந்து பீறிட செய்தாள்.

அதனில் இருந்து நடுக்கமூட்டும் ஒலி என்னை கடந்தது.

செல்வோமா? என்றாள்.

அடுத்த கணம் அனைத்தும் மறைந்து போனது. வெண்மையான அந்த அறை கடும் கருப்பில் மிதக்க ஆரம்பித்தது.

நான் தள்ளாடும் படகென அலைந்தேன்.

அறைக்கு வெளியில் என்னை யாரோ உந்தினார்கள்.

நடப்பதைப்போன்ற கேவலம் வேறில்லை என்று தவிப்பு மிகுந்த ஒரு குரல் சினத்துடன் அலறி அலறி அறைக்கு வெளியில் விரட்ட துவங்கியது.

மாடியின் விளிம்பில் வந்து நின்றேன்.

பூமியின் மடியில் இருந்து கணக்கற்ற கைகள் முளைத்துக்கொண்டே வந்தது.

“அவர்களே உன்னை காத்தருள்வர்”.

கண்களை இறுக்க மூடியதும் விழிகளில் வலியும் நீரும் கனத்து வீங்கியது.

சுவரின் விளிம்பில் இருந்து அநேகரின் விசும்பல்கள் கேட்க ஆரம்பித்தன.

“நான் அங்கேயிருந்து கீழ்நோக்கி நழுவ வேண்டும்” என்னும் தடித்த கட்டளை மட்டும் பிறவி யாசகனின் ஒரே பல்லவி போன்று காதுக்குள் கேட்டது.

அதை நான் ஏற்று கொள்கிறேன்.


             😣😣😣😣😣

சப்தம்

மூன்று நாட்கள் ஆகிறது.

இறுக்க மூடிய அந்த அறைக்குள் அவன் விசனமுற்று தனக்கு கீழ்ப்படியாத காற்றுடன் இருந்தான்.

சுவற்றில் திகைத்து கொண்டிருந்த கடிகாரத்தில் ஒவ்வொரு நொடியின் அசைவும் பிழை பொறுக்காத ஆசிரியனை போல் அவனை நோக்கி சினத்துடன் உதிர்ந்தது.

விக்கித்து நின்ற நாட்காட்டியில் செத்த நாட்களின் பெயர்கள் அன்று பிறந்த நாளை  வன்மத்துடன் கொறித்து கொண்டிருந்தன.

அறை நிறமின்றி குமைந்து கொண்டிருந்தது. உலறியது. அழுதது.

சமையல் அறையில் ஒவ்வொரு பாத்திரமும் கனத்த மௌனத்தில் முங்கி விளக்கின் மஞ்சள் ஒளியை பிளந்து கொண்டிருந்தன. வெட்டுப்பட்ட ஒளி சுவரில் தங்கி திண்டாடி சுருங்கின.

அவன் வெளிச்சமாக்கி கொண்ட அறையை மறுநொடிப்பொழுதில் இருளாக்கி கொண்டதும் அது கிழட்டு ஆக்டொபஸ் போல் ஊர்ந்து செல்ல துவங்கியது. தள்ளாடும் அதன் கால்களை மரங்களின் வேர் பற்றி இழுத்து இழுத்து தடை செய்தன.

நேர்மையான அசௌகர்யமான எந்த ஒரு எண்ணமும் மனதின் கூச்சலுக்குள் சிக்கி போரிட முயன்று திமிறி தோற்று ஒளிந்தது.

அப்போதும் மனம் பொறுமையற்ற பறவையை போல் சிறகுகள் கொண்டு விசிறி விசிறி அடித்து கொண்டன.

அவன் கட்டிலில் இருந்து இறங்கி தேநீர் அருந்த விரும்பினான். அவன் உடல் எந்த சப்தங்களையும் தாங்கும் திறன் அற்று அவன் நிழலை பற்றி கொண்டே நடந்தது.

மொழி அவன் வசமற்று தடுமாறியது. குழப்பங்களை சீவிக்கொண்டே இன்னொரு மூலையில் இருந்த அடுப்பின் கருப்பு பொத்தானை திருகினான்.

நீலமாய் ஒளிர்ந்த நெருப்பில் காடுகள் உருகும் காட்சியை பார்த்தபோது அதை அணைத்தான்.

மீண்டும் கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

கொலையின் பசி அவன் உதிரத்தில் பச்சை நதியாய் பெருகி மிதந்தது.

பசியின் கர்வம் உணர்ந்தான்.

மீண்டும் தேநீர் பருக ஆசை வந்தது.

மலையை பிளப்பது போல் ஓசை…

யாரோ கதவை தட்டினார்கள்.

பிரபஞ்சத்தின் அந்த ஒரே கடைசி மனிதன் கதவை நோக்கி நெருங்கினான்.

(Fredric Brown எழுதிய knock கதையின் தழுவல்)

உருவம்

கதைச்சுருக்கம்:

இந்த கதையை நூறு பேர் படித்தால் நூற்றி இருபது முடிவுகள் கிடைக்கும்.

இனி கதை….

கதை என்று சொல்லிவிட்டால் உடனே ஏதேனும் வர்ணனையில் ஆரம்பிக்கவோ அல்லது ஒரு பாத்திரத்தை சொல்லவோ வேண்டும் அல்லவா? இன்று இதில் என்னால் அது முடியாது.

நான் எழுதும் படைப்புகளுக்குஎத்தனை கருத்துக்கள் வந்தாலும் அதில் நுட்பமான விமரிசனம் என்று தேறுவது இரண்டு அல்லது மூன்றுதான். அப்படி எழுதுவதில் முக்கியமானவர் கவின்.

கவின் வேறொரு தளத்தில் இயங்குபவர். விடாப்பிடியாக. ஆர்வமாக…அன்பாக…

என் படைப்புகளில் அவரின் பார்வை கோணம் வேறு மாதிரியான ஒன்று. கதைக்கு அப்பால் மட்டுமே பார்க்க கூடியவர். விமரிசிப்பவர்.

முன்னுரை முடிவுரை பதமாக பாந்தமாக மங்களகரமாக அவருக்கு முடிய வேண்டும். நானோ இதற்கு முழு எதிரி.

எழுதிட்டேன். படி. இல்லாட்டி போய்க்கினே இரு. ஒண்ணும் நட்டமில்லை. இது நான்.

இம்முறை கவின் தள்ளாட வேண்டும்.

அப்படி ஒரு வாகான கதை எழுத வேண்டும். எழுதி விட்டேன்.

இந்த கதைக்கு முடிவு என்ன என்பதை நீங்கள் எளிதில் புரிந்து கொள்ளவும் முடியும்.

                 ✒️✒️✒️✒️✒️

கதை ஒரு அரசியல்வாதி பற்றியது.

கதையாகவே சொல்லி விடுகிறேன்.

சரியாய் சொல்ல வேண்டுமென்றால் அந்த அரசியல்வாதி….அவரின் பெயரா? வேண்டாமே விட்டு விடுங்கள்.

அந்த அரசியல்வாதி நிச்சயமாக தன் பதவி பறிபோகலாம் என்ற பயத்தில் ஒரு கொலை செய்கிறார்.

அவர் மனைவியைத்தான் கொலை செய்கிறார். இது மணிவண்ணன் மற்றும் பல இயக்குநர்களின் சினிமாவில் தொடர்ந்து வரும் காட்சி என்றாலும் இங்கும் அதுதான் நடந்தது. ஆனால் அது ஏனோ பற்றாமல் போனது நமது அந்த அ.வாதிக்கு.

இம்முறை தன் மகனையும் மகளையும் சேர்த்து பலி கொடுக்க முடிவு செய்கிறார். இது பாவம் என்று எழுதும்போது எனக்கு தோன்றினாலும் செய்யட்டும் என்றும் தோன்றுகிறது. என்ன நட்டம்?

வேறெப்படி அந்த அ.வாதியை நான் கீழ்மை செய்வது? இன்னும் கூட இப்படி பல காட்சிகளை சேர்க்க வேண்டும்.

மொத்தத்தில் அந்த அ.வாதி என் கற்பனைகளை இன்னும் தாண்டி பல சதிகளை புரிந்து கொண்டே வருகிறார்.

இந்த சதிகள் என்பதுதான் இக்கதையின் போக்கில் பல முக்கிய திருப்பங்களை உருவாக்கி கொண்டே செல்லும்.

ஏனெனில்…

                  ✏️✏️✏️✏️✏️

வாசகராகிய நீங்களும் அதில் ஒரு துணை பாத்திரமாக வருவீர்கள். ஓட்டு போட்டதுடன் ஆயிற்றா…?

உங்கள் தினசரியில் அவர் மறைமுகமாக பற்பல சூதாட்டம் புரிவதை உங்களை தவிர வேறு யாரால் தடுக்க முடியும்?

இப்போது கதைக்குள் உங்களை நீங்கள் ஒரு பாத்திரமாக்கி கொள்ள வேண்டும்.
போலீஸ்? சாட்சி? பொதுமக்கள்? வக்கீல்?
பேட்டியாளர்? என்னவோ விரும்பும் இடத்தில் உள்ளே வந்து விடுங்கள்.

நீங்கள் உங்கள் வேலையை செய்து கொண்டு இருங்கள். கவின் கதையை கூர்ந்து வரி வரியாக வாசிப்பவர்.

படிக்கும்போதே ஏதேனும் பழைய ஆங்கில படம் அவர் நினைவுக்கு சட்டென்று வந்து விடும். அதையும் இந்த கதையையும் ஒப்பிட்டு அவர் விமரிசனம் செய்தால் நீங்கள் தோற்று உங்கள் பாத்திரத்தில் இருந்து கதையில் இருந்தும் விலகி மீண்டும் வாசகராகவே பயணிப்பீர்கள்.

கச்சிதமாக கதையை நகர்த்த வேண்டும்.

புரிந்ததா? இனி செல்வோம்.

               🖋️🖋️🖋️🖋️🖋️

இப்போது அ.வாதி தன் குடும்பத்தை கொலை செய்து எதிர்கட்சியை பழியாக்கி மக்களை குழப்பி தன் பதவியை தக்க வைத்து கொள்கிறார்.

போலீஸ் தன் துப்பறிதலை வெகு அற்புதமாக செய்கிறது. காரணம் அதே எதிர்க்கட்சியின் பரவலான கவனிப்பு.

எதிர்கட்சியை இப்படி தூண்டிவிடுவது வேறு யாரும் அல்ல அமெரிக்கா…என்ன
அமெரிக்கா வேண்டாமா அப்போது சீனா என்று வைத்து கொள்வோம். இந்த இரண்டு நாடுகளுக்கும் நம் நாட்டில் நிறைய விசிறிகள் உண்டு அல்லவா?

அ.வாதியின் எதிர் சாட்சிகள் கோர்ட்டில் ஆவலுடன் சாட்சி மேல் சாட்சி அளித்தனர். ஆளுங்கட்சி திணறிக்கொண்டே வர நாட்களை கடந்து இறுதியில் சாட்சியும் சம்பவங்களும் அ.வாதியை திறம்பட சிக்க வைக்க கைதாகிறார்.

ஆனால்… அவருக்கு வெளியில் வரவும் தெரியும்.

கதையை முடித்து கொண்டேன்.

              🖊️🖊️🖊️🖊️🖊️

இதில் பல விஷயங்கள் விட்டு விட்டு தொடர்பு அறுந்து குழப்புகிறதா?
எழுதும்போது சரி செய்து கொள்ள வேண்டும். கம்ப்யூட்டரில் அமர்ந்தால் போதும்…எழுத எழுத சம்பவமும் சாட்சிகளும் திரண்டு வந்துவிடும்.

இப்பொழுதே எழுத ஆரம்பிக்க வேண்டும். சூட்டுடன் எழுதியே விட வேண்டும்.

கம்ப்யூட்டரில் ஸ்விட்ச் போடும்போதே அட… என்ன இப்படி உடல் பதறுகிறது? பாருங்கள்…என் கைகள் உழன்று தடுமாறுகிறது..கால் குலைகிறது. நண்பரே என்னை பிடியுங்கள். சரிந்து விழுகிறேன். பிடித்து கொள்ளுங்கள்.

                  📝📝📝📝📝

டாக்டர்…டாக்டர் அந்த பேஷண்ட்….சீக்கிரம் வாங்க…

(என் காதில் அந்த பெண்ணின் குரல் நன்றாக கேட்கிறது.)

சார்…சார்…

(யாரோ என் தோள் பற்றி குலுக்கி ஆட்டும் உணர்வு.)

சார்…கவின்…முழிச்சு பாருங்க

(எனக்கு குரல்கள் கேட்க முடிகிறதே தவிர கண்களை விழிக்க முடியவில்லை.)

நான்…நான்…ஸ்பரிசன்…

ஸ்பரிசனா? ஹலோ சார் கவின்…ஓகே ஸ்பரிசன்… இப்போது நீங்கள் முயற்சி செய்து விழித்து கொள்ளுங்கள் ஸ்பரிசன்…

(மெல்ல ஆனால் தீவிரமாக என்னை உலுக்கிறார்கள்.)

இப்போது விழிப்பு வந்தது.

சிறிய சுத்தமான அழகான அறை.
ஒரு வரையறையில் மருத்துவமனையின் லட்சணம் பொருந்தி இருந்தது.

சுற்றிலும் நால்வர் இருந்தனர்.

டாக்டர் ஆதரவாக என் கைகளை பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்.

கவின்…

இல்லை.. நான் ஸ்பரிசன்…ஒரு கதையை எழுத தீர்மானித்து இருந்தேன்.

டாக்டர் இப்போது என்னை புரிந்து கொண்டது போலவும் அமைதியாக சொல்லுங்கள் என்பது போலவும் பார்த்தார்.

அந்த கதை ஒரு அரசியல்வாதி பற்றியது. இப்போது நான் என் கம்ப்யூட்டரில் அவற்றை டைப் செய்ய வேண்டும்.

நீங்கள் எழுதலாம். அவர் மெல்ல புன்னகைத்தார்.

சில நிமிடங்கள் கரைய நான் டாக்டரை பார்த்தேன். எனக்கு எழுதும் ஆவல் இருக்கிறதே தவிர இனம் புரியாத பதற்றம் என் அந்த ஆவலை படிப்படியாக அழித்து கொண்டே இருந்தது. செய்வது புரியாமல் நான் டாக்டரை நோக்கி விழித்தேன்.

நல்லது ஸ்பரிசன். கொஞ்சம் அமைதியாக கேளுங்கள்.

உங்கள் பெயர் கவின்தான். ஸ்பரிசன் அல்ல.  நீங்கள் சாலையில் நடக்கும்போது மயக்கம் போட்டு விழுந்து விட்டிர்கள்.

காலதாமதமாக உங்களை உங்கள் குடும்பத்தினர் இங்கு சேர்க்கும்போது அது ஷார்ட் டைம் மெமரி லாஸ் ஆக இருந்தது.

நீங்கள் ஏதேனும் கடைசியில் படித்த பார்த்த ஒரு விஷயம் மெல்ல இப்போது உங்கள் நினைவுக்கு வரும். அதுதான் ஸ்பரிசன் எனும் பாத்திரம். நீங்கள் ஓய்வு கொள்ளுங்கள். ஓரிரு நாட்களில் குணம் ஆகி விடும்.

நர்ஸ் டாக்டரை பார்த்த போது செடஷன் போடப்பட்டு தூங்க வைக்கப்படுவேன் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

கதை மனதில் அப்படியே இருந்தது.

அ.வாதி. கொலை.தோடு. அமெரிக்கா.

கையில் ஊசியை துளைக்க அனுமதித்தேன். அது வலிக்கவேயில்லை.

                🖍️🖍️🖍️🖍️🖍️

வெண்மேகம் கலைவது போல் அவர்கள் கலைந்தனர். சுஜாதா இப்போது இருந்திருந்தால் இந்த நர்ஸின் முன் அழகை தீற்றாமல் போய் இருக்க மாட்டார்.

போய் விட்டார்கள். ஊசி ஏன் வலிக்கவேயில்லை? அடி பட்டு மரத்து போய் இருக்கலாம். அவள் குனிந்த போது ஏராளமாக தெரிந்ததை எழுதும் கதையில் ஏதேனும் ஒரு இடத்திலாவது சேர்த்து விட வேண்டும்.

ஃபேன் இல்லை. ஏசி அறை. சுமாரான குளிர். ஆரஞ் ஆப்பிள் ஒன்றும் இல்லை.

நான் கவினா? ஸ்பரிசன் இல்லையா…? என் முகம் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது. என் முன்னே ஆள் உயர கண்ணாடி இருக்கிறது. நிற்க வேண்டாம் கட்டிலில் உட்கார்ந்து பார்த்தாலே போதும் தெரிந்து விடும்.

நான் ஸ்பரிசனாக இருக்கவே ஆசை. இந்த கதையை ஒருபோதும் கவின் எழுத அனுமதிக்க மாட்டேன்.

கால்களால் எந்த உதவியும் இல்லை என்பது போல் மரத்து கிடந்தது. ஏன் அசைக்க முடியவில்லை? மருந்து வேலை செய்கிறதா? முகம் பார்த்தால் மட்டும் கூட போதுமே.

ஹாஸ்பிடலில் துளி ஓசை கூடவா இருக்காது. இங்கு இல்லை. ஐசியு வில் இருக்கலாம்.

அளவற்ற பேரமைதி.

யாரோ என் வேண்டுதல் புரிந்து முதுகை பற்றி உயர்த்தி கண்ணாடியை நோக்கி தூக்கி விடுவதை உணர்ந்தேன். யாரும் இல்லை. இப்போது கண்ணாடி சற்று முன் வருவது போல் அந்த அறையின் சுவர் நெருங்கி வருவது போல் தெரிந்தது.

இப்படியும் நடக்குமா?

எப்படியோ இன்னும் சற்று உயர்ந்தால் தெரிந்துவிடும். நான் யார் என்பது…

உயர்த்தப்பட்டு உயர்ந்தேன்.

கண்ணாடியில் எந்த மனித உருவமும் தெரியவில்லை.

அளவற்ற பேரமைதி மிஞ்சி இருந்தது.

               🖌️🖌️🖌️🖌️🖌️

இரவுகளின் பகல்

இந்த இடம் மிகவும் புனிதமானது.

இந்த இடம் பற்றிய உறுதியான முடிவை மனம் நன்றாக தீர்மானித்த பின்னர்தான் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டது.

நண்பர்கள் எனப்பட்ட, உறவினர்கள் எனப்பட்ட, குடும்பத்தினர் எனப்பட்ட எவரும் தத்தம் குறுகிய அந்தஸ்தினை என்னுள் பாய்ச்ச முடியாத இடம் இது.

பெரிய மலைக்குகை போன்ற அமைப்பில் இருக்கும் இங்கே அதன் ஒவ்வொரு அங்குலமும் புதிர் மிகுந்த செவ்வகத்தால் மூடப்பட்டது போல் இருந்தது.

நடப்பவர்களுக்கு இடைஞ்சலாக குறுக்கே நடப்பவர்கள் என்றும் நான் யாருக்கும் குறுக்கே நடக்க வேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லாத நீள்வட்டமான பாதை அது.

ஒரு வாழும் வாழ்வில், மிக முக்கியமானது வாழ்க்கை என்பதன் காரியமற்ற அபத்தத்தை பற்றி கண்டறிவது.

அதை நான் கண்டறிய இங்கு வந்தபோது எனக்கு அருகில் மற்றும் எதிரில் யாரும் இல்லை.

அருகில் என்றால்….

என் மனதின் அருகில் அல்லது மனதில்.

                 ⭕⭕⭕⭕⭕

எங்கோ ஒரு நீரோடையின் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அதில் மீன்கள் நீந்தும் சப்தமும் கேட்டது.

அந்த குகை எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது இல்லை. புதிர் போன்று அதன் வடிவமும் வண்ணமும் உள் வாசனையும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

புனைமாற்றம் அழிவில் இருந்து அழிவை உருவாக்குவது போல் சிலீரென்ற ஓர் கோடு இழுக்கும் சத்தத்தில் மட்டுமே உருவாகும்.

இவை அனைத்தையும் நான் மிகுந்த பொறுமையாக பார்த்து கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான் என் வேலை அல்லது இங்கு உள்ள ஒரே ஒரு விதி.

பொறுமை என்பது உங்களுக்கு புரிவதற்கு நான் சொன்னது. பொறுமை என்பது மனிதனின் கபடமான உணர்வு அஸ்திரம்.

வேலை விதி என்று நான் சொன்னாலும் அது அப்படி அல்ல. ஒரு காட்சி மட்டுமே.

                  ⭕⭕⭕⭕⭕

யாரும் எங்கே என்னை நோக்கி வர முடியாது என்பதுபோல் நானும் யாரை நோக்கியும் நான் செல்ல முடியாது. தேடவும் கண்டறியவும் சேகரிக்கவும் ஒன்றும் இல்லை.

நான் அங்கிருந்து என் பயணத்தை துவங்கினேன்.

இந்த பயணத்தில் காலம் அன்றாடம் நமக்குள் எழுப்பும் கூச்சல்கள் உங்கள் காதுகளுக்கு கேட்காது.

பருவ கால மாற்றங்கள் எந்த அசைவையும் உடலுக்குள் ஏற்படுத்தாது என்றும் கூறி இருந்தனர்.

சொன்ன அவர்கள் புகையை போல் மறைந்து போகும் வரை காத்திருந்து பின் அங்கிருந்து நான் விரையலானேன்.

நான் விடைபெறுவதற்கு யாரும் இல்லை என்பதால் நான் மனிதன் என்பதை அக்கணத்தில் மறந்து போனேன்.

                  ⭕⭕⭕⭕⭕

உண்மையில் கேட்க கூசும் விசித்திரமான தத்துவங்கள் மொழியப்பட்ட, கண்டறிந்த நாட்டின் மைய பகுதியில் ஒரு கிராமத்தில் பிறந்தவன் நான்.

இருப்பின் மீதும் வாழ்க்கையின் மீதும் கேள்விகளை நீட்டித்து கொண்டே போகும் அந்த நாட்டின் தத்துவமும் தேடலும் இறுதியில் எப்படியேனும் பொருளாதாரத்தில் மட்டுமே சென்று முடிந்து அழுக ஆரம்பிக்கும்.

அங்கிருக்கும் ஜனநாயக பாசிச நாசிச சோசலிச கம்யூனிச மற்றும் பல கட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் தலைக்கு மூன்று பொருளாதார கொள்கைகள் வைத்து பேசி கொண்டிருக்கும்.
இருப்பினும், பிரத்யேகமாய் அந்த நாட்டிற்கென்றே ஒரே ஒரு பொருளாதார கொள்கையும் உண்டு.

கட்சிகள் தம்முள் கொள்கை பேதத்தில் வகை வகையாக சாடி கொண்டிருந்தாலும் நாட்டின் பிரத்யேக கொள்கையில் கை வைக்காது.

அந்த கொள்கை…

எப்போதும் பிச்சைக்காரர்களை தானொரு அரசன் என்று நம்ப வைப்பது.

                 ⭕⭕⭕⭕⭕

அந்த நாட்டில் காரில் பயணிக்கும், பயணிக்கும்போது தன் செழிப்பான ராஜ பார்வையோடு கார் கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே உலகை கண்டு அவதானிக்கும் காட்சிகளை ரசித்து இன்புறும் தொப்பி அணிந்த கூலிங் கிளாஸ் நாய்கள் நிறைய உண்டு.

அந்த நாய்களை பார்த்து தானும் அதே போன்ற ஒரு நாய்தான் என்று நினைத்து, தெருவில் ஓடும் ஒரு ஓட்டை சைக்கிள் மனிதனின் பின்னே கற்பனைகள் விரட்ட ஓடி ஓடி குரைக்கும் பல கோடி நாய்களும் உண்டு.

விரட்டி விரட்டி ஓடும் நாய்கள்தான் கொள்கை, கோட்பாடுகள், சித்தாந்தங்கள், கட்டுப்பாடுகள், கடமைகள், கண்ணிய உணர்வுகளால் சூழப்பட்டும் பின்னப்பட்டும் தானே யாவர்க்கும் அரசன் என்ற விபரீதத்தில் வளர்க்கப்படுபவை.

அந்த நாய்கள் ஆண் மனம் என்றும் பெண் மனம் என்றும் பிரிக்கப்பட்டவை.
அதன் நிறங்களுக்கு ஏற்ப பல பல அடுக்குகள் கொண்டவை. விலைகள் கொண்டவை.

கார் நாய்களை பார்க்கும் போது சைக்கிள் நாய்கள் போதை கொண்டு தம்முள் அழிச்சாட்டியம் செய்து ஒன்றினை ஒன்று குதறிக்கொள்பவை.

நிர்பந்தம் இன்றி வாக்களிக்கும் உரிமை அதற்குண்டு.

நாய் வாழ்க்கை பிடித்து போனவர்கள் நிறைய திறமைகளை வளர்த்து கொண்டு நிறைய திட்டங்கள் பற்றி தெரிந்து கொண்டு நிறைய கனவுகள் கண்டபடி நிறைய நாட்கள் வாழ முடியாமல் செத்து கொண்டே இருந்தனர்.

அந்த நாட்டில் இருந்த உண்மையான நான்கு கால் நாய்கள் இதுபற்றியெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது இருந்தன.

காரணம் அவை வாழ்க்கையை வெறும் வாழ்க்கையாக வாழ்ந்து முடித்து விடுவதுதான்.

அவைகள் தங்களை கூவிக்கூவி விற்பனை செய்து கொள்வதும் இல்லை.

நான் என் தலையை வேகமாக உதறிக்கொண்டேன். இப்போது எதற்காக சிந்தனைகள்? வேண்டாம். நிறுத்தி கொள்வோம்.

விரைந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

                ⭕⭕⭕⭕⭕

அது வெறும் முடிவற்ற பாதைதான். வேறொன்றும் இல்லை. வெயிலும் நிழலும் கலந்து கூர்மை மழுங்கி கொண்டே வந்தது.

வரவிருக்கும் புதிய சப்தத்தை எந்த ஆரவாரமும்  இல்லாத கவனத்துடன் பார்த்து கொண்டிருப்பதை நானும் கவனித்தேன்.

இயற்கையை கடைசியில் ஒரு பொருட்காட்சி சாலையாக்கிய நாட்டில் இருந்து வந்தவன் நான் என்ற குற்ற உணர்வு அப்போது அதிகரித்தது.

அந்த இடத்தில் என் உடைகளை களைந்து நிர்வாணம் ஆனேன்.

மீண்டும் நடந்தேன்.

                 ⭕⭕⭕⭕⭕

நடப்பது என்பது அந்த மலைக்குகையில் மிக எளிதாக இருந்தது. எந்த கூட்டத்திலும் நான் இல்லை. ஓய்வை நான் நாடவில்லை. பசி அறியவில்லை.

என் மனம் தன் இருப்பை உணர்த்த எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. ஒரு காலத்தில் இது “கேவலம்” பெண்களை கூட காவியம் போல் சிந்தித்து கொண்டிருந்தது.

மனம் குளிர்ந்த உறைபனியில் வீரியமுள்ள அணுத்துகள் போல் சுருண்டு தூங்கி கொண்டிருந்தது.

அதை நான் எனக்குள் இத்தனை காலமும் பாறையை போல் கனக்க வைத்திருந்தது என் குற்றம்தான்.

சதுரமான மூன்று வளைவுகள் தாண்டி ஒரு அரைக்கோள வளைவை தாண்டிய போது எதிரில் இருந்தது மூன்று பாதைகள்.

நான் தொடர்ந்து செல்ல இப்போது ஒன்றை தேர்வு செய்ய வேண்டும்.

காத்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால், நான் வலப்பக்கம் தெரிந்த பாதையில் சட்டென்று புகுந்து விட்டேன்.

காத்திருத்தல் வாழ்வின் அபாயமான நேரம். துணை என்ற பெயரில் மனித உருவில் நிறைய மனங்கள் அப்போது என்னை விழுங்கி விடலாம். இவை நாட்டில் கணந்தோறும் நிகழ்வதுதானே.

விரைந்து சென்றேன்.

               ⭕⭕⭕⭕⭕

எதிரில் பச்சை நிறத்தில் எதுவோ தெரிந்தது. அது அசையவும் நிற்கவும் எழுந்து போராடுவது போல் இருந்தது.

என் மனம் விழித்தது.

அதுவரையில் கற்றறிந்த சகல சிந்தனைகளையும் திரட்டி ஆராய விரும்பியது.

அப்போது நான்…
என் மனம் என்பது, அது யாருக்காகவோ பணி புரிகிறது என்று நினைத்து கொண்டேன்.

மனம் பச்சை நிறத்தில் படர்ந்து உருகியது. வண்ணத்தை விழுங்கி வெவ்வேறு வடிவம் பூண்டு அதன் அறிவில் இருந்த எல்லா சித்தாந்த கோட்பாடுகளிலும் நனைந்தது.

எந்த முடிவும் எட்ட இயலாமல் தோற்று சறுக்கி உறைபனியில் மீண்டும் சென்று உறைந்தது.

நான் சொல்லும் செயலும் அற்று அப்போது அங்கே பயணத்தை நிறுத்தி கொண்டேன்.

அந்த பச்சை நிறமி என்னை அணுகி வந்தது.

அது ஒரு மனிதன்.

துறவி.

அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

நான் அவரை பார்த்து கொண்டிருந்தேன்.

உங்கள் மனம் தவம் புரிகிறது. நீங்கள் அலைவது தொலைந்த ஒன்றை மீண்டும் தொலைக்க மட்டுமே.

அதை கள்வர் கவர்ந்து செல்லும்போது அவர்களோடு நீங்களும் இருந்தீர்கள். அவர்கள் உங்களை வெறுமையாக்கும் போது நீங்கள் எந்த மறுப்பும் சொல்லவில்லை.

ஆயினும் வாசனையால் துன்புற்று நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பயணிப்பது நீங்கள் விரும்பி தவறவிட்ட சேகரித்த அனைத்தையும் உங்களிடமே கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது என்றார்.

நீங்கள் யார்?

துறவி. புத்தர். கோடிக்கணக்கான புத்தர்களில் நானும் ஒருவன்.

எனினும், இந்த நான் என்ற சொல் உங்களை குறிக்கிறது.

உங்கள் வண்ணம் பச்சையாக இருக்கிறதே என்றேன்.

நான் உடலில் சில பால் வினை நோய்கள் கொண்டவன் என்றார்.

துறவிக்கு எப்படி வரும் என்றேன்.

துறவி என்பவன் வணக்கத்துடன் இறைவனை எதிர்ப்பவன். ஆனால் மறுப்பவன் அல்ல என்றார்.

இருப்பினும்….நீங்கள்…

அதன் பின் நான் யாரையும் காணவில்லை. அவர் மறைந்து விட்டார் என்று சொல்ல முடியவில்லை.

அது வரையிலும் இருந்த தெளிவு இப்போது என்னிடம் இல்லை என்ற உணர்வு வந்தது.

அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

எதையும் சிந்திக்க கூடாது இருப்பினும் தியானம் செய்ய கூடாது என்று முடிவு செய்து கொண்டேன்.

கண்களை மூடிக்கொண்டதும் கருமை படர்ந்தது. அது திரை. இனி காட்சிகள் விரியும்.

காட்சிகள் விரிந்தன.

                 ⭕⭕⭕⭕⭕

உலகின் அத்தனை துறவிகளும் போரிட்டு கொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் எப்போதும் தங்களுக்காக மட்டுமே தங்களை கடந்து வெளியில் இருந்தனர்.

காற்றை உடைத்துக்கொண்டும் மழைத்துளிகளை பிளந்து கொண்டும் எந்த சப்தமும் இன்றி ஒவ்வொரு மனமாக அரைத்து கொண்டே சென்றனர்.

வெண்ணிறமான ஒரு துகில் சூரிய ஒளியில் இன்னும் நிறமேறி அசைந்து கொண்டிருந்தது.

கடந்து சென்றது நாட்களா வருடங்களா என்பது தெரியாமல் நான் அமர்ந்திருக்கிறேன் என்று புரிந்தது.

இறுதியில் அந்த எண்ணம் உதித்தது. இனி கடவுளை நான் தரிசித்து விடலாம் என்பதுதான் அது.

இப்போது கண்களை நான் திறக்க கூடாது. இது தவம்.

காட்சிகள் முடிந்து போனது. மீண்டும் அதே கருமை. அதற்கு முன்பிருந்த எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.

இறுதியில் அது அனைத்து வலிமையும் இழந்து ஒரு கூளாங்கல் போல் மாறி விட்டது.

அதை நோக்கி ஓர் எறும்பு வந்தது.

எறும்பு என்னவோ பேசியது போல் இருந்தது.

ஒரு வினாடி மட்டும்…

இப்போது எறும்பின் கர்ஜனையை கேட்டேன்.

என் உடல் அதிர்ந்து நொறுங்குவதுபோல் தள்ளாடி கொண்டிருக்க நான் என்னை மறக்க விரும்பினேன்.

கடவுள் தெரிய வேண்டிய நேரத்தில் மீண்டும் காட்சிகள்….

              ⭕⭕⭕⭕⭕

அமைதி என்ற சொல்லுக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை. அமைதி தகிக்கும் ஒளி. அது தாங்க முடியாத தகிப்பு.

புத்தரை சந்திக்கும் ஆவல் வந்தது.

ஆவல்கள் எப்போதும் புத்தரிடம் நம்மை கூட்டி போவது இல்லை.

அழுகை வந்தது. கடவுளை வெறுத்தேன்.

எங்கோ நாய்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஊளையிட்டு தற்கொலைகள் செய்து கொள்ளும் காட்சி மனதில் தெரிந்த போது என்னை அறியாது விழித்தேன்.

விழித்து கொண்டபோதும் அங்கே கருமை மட்டுமே இருந்தது.

எண்ணங்கள் கடவுளை அழிக்கிறது.

புத்தர் என்போர் மரத்தின் இலைகள். இலைகள் வெப்பத்தில் திளைக்கின்றன. அதனால் மட்டுமே புத்தர்கள் நிழல்களாக இருக்கிறார்கள்.

நான் மீண்டும் நாயாக மாறிவிட்டேன்.

                 ⭕⭕⭕⭕⭕