91. இலியிச்


மாடசாமியின் இரண்டு கழுதைகள் நோயுற்று இருந்தபோது பார்க்க போய் இருந்தேன். அவை பிதற்றல்களோடு கனைத்து செருமி கொண்டிருந்தன.

அதற்கென்று பிரத்யேக வைத்தியர் ஊரில் யாருமில்லை என்றாலும் மருத்துவமனைக்கு கூட்டி போவதற்கு ஆட்களை தயார் செய்திருந்தான்.

கழுதைகள் ஆட்களுக்கு சிரமம் தராது தள்ளுவண்டியில் ஏற்றப்பட்டன. நான் அதன் தலையை பற்றி கொண்டபோது ஆசுவாசமாய் பார்த்து பிதற்றின.

மாடசாமிக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவன் பிழைப்பில் கழுதைகள் மிக முக்கியமானது. அவன் மனிதர்களோடு கொண்டிருக்கும் உறவில் இருந்து அற்புதமான பிளவை இந்த கழுதைகள் தனக்கு தந்திருப்பதாக உணர்ந்தான்.

விலங்குகள் ஒருமுறை மட்டுமே இறக்கிறது. ஒருமுறை மட்டும் இறப்பதால் அவை உண்மையான மரணத்தை உண்மையாக அனுபவிக்கிறது. மனிதனின் உல்லாச வாழ்க்கைக்கு இந்த மரணசுகம் ஒரு தூசிக்கும் சமம் இல்லை என்றான்.

மனிதன் அறிவை சுவாசிப்பவன். அவன் அறிவதன் தத்துவம்.
ஒரு பெரிய முகமூடி மீது எந்த பசியும் உருவாகாதபோது அவனை விலங்கொடு ஒப்பிடுவது சாத்தியம் இல்லை என்றேன்.

மாடசாமி, தந்திரங்களை வாழ்க்கை என்பாயா என்று கேட்டான்.

தந்திரங்கள் எப்போதும் மனிதனை பதனப்படுத்திய மிருகமாகவே வைத்திருக்கின்றன. நான் முழு வாழ்க்கையை ஒரு வரலாறாக பார்க்க மாட்டேன். அதில் அழிக்கப்பட்ட ரகசியம் மறைக்கப்பட்ட மர்மம் இவைகளின் பின்னால் எப்போதுமிருக்கும் தத்தளிக்கும் மனிதாபிமானத்தை பார்க்க விழைகிறேன் என்று அவனுக்கு சொன்னேன்.

மனிதாபிமானம் அப்படியொன்றும்  கூச்செறியும் உணர்வல்ல. மேலும்  போர்க்களத்தில் அது துவண்டு விழுந்து கிடக்கும் என்றான்.

நாம் இதுபற்றி நிறைய பேச முடியும் ஆனால் இந்த இரவு என் நினைவுகள் என் கழுதைகளுக்கு உரியது என்று கூறிய மாடசாமியிடம் விடைபெற்றேன்.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.