33. அவளுடன் பேசும்போது


கூட்டம் இன்று அதிகமிருக்காது. கோவில் போகலாம் என்றாள். நிழல் முடியும்வரை கோவில் மண்டபத்து மேடையில் அமர்ந்தோம்.

சிலர் எங்களை கடந்து போயினர். உள் மனதின் ஆவேசத்தில் உதடுகள் சுழித்து துடிக்க ஏதோ வழிபட்டவாறு உள்ளே சென்றனர்.

“எனக்கு தெரிந்தவரையில் சிலர் பாவம் புரியவே வாய்ப்பு இல்லை. இருந்தும் அவர்கள் ஏதோ ஒரு துயரத்தில் சிக்கி வாழ்வெல்லாம் தங்களுக்குள் துடித்து கொண்டே இருப்பது பார்க்க வேதனை அளிக்கிறது” என்றேன்.

“அவர்களுக்கு அதிகபட்சம் ஐந்து அல்லது ஏழு எதிரிகள் இருக்கலாம்… ஸ்பரி. ஆனால் மனதில் பத்தாயிரம் நினைவுகள் இருக்குமே”

மனிதரை விட அவர்களின் நினைவுகள் கொள்ளும் சிந்தனைகள் மட்டும் ஏன் இத்தனை கொடுமையாக இருக்கிறது? ஸ்பரி.

அந்த சிந்தனைகள் கூட எதிரி பற்றி அல்ல… ஏதோ சூழ்ச்சி பற்றியோ வரும் அபாயங்கள் பற்றியோ இருக்கும் கற்பனைகள்தான் ஸ்பரி.

சில சமயங்களில் மனிதர்கள் முற்றிலும் வீழ்த்தப்படுவதும் உண்டு. இங்கு நாம் அதையும் மறக்ககூடாது.

எப்படியோ தன் சமநிலை குலைந்து உதிர்ந்தும் போய் விடுகிறார்கள் ஸ்பரி.

நான் அவளை பார்த்தேன்.

“அவர்கள் அனுபவங்களில் மட்டும் தேங்கி விடுகின்றனர். நிலைக்காமல் போகும் அந்த சுபாவத்தில் மனிதர் தங்களை பதம் பார்க்கும் வேகங்கள் அவர்களிடம் கனன்று கொள்கிறது. அவர்கள் எதற்கு தயாராக இருந்தாலும் வெற்றியோ அல்லது தோல்வியோ அதற்குரிய நெறிகள் மதத்தில் இருந்து மறைகளில் இருந்து கிடைக்கிறது. எனவே அவர்கள் தங்களுக்குள் கட்டுப்பட முடிகிறது”.

விளைவுகளில் அக்கறை கொண்டு தங்களை முன் நிறுத்தி பின்னர் தனக்குள்ளும் பகை ஆகின்றனர். இந்த சூழல் உனக்கும் கூட இருக்குமே என்றேன்.

ஆனால் கொஞ்சம் விவேகமாக என்னால் சிந்திக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன் ஸ்பரி…

இருந்தும் சில சமயம் ஏதோ காரணமற்ற பயத்தில் நீ சற்று உறைந்து போனதும் கூட உண்டு. இந்தப்பிளவு அறிவின் வீச்சுக்கும் அறிந்ததன் எல்லைக்கும் இடையில் இரக்கமின்றி நம்மை நிறுத்தி விடுகிறது.

நம் செயல்களில் ஒரு நடுக்கம் உருவாகி குழப்பத்தில் சிக்குகிறோம். நாம் புறத்தில் ஒரு விளக்கத்தை மனப்பூர்வமாக எதிர் நோக்குகிறோம். செயல்களில் இறுதிவரை காரணங்களை புகுத்தி விடுகிறோம்.

இதற்கு அப்பாலும் மனிதன் தோற்றுதான் போகிறான் ஸ்பரி… நீங்கள் சொல்வது எனக்கு குழப்பம் மட்டுமே தருகிறது.

உணக்குரிய அனுபவம் அவ்வளவு மட்டுமே இருக்கலாம். நிரந்தரங்கள் என்பது மனதில் ஒரு கொடுங்கோல் போன்று சித்தரிக்க முடியுமாயின் நீ ஏற்றுக்கொண்ட தத்துவங்களில் இருந்தும் விலகிச்சென்று விடுவாய்.

உன் திகைப்பை அவை திருப்தி செய்யாது போனாலும் நீ வெளியில் வந்து விடுவாய். நாம் பிறரின் மரணங்களை இப்படித்தான் கடந்து போகிறோமோ என்று நினைப்பேன் நான்.

என்ன சொன்னாலும் அவன் கஷ்டங்கள் வார்த்தையில் அடங்காது ஸ்பரி… நீங்கள் இது மாயை என்று ஒருவனை வெளியே தள்ளி விட முயற்சி செய்கின்றீர். அதுதானே?

தீ சுடும். அது மாயை என்பாயா?

எனில் நினைவுகள்?

அதுவும் மனதால் உன்னிடம் கொளுத்தப்பட்ட ஒன்றுதான்…அது நீ இருக்கும்வரை அதை கையால் பிடிக்கும் வரையிலும் எரிந்து கொண்டுதான் இருக்கும்.

அவள் இருட்டு முன் நகர்வதை பார்த்தபடி இருந்தாள்.

கோபுரத்தின் உச்சியில் பறவைகளின் சப்தம் குதுகலமாய் இருந்தது.

நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.