32. அவளுடன் பேசும்போது


ஷேக்ஸ்பியர் இங்கிலாந்து மூலம் எப்படியெல்லாம் மார்க்கெட்டிங் செய்யப்படுகிறார் என்ற கட்டுரை வாசிக்கும்போது அவளிடமிருந்து
போன் வந்தது.

என்ன செய்கிறீர்கள்? இன்னும் நீங்கள் தூங்கவில்லையா?

இல்லை. ஒரு நண்பரின் கேள்வி தூங்க விடாது போல் இருக்கிறது. படிக்கிறேன்.

நானும்… அவர் என்ன கேட்டார்?

அவர் எழுத்து இன்றெல்லாம் யாரையும் பாதிக்கவில்லை. முக்கியமாக இளம் தலைமுறையை… ஏன் நான் இன்னும் எழுத வேண்டும் என்கிறார்…

நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?

நீ சொல்…

எழுத்து முதலில் ஏன் ஒருவரை பாதிக்க வேண்டும்? ஒரு முழு சினிமாவில் எத்தனையோ விஷயம் உண்டு.
இது முழுக்கவும் கலந்துதானே அது வெற்றி என்று ஆகிறது. அதில் எது வெற்றி என்றால் படமே இருக்காது. இங்கு வெற்றி என்பது வெறும் வசூல் மட்டுமே. இதுவே நோக்கம் அடிபட்டு போகும் விஷயம்தான் இல்லையா?

உன்னை ஈழ பிரச்சனைகள் பாதித்தது இல்லை என்று சொல்வாயே?

ஆம்… அப்படித்தான் சூடான் நாட்டு பிரச்சனையும் பாதிக்கவில்லை.

அதில் கொப்புளித்த வலியில் வந்த படைப்புகள்?

நிச்சயம் பாதித்தன. விவரணை படம் கூட..

ஊடகம் அதை முடுக்கி விடுகிறதா?

உணர வைக்கிறது ஸ்பரி… ஊடகம் ஒருவேளை என்னை முடுக்கினால் உடனே வெளியே வர தெரியும்.

அப்படித்தான் எழுத்தும் கூட. அது முதலில் எழுதுபவனை புரட்டுகிறது. வெளியே தள்ளுகிறது. அதன் கேள்விகள் முன் அவன் முழுக்க நிர்வாணமடைகிறான். வெட்கப்பட்டு குனிகிறான்.

ஸ்பரி… நிஜத்தின் நாக்கு அவனை தண்டிக்குமோ?

அப்போது அவனுக்கு துணை புத்தகம். அது  இன்னும் வேகமாய் புத்தகங்களை நோக்கி செலுத்தும். ஒரு வரி எழுத நான் முழுதாக மூன்று புத்தகம் படிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

இத்துணை வேதனைக்கு பின் அந்த படைப்பு வெறும் மூன்று பேர் வாசிப்புடன் முடிகிறது.

எங்கு ஸ்பரி?

ஒரு தளத்தில்…

அதனால் என்ன? இணைய தளம் வெறும் multi level marketing சாதனம் மட்டுமே. அதில் ஒருவர் படித்தால் என்ன படிக்காது போனால் என்ன?

அது மட்டும் அல்ல…நம்மை வாசிப்பவர் யார் என்பது மிக முக்கியம். நம் படைப்பின் உண்மையான வலுவை வாசகர் மூலம் மட்டுமே உறுதி செய்ய முடியும்… வாசகனின் ஆர்வமும் தீவிரமும் நம் நோக்கங்களை மேம்படுத்தும் அல்லவா?

நேர்மையாய் ஐந்து பேர் மட்டும் போதுமா?

பாண்டவர்கள் வெறும் ஐந்து பேர்தான்…

இதனால் என்ன கிடைக்கும் ஸ்பரி?

ஒரு கூட்டத்தால் என்ன கிடைத்து விடும் என்று நம்புகிறாய்…? நீ எழுதுவது என்னை தவிர வேறு யார் படிக்கின்றனர்?

யாரும் இல்லை..

பின் எதற்கு எழுதுகிறாய்?

என் கழிவிரக்கங்களை போக்க முடியும். நான் மிக அமைதியாக உணர்கிறேன் ஸ்பரி… எதுவோ என்னை விழுங்கப்போகிறது என்று அஞ்சிய காலம் எழுத்தில் இல்லாமல் போனது. நம்பும் மூடத்தனம் போனது. கனவில் சொக்கி திரிவதும் கற்பனையில் கவிழ்ந்து கிடப்பதும் அறவே போனது.

அவ்வளவு மட்டுமா?

நிறைய சொல்ல முடியும் ஸ்பரி. முக்கியமாய் நான் யாரையும் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாது போயிற்று.
மனிதனின் உபாயங்களை தாண்டி தப்பித்து இருக்க எனக்கு நானே எழுதிக்கொண்டதுதான் காரணம்.

உன் டைரி படிக்கும்போது தெரிந்து கொண்டேன்…

டைரி பிறர் படிக்கத்தானே… அதுவும் நீங்கள் படிக்காமலா?

அவரை எழுத சொல்லவா?

இன்னும் வேகமாக நிறைய எழுத சொல்லுங்கள். சம்பத்தின் இடைவெளி படிக்கிறேன்… ஒரே ஒரு நாவல் அதுவும் அவர் இறந்த பின் பதிப்பு கண்டது… என்ன குறைந்து போயிற்று…

அதைத்தான் சொன்னேன். அவர் நிச்சயம் எழுதுவார்…

ஸ்பரி…

என்ன?

இப்போது நிறைய கடிதம் மெசேஜ் வருகிறதோ? என்று சிரித்தாள்…

அது எளிதில் வெளியில் வைக்க வேண்டிய விஷயம்தான். ஆனால் எப்படியோ அவர்களுக்குள் கனத்து போய் விடுவது எனக்கு வருத்தம் தரவே செய்கிறது.

எந்த தயக்கம் அவர்களை உறைய செய்கிறதோ அது உடைக்க வேண்டிய பாறை என்று காம்யூ சொல்வார். எனக்கும் இது புரிதல் இல்லாமல் போகிறது.

நீ தூங்கவில்லையா…நள்ளிரவு ஆகி விட்டதே

இடைவெளி…சம்பத்..

போன் வைக்கப்பட்டது.

One thought on “32. அவளுடன் பேசும்போது”

  1. //
    அப்படித்தான் எழுத்தும் கூட. அது முதலில் எழுதுபவனை புரட்டுகிறது. வெளியே தள்ளுகிறது. அதன் கேள்விகள் முன் அவன் முழுக்க நிர்வாணமடைகிறான். வெட்கப்பட்டு குனிகிறான்.
    //
    ❤️அருமையான சிந்தனை மற்றும் அகத்தின் வெளிப்பாடு!

    Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.