31. அவளுடன் பேசும்போது



(25_01_2019 2.30க்கு நான் அவளுக்கு அனுப்பிய வாட்ஸப்).

அதிசயம் போல்தான் இருந்தது உன் வாட்ஸப் தகவல்.

நேற்று இரவில் சில தோழியரிடம் சில தகவல்கள் எனக்கு வந்து சேர்ந்தன. அதில் இரண்டை மட்டும் முக்கியமாக எடுத்துக்கொண்டு நான் ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தேன்.

ஒருவர் மிகவும் பாதுகாப்பான ஒரு பொருளாதார சூழலில் இருந்து அமைதியான குடும்பம் அமைதியான வாழ்க்கை என அமைதியாக வாழ்ந்தபடி பெண்ணியம் பற்றி பேசுகிறார். ஆனால் அது எனக்கு  பெண்ணுரிமை என்று தோன்றவில்லை.

ஆயினும் அப்படி நான் நினைக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவருக்கு.
அவரின் அந்த வலிகள் பற்றி அவர் உணர்ந்ததுபோல் நான் காட்டி கொண்டு ஒரு வார்த்தை புகழ்ந்து எழுதி விட்டால் கூட அவருக்கு போதும்.

இவர் உள்ளூர விரும்புவது தற்போது கிட்டிய இந்த வாழ்வு இனி எப்போதும் சிதைவு பாதிப்பு இன்றி இப்படியே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

அன்றைய இரவு தோசைக்கு தொட்டுக்க மிளகாய் பொடியா சட்னியா என்ற பிரச்சனையில் மட்டுமே இவர் பெண்ணியம் பேச விரும்புவார் என்பதால் வழக்கம்போல் அவர் மனம் விரும்பி ஏற்கும் படியான ஒரு தகவல் அனுப்பினேன். படித்துவிட்டு நன்கு தூங்கி இருப்பார். அதுதான் நிம்மதி எனக்கும்.

மற்றொருவர் இருக்கிறார். இவர் இன்னும் முக்கியமானவர். இவர் தன் சுற்றுப்புறத்தில் இருக்கும் தகவல்கள் மூலம் பெண்ணுரிமையை பேசுபவர்.
இதில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் இவர் அரசு சமூக அமைப்பின் மீது கவனம் பாய்ச்சுவார்.
அது ஜாதி மதம் என்பதில் இருந்து இருபால் சமத்துவம் வரை நீளும்.

இன்று அதிகரிக்கும் தத்துவங்கள் மூலம் “செய்யப்படும் புரட்சி” என்ற நிலைக்குள் இவர் பயணிப்பார்.
அதிகமான சம்பவங்கள், உதாரணங்கள், தகவல்கள் போன்ற புள்ளிவிவரம் உள்பட இவரிடம் இன்னும் அதிகாரபூர்வமான சான்றுகள் பலவும் இருக்கும்.

இவருக்கு பெண்ணுரிமை மீதான ஓர் எதிர்ப்பார்வையை பதிலாக அனுப்பி வைத்தேன். அவருடைய பதிலுக்கும் நான் காத்திருக்கிறேன்.

இப்போது நாம் இந்த இரண்டு பேர்களையும் சந்திக்க வைத்து பேசச்செய்தால் இவர்கள் வாத முடிவின் போது உண்மையான பெண்ணியம் விட்டுவிட்டு அதற்கு மாறாக தங்கள் சொந்த பிரச்சனைகள், இழப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என்பதில் மட்டுமே கடைசியில் வந்து முடித்து விடுவார்கள்.

அந்த பிரச்சனையும் இவர்களை இயக்குகின்ற அமைப்பில் மட்டுமே இருக்கும். இவர்களின் கண்ணீர் அந்த அமைப்பால் மட்டுமே துடைக்கவும் முடியும். அமைப்பும் செய்யும்.

பின்னொரு நாளில் இந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் கோலாகலமாக திருமணம் முடியும். ஒன்று சடங்குளை கொண்டும்… இன்னொன்று எல்லா சடங்குகளை மறுத்தும்… எதிர்த்தும்…

திருமணத்துக்கு பின்பு, முதலிரவுக்கு பின்பு…

இவர்கள் இருவருக்கும் கைகளில் ஜல்லி கரண்டியும், விளக்கமாறும், ஹார்பிக்கும் கொடுக்கப்படும். அல்லது இவர்களே அதை எடுத்து கொள்ளலாம்… அல்லது இவர்களே அதை ஆர்வமாக எடுத்து கொள்வர். இதை செய்வதும் அதே அமைப்புதான்.

பெண் உடலை பகிரங்கமாக காட்டிப்பேசும் பெண்ணுரிமை மாய்ந்து விட்டது. இணைய உலகில் பெண்கள் ஆவலுடன் தங்கள் அந்தரங்கங்களை சரித்து காட்டும் காட்சிகளை பால்ய வயதினர் மிக மிகப்பலரும் நமக்கு பாலியல் அட்டவணையில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்து நமக்கே  அனுப்பி வைக்கும் காலத்தில் உள்ளோம். இனி பெண்கள் தம் உடலை ரகசியம் போல் ஆண்களுக்கு சொல்ல வேண்டியது இல்லை.

கற்பு என்பது ஆண் செய்யும் அடிமைத்தனம் என்பன போன்ற கருத்துக்கள் வெலவெலத்துப் போய் பல காலங்கள் ஆகிவிட்டன.

இனி பெண்ணுரிமை என்பது எங்கு வருகிறது என்று பார்த்தால் பெண்ணின் சுயதேவை, தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் சார்ந்திருக்கும் பௌதீகத்தில் மட்டுமே.

கல்வி முதல் 33% வரை இதில் நாம் பொருத்தி பேசலாம். இப்போது நம் நாட்டில் ஆண்கள் மட்டும் அப்படி குதூகலமாக என்ன அனுபவித்து விட்டனர் என்ற கேள்வி வரும். திருமணத்துக்கு முன் உடலுறவு என்பது ஆணுக்கும் கூட தடை செய்யப்பட்ட ஒன்றுதான்.

உண்மையில் ஒரு பெண்ணானவள் அடக்கப்படுவது உ(கு)தறப்படுவது தள்ளப்படுவது இந்த அனைத்தும் தன் குடும்பம் சார்ந்த வாழ்வில்தான்.

எல்லா உடலும் எல்லா வேலையும் செய்ய முடியுமா?
எனவே ஒதுக்கப்படுவதாக அவள் நினைக்கும் வண்ணம் நிகழ்வுகள் உருவாகின்றன என்னும் எண்ணம் தவிர்க்க முடியவில்லை.

பெண்கள் வெளி வர வேண்டிய தம் சொந்த பயம் மற்றும் கற்பனைகளுக்கு தத்துவ முலாம் பூசுவது… தன்னிரக்கத்தில் வருத்தம் கொண்டு அமைப்பை, இயக்கத்தை நாடி செல்வது, ஊடக மயக்கங்களில் திளைத்து வாழ்வது… இவைகள்
மீண்டும் மீண்டும் அவர்களை காயம் செய்யுமே தவிர மீட்டு எடுக்காது என்றே நினைக்கிறேன்.

கெட்ட வார்த்தைகள் பேசுவது பெண்களை அடிமை செய்யும் குணத்தின் உச்சம்  என்று அவர் தன் செய்தியில் ஓரிடத்தில் கூறி இருந்தார். கெட்ட வார்த்தை என்று பார்த்தால் அப்படி ஒன்றும் இல்லை. அது ஒரு உறுப்பை குறிக்கும் சொல்.

இந்த விஷயத்தில் உருக்குலைந்த மனதுடன் இருக்கும் பெண் தன்னை தாழ்வு மனப்பான்மையில் மட்டுமே  வைக்கிறார். இது அவர் மட்டுமே அஞ்ச வேண்டிய விஷயம். இதையே
பெண்ணிய எழுத்தாளர் பாமா தன் நாவல்களில் சுலபமாய் தாண்டி செல்வார்.

ஒரு பெண் தன் விருப்பம் சார்ந்து செயல்பட முடியவில்லை என்பது ஒரு வித அடக்குமுறை. இந்த அடக்குமுறை எதில் யாருக்கு இல்லை? பேசி புரிய வைக்க முடியாதது ஒரு போதும் அடுத்தவர் குற்றம் என்று கூற முடியாது.

‘நன்கு’ காதலித்து விட்டு வேறு ஆணை திருமணம் செய்து எந்த குற்றவுணர்வும் இன்றி வாழும் பெண்களையும் பார்க்கிறோம்.

அன்பை யாருக்கும் தரவோ பெறவோ முடியாது. அப்படி செய்வது புரட்டல். அன்பு வெளிச்சம் போல் பரவி செல்லும். நிற்கவும் தயங்கவும் அதனால் முடியாது. அன்புக்கு யோசிக்க தெரியாது.

அதன் மொழி வழங்குதல் மட்டுமே. கொடுத்ததை அல்லது அதனிடம் எடுத்து கொண்டதை மீண்டும் கேட்பது அல்ல. நொடிக்கு நொடி தன்னை மறந்து போகும் அதற்குள் பசியை போல் பஞ்சத்தை போல் எதிர்ப்புணர்ச்சி, கோபம், பழி வாங்கல் இருக்காது. வெறுப்பும் துக்கமும் நுழைவதற்கான சிறு துளைகள் கூட அதில் கிடையாது.

அன்பும் பாசமும் ஒன்றையொன்று நெருக்கும். காதல் என்ற பெயரில் கமறும் அன்பு அதையும்
தாண்டிய பெருவுறு கொண்டது. நீண்டு வளர்வது.

ஆனால், அதன் முதல் பயணம் எப்போதும் மன்னிப்பதில் இருந்து தொடங்குகிறது.

இரவில் வருகிறேன். இப்போது வாசித்து கொண்டு இருக்கிறேன்.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.