29. அவளுடன் பேசும்போது


மனதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்ற அவள் கேள்விதான் இன்னும் எனக்குள் நான்  கேட்டு கொண்டிருக்கும் ஒரு கேள்வி.

விடிவதற்கு முன்பாக எழுந்து விட்டேன் என்று சொல்வதை விடவும் இரவில் தூங்கவேயில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

படுத்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் தூக்கம் என்று நினைக்கும்படி மாறி விட்டது இந்த வாழ்க்கை.

முனிவர்களின் மனதுக்கும் அதிகாரிகளின் மனதுக்கும் அரசனின் மனதுக்கும் யாசகனின் மனதுக்கும் ஆக நடுவில் நின்று கொண்டு நம்மை கேள்விகள் கேட்கும் நமது அதே மனம்தான் அதற்கான  ஏதோ ஒரு பதிலையும் மிக அவசரமாக கண்டுபிடிக்கிறது.

இவைக்கு ஒப்பற்ற ஒரே சாட்சியாக அந்த காட்சிகளை நான் மட்டுமே பார்க்க கொண்டிருக்க வேண்டும்.

மனதை சிறையில் தள்ளி அடைக்க முடியுமா? அல்லது அந்த சிறையில் நாமே ஒரு உளவாளிதானா?

“மனது இல்லாவிட்டால் எதை எப்படி புரிந்து கொள்ள? சிந்திக்க? செயல் புரிய? மனிதகுல வாழ்வே குலைந்து விடும் அல்லவா?”

அவளுக்கு இதை எழுதி ஒரு குறுஞ்செய்தியாக அனுப்பி வைத்தேன். குளிக்க சென்றேன்.

ஸ்பரி…

விலங்குகள் தங்களின் சக விலங்குகளோடு மொழியிலும் சமிக்ஞையிலும் தொடர்பு கொள்வதை விட்டுவிட்டு பார்க்கும்போது… அவைகள்  தங்களுடன் இருக்கும் தாவரங்களை எப்படி அணுகுகின்றன? மனதால் எப்படி உறவு கொள்கின்றன?

பறவைகளை மரம் எப்படி அனுசரித்து செல்கிறது? இதற்கெல்லாம் மனம் என்பது போல் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது அல்லது அல்லவா…?

ஆனால் விதி விலக்காக மனிதன் மட்டும் ஏன் இப்படி தன்னையும் குழப்பி தன் சக மனிதனையும் குழப்புகிறான்? என்று அவள் பதில் வேண்டி அதில் கேட்டிருந்தாள்.

“கற்றதினால் ஆயபயன்” என்று பதில் ஒன்றை அனுப்பி வைத்து விட்டு நான் அவள் வீட்டுக்கு மதியம் செல்ல நான் ஆயத்தமானேன்.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.