43. இலியிச்

அன்புள்ள மேனன்.

இலியிச்.

நான் இரு தினங்களில் அங்கு வருகிறேன். எப்போதும் போல் பெரிய ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டாம். அதுதான்  எனக்கு கூச்சமூட்டும்.

வருவதற்கான காரணம் அங்கிருந்து பனி நகர்வதை மீண்டும் ரசிக்க வேண்டும்.

முன்னதாக இங்கிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். விரிவாக சொல்கிறேன்.

ஆடி மாதத்து திருவிழாக்கள் களை கட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. நேற்று கோவில் வாசலை கடக்கையில்  அங்கிருந்த ப்ரும்மாண்டமான ஸ்பீக்கர் முன்பு இரண்டு சிறுவர்கள் தன்வயம் இழந்து ஆடிக்கொண்டே இருந்தனர். அவர்களின் தகப்பனார்களும் இந்த தொழிலில் கரை கண்டு ஓய்ந்து போனவர்களாக இருந்து இருக்கலாம் என்றே தோன்றியது.

ஓசைக்கு பரபரக்கும் கால்களின் மனம் குறித்து அச்சம் மூள்கிறது.

அங்கு ஒலிபரப்பிய எல்லா பாடல்களும் ஏதோ ஒரு பெண் தெய்வத்தை கதறி கதறி அழைத்து கொண்டே இருந்தது.

ஐயையோ..ஐயையோ என்ற ஒப்பாரியின் டியூனில் மட்டுமே பாடகி நெஞ்சு வெடிக்க புலம்பியபடி அழைத்து உருகினாள். பெண் தெய்வம் குலுக்கி கொண்டே ஓடி வரும் காட்சி வந்து வந்து போனது. தளர்ந்து போனேன்.

ஆன்மீகம் வறட்டு கூச்சலுக்கு முன்பு எப்படி சுருண்டு போய் விடுகிறது. யார் இதை அவர்களுக்கு சொல்வார்கள் என்பதை தெரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. எனக்கு ஆன்மீகமும் இறைவனை தேடித்தேடி என்னை புடம் போடுவதும் இயலாத ஒன்று.

ஆன்மீகத்தில் அகன்ற பின்னர்தான் மடங்களின் அட்டஹாசத்துக்கு இணையான பெரியார் மதத்தின் திடல்களையும் ஒப்பிட்டு கண்டறிந்து விலக முடிந்தது.

ஆயினும் இன்னும் ஏன் திருவிழாக்கள் இப்படி ஸ்பீக்கர் சத்தத்தில் மட்டும் திகு திகுவென எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

கடவுள் முதலில் தன் காதுகளை காப்பாற்றி கொள்ள வேண்டும்.

இம்முறை நான் தகழிக்கு செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்துதான். அதையும் முன்பே தெரிவித்து விட்டேன். நேரில் நாம் பேசிக்கொள்ள இன்னும் வாசித்துவிட்டு வருகிறேன்.

இலியிச்.

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

42. இலியிச்

அன்புள்ள ரஹீனா.

இலியிச்.

இன்று காலையில் நான் வெளியில் கிளம்பும்போது அன்பு என்றால் என்ன? என்று உன்னிடம் கேட்டேன்.
முடிந்தளவு யோசித்துவிட்டு அது நம்பிக்கை என்றாய்.

மீண்டும் நான் பேருந்தில் வந்து கொண்டிருக்கும்போது உன் பதிலை யோசித்து கொண்டே இருந்தேன்.

இப்போது கடிதமாக எழுதுகிறேன்.

மீண்டும் கேட்கிறேன்…

ரஹீனா,

அன்பு என்றால் என்ன? அது உணர்வு என்று நீ முடித்து விட கூடாது. அப்படி எந்த முடிவும் அதற்கு இன்னும்  சொல்லப்படவில்லை.

காதலும், பாசமும், நட்பும் சுற்றி சுற்றி திரியும் மனதுக்குள் அன்பு நம்மிடம், உண்மையில் தான் அதுவல்ல என்று சொல்லியும் சொல்லாமலும்
உறைந்து இருப்பதை நீ பார்த்தது உண்டா? கவனித்தது உண்டா?

இல்லையெனில் இனியும் பார்க்க வேண்டாம். அந்தக்கதவின் தாழினை நீ  ஒருபோதும் திறந்து விடாதே.

புரிந்துகொண்ட அளவுக்கு அன்பு என்பது எதுவோ அதுவாகவே இருக்கட்டும். அதை அளக்கவோ, தீர்மானிக்கவோ அதில் ஒன்றும் இல்லை.

கண்ணீர் இழப்பை,பிரிவை,வலியை தெரிவிக்கும்போது அது அன்பை ஒருபோதும் சொல்லும் மொழியல்ல.

சில கண்ணீர் துளிகள் அப்படிப்பட்டதும் அல்ல. நீ எனக்காக சிந்திய கண்ணீரில் ஆயிரம் பூக்கள் மலரும் சக்தியுண்டு என்பது எனக்கு தெரியும். அதுதான் அன்பு.
உனக்காக நீ சிந்தும் கண்ணீரில், குருதியில் அதையே காண முடியாது.

நாம் அனைத்துக்கும் பழக்கங்களை மட்டுமே சார்ந்திருக்கிறோம். இவற்றில் பழக்கம், சார்ந்திருத்தல் இந்த இரண்டும் அன்புக்கு உரியது அல்ல.
நாம் இவற்றின் மூலம் பகிரும் அன்பு வெறும் சாதாரண இருவருக்கு இடையில் இருக்கும் வெற்றிகரமான கருத்தளவு ஒப்பிடுகள் மட்டும்தான்.

தன்முனைப்பில் பயணிக்கும், மனதில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்
எந்த அன்பும் இறுதியில் நம்மை கீறித்தள்ளி விடும். உடைக்கும்.

நாம் அன்பை அறியவும் உணரவும் சார்ந்திருத்தலை விட்டுவிட்டும் ஒப்பிடுவதை கைவிட்டும் முழுமையாக பார்ப்பது ஒன்றே சரியான வழி.

அன்பை விளக்க முடியாது. ஏனெனில் அது ஒருபோதும் தன்னை பற்றி பேசாது. தனக்காக பேசாது.

வாழ்த்துக்களுடன்
இலியிச்.


41. இலியிச்

சௌமியா….

இலியிச்.

இந்த  இரவில் ஒரு கனவு.

இப்போது நான் பழவேற்காடில் ஒரு லாட்ஜில் தங்கி இருக்கிறேன். இங்கு வரும் முன்பாக உன்னிடம் தெரிவித்து வரும் மன நிலையில் நான் இல்லை.

கூட சில சிகரெட்ஸ் விஸ்கி கேனோ உபநிஷத்ஆங்கிலமொழிபெயர்ப்பு.

இப்போது கனவு.

தொடர்ச்சியாகவும் விட்டுவிட்டும் இருந்தது அந்த கனவு.

மலையுச்சியில் நான். மேகங்கள். மிக உயரம். கீழே விழுகிறேன். உயரத்தை உடைத்து விட்டால் நான் பிழைக்க முடியும்.

விழுகிறேன். பின் நானாக விழித்து கொள்கிறேன்.

ஒரு அறை. தனியே நான். இருள். அதற்குள் நகர்வதை உணர்கிறேன்.

அறைக்குள் நகர்வது இருளா? நானா? புரியவில்லை.

இரண்டு கனவும் முன் பின்னாக வந்து இருக்கலாம். அல்லது ஒரே சமயத்தில் கூட வந்ததோ? அல்லது கனவற்ற வெறும் நினைவுகள்தானா? புரியவில்லை.

தள்ளாடியபடி எழுந்து கொண்டேன்.

அறை முழுக்க சுற்றி நடந்து கொண்டிருந்தேன். அதன் பின்பு தூங்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. மணி இரவு இரண்டு இருக்கும்.

பஸ் ஸ்டாண்டில் கூட்டம் மிக குறைவு என்பது ஜன்னல் வழியே பார்க்கும்போது தெரிந்தது. இறங்கி சற்று நடக்கலாம் போல் இருந்தது.

கீழே இறங்கி போனேன்.

மணி நிச்சயமாய் இரண்டு இருபது. பஸ் ஸ்டாண்டில் இரண்டு பஸ்ஸை சுற்றி ஒரே கூட்டம். ஒரு சிலர் பஸ்ஸை சுற்றி சுற்றி வந்தனர். பேச்சு சத்தம். ஒவ்வொருவராய் உள்ளே போய் கொண்டு இருந்தனர்.

ஒரு சிகரெட்டை புகைக்க ஆரம்பித்து இன்னும் சற்று வேகமாக நான் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

பஸ் ஸ்டாண்டின் சுற்று சுவரில் மூத்திரக்கறை அப்பிக்கிடந்தது. பன்றிகளும் சில கன்றுக்குட்டிகளும் தங்களில் விலகித் திரிந்தாலும் பரிச்சயத்தில் ஒன்றாய் திரிவது போலவே இருந்தது.

அப்போது அந்த பெண் வந்தாள். குழந்தை. மூன்று வயது இருக்கும். என் தொடைகளை தட்டி தட்டி கூப்பிட்டு தன் வயிற்றில் ஓங்கி ஓங்கி அடித்து கொண்டாள்.

சௌமியா…

நான் உறைந்து போய் விட்டேன்.

ஒரு குழந்தை கண் விழித்திருந்து பசிக்கு இறைஞ்சும் நேரமா அது? சற்று தொலைவில் அதன் சுற்றம் இருந்தது.

அவர்கள் அக்குழந்தையை அனுப்பி வைத்து விட்டு விளைவை வெறிக்க பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

நான் அறைக்கு வந்து  இந்த கடிதத்தை எழுத ஆரம்பித்தேன்.

இருக்கும் விஸ்கி இப்போது எனக்கு போதுமானதாக இல்லை. குடிக்க மனமின்றியிருந்தேன். ஆனால்
குடிக்காது போனால் இப்போது இறந்து போகவே விரும்புவேன்.

நான் நாளை வந்தால் உன்னை சந்திக்கிறேன்.

இலியிச்.


40. இலியிச்

நண்பன் பூஷணத்திற்கு.

இலியிச்.

என் குடும்பம் நிறுவனமாகி வருவதை நான் வேலையை இழந்த இந்நாட்களில் நன்கு அறிய முடிகிறது.

அண்ணார் அப்படியாக தம்பியார் இப்படியாக வீட்டில் கோலோச்சி கொண்டிருக்கும் வேளையில்  நான் அரைக்கை சட்டை லுங்கி பீடியுடன் பொது நூலகத்தில் இருப்பதை என் கூட்டு குடும்பம் அதன் நடவடிக்கை மூலம் துரத்த ஆரம்பித்து உள்ளது.

அவர்கள் நாட்கள் மீது இனிக்க நெய்து கொண்டிருக்கும் கந்தலான ஒட்டுக்களை கண் கொண்டு காணவும் சகிக்கவில்லை.

நான் அவர்களை போன்று இல்லை என்பதாலேயே எல்லாவற்றையும் இழக்க போகிறேன் என்று நம்புகிறார்கள் என்று நீ எழுதி இருந்த உன் கடிதத்துக்கு பதில்…

__________________________________

பூஷணம்…

ஏதோ ஒரு இலட்சிய வேட்கையுடன் வேலைகளை உதறிவிட்டு வருவது சரி அல்ல. உறவுகளை இன்றளவும் பிணைத்து கொண்டிருப்பது  பதவி லேபிள்கள், சம்பள வருவாய்களும்.

நீ வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பமும்.
அதில் எதை நீ இழந்ததாய் துடிக்கிறாயோ அதையே வேறு ஒருவன் நிறைவாய் அடைந்ததன் மூலம்  துடித்து கொண்டிருப்பான்.

அது தன்மானம், சுதந்திரம் என்றெல்லாம் தத்துவ பீடிகையுடன் வாசிக்கப்படுவது இன்று இங்கெல்லாம் சகஜமாகி விட்டது.

யானையை குளிப்பாட்டியவன் எருமையை குளிக்க வைக்க நேர்ந்தது ஒன்றும் உண்டியலை பாதிக்காது எனில் அப்போது அதுவும் குற்றமல்ல.

விபச்சாரத்தையும் தூய்மை செய்யும் ஒரே சக்தி பணத்திற்க்கே உண்டு. இவைகளை கருத்தில் கொண்டு உன் எதிர்காலத்தை மனதில் கொண்டு பணிக்கு திரும்ப வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.

இதற்கு அப்பாலும் நீ மறுத்தால் உன்னை பாசாங்குக்கு அப்பால் காண தவிக்கிறாய் உனது நிலைநிறுத்தல் அவசியங்களை மீறிய தேடலுக்குள் புகுந்து விட்டது என்பதை நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.

எந்த வாழ்க்கைக்குள்ளும் உன்னால் வாழ்வது சாத்தியமெனில் யார் கருத்தும் கருத்தளவில் தொல்லை செய்ய முடியாது.

அம்பாசமுத்திரம் வரும்போது நிச்சயமாக உன்னை சந்திக்கிறேன்

அன்புடன்
இலியிச்

39. இலியிச்

அன்புள்ள ராஜத்துக்கு

இலியிச்.

தலைப்பில்லாத உன் கவிதை சற்றும் புரியவில்லை. அது எது பற்றியது என்பதை விடவும் நீ ஏன் இன்னும் இப்படியே எழுதுகிறாய் என்று பார்வதியிடம் கேட்டிருந்ததாக சொன்னாள்.

தலைப்பற்ற கவிதை என்பது உன் மனதுக்கான சுதந்திரம். நீ எதனுடனும் அதை பொருத்தி வாசிக்கும் போது உனக்கான விடுதலையை அளித்து விடும்.

பொதுவில் புரிதல் என்பது இதுவரையில் நீ அறிந்த ஒன்றின் அறிவையோ மற்றும் அதன் பின் இயங்கும் கற்பனைகளையோ மட்டுமே சார்ந்திருக்கும்.

இவைகள் பெருமளவு காலத்தின் போக்கில் வடிந்தும் மறந்தும் போகும்படியான சிந்தனைகள்.

ஒரு படைப்பு உனக்கு புரிந்த அளவிலும் உன் அனுபவங்களுக்கு மட்டுமே உரிய அளவிலும் இருக்க முடியாது.

ஒன்றை வாசிப்பது என்பதே கற்றலுக்கு இணையான ஒன்று.

கற்றல் என்பது பூத்து குலுங்குவதும் பின் மலர்வதுமான செயல்.

அது வெறும் பொறுக்குதல் அல்லது கோணிக்குள் ஆவேசமாய் அள்ளித்திணித்தல் என்று ஆகாது.

மீண்டும் மீண்டும் மயக்கத்தில் கொண்டு சேர்க்கும் ஒன்றை படிப்பதும் பேசுவதும் தனக்குள் கட்டுப்பாடற்று சீரழிந்து போனதன் உச்ச அடையாளம்.

நீ கற்ற ஒன்றைக்கொண்டு மட்டுமே பொருட்படுத்த வேண்டிய ஒன்றினை நுண்ணறிவு கொண்டு தீர்மானிக்க முடியும்.

அதற்கு வெறும் வாய் சவடால்களும், அரட்டையும் துணை நிற்காது.

ஆக புரிதல் என்பது தேடலில் மட்டுமே ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

நீ படித்ததைக்கொண்டு பயணப்படும் உன் மனதை சுதந்திரத்துடன் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும். அது தன் நுட்பத்தை கொண்டு அர்த்தங்களை ஆராயவும் அனுபவிக்கவும் அனுமதிக்க வேண்டும்.

எழுதியவனை நோக்கி கேள்விகளை திருப்பி கொண்டிருந்தால் உன் பயணம் அவன் பயணமாகி விடும். அக்கணத்தில் நீயே படைப்பாளிக்கு உன்னை விட்டு கொடுக்கிறாய்.

நம் இறப்பிற்கு முன் நிச்சயம் படிக்க வேண்டியவை என்ற புத்தகங்கள் உள்ளன. அதில் சிலவும் வாசிக்க முடியாது போனாலும் குற்றமில்லை.

ஆனால் இதை வாசிப்பதை விடவும் தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம் என்ற படைப்புகள் நிறைய உண்டு. அதையே உன் மனம் மீண்டும் மீண்டும் விரும்பி வாசிக்குமேனில் பிறகு நீ தற்கொலை செய்து கொள்வதில் எவ்வித தவறுமில்லை.

படைப்புகள் கண்ணாடி போன்றவை. சில துலக்கியும் விளக்கியும் காட்டும். சில கீறி காயமாக்கி புரையோடி உயிரையும் குடிக்கும்.

இறுதியாக புரியாதது என்பது ஒன்றும் இல்லை. புரிந்த ஒன்றின் குழம்பி போன காட்சியேதான் புரியாதது என்பதும்.

இனி என் கவிதைகளை நீ படிக்கும் முன் யோசனைகளையும் திட்டங்களையும் மறந்து விட்டு படிக்க வேண்டும்.

பார்வதிக்கு மருதாணி வேண்டுமாம். நீ வரும்போது கொண்டு வரவும்.

இலியிச்…

38. இலியிச்

அன்பார்ந்த கணேசனுக்கு

இலியிச்.

தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த நான் இட ஒதுக்கீடு முறையை எதிர்க்கிறேன். என் நண்பன் பஞ்சாட்சரம் முற்பட்ட வகுப்பினன். அவன் ஆதரிக்கிறான். இந்த முரண்பாட்டை நீங்கள் எப்படி பார்க்கிறீர்கள் என்று எழுதிய உனது கடிதம் வந்தபோது நான் ஒரு மலையக கிராமத்தில் இருந்தேன். ஆகையால் அதை நேற்றுதான் பார்க்க முடிந்தது.

நீ வாழ்ந்து வந்த சேரிகள் இனி உன் பிள்ளைக்கு இல்லை என்ற தளத்தை சௌகரியமாக அடைந்தபின் நீயும் அதில் இருந்து மனதளவில் இயல்பாக வெளியேறி விட்டாய்.

பஞ்சாட்சரம் சேரி வாழ் பிரஜை அல்ல. அவரது கற்பனையில் இன்னும் சேரிகளும், அது சார்ந்த தொய்வுகளும் அப்படியே பிரமையாக இருக்கலாம்.

இட ஒதுக்கீடு யாருக்கும் எந்த  சமூக மதிப்பையும் அருளும் வரம் அல்ல. அரசு ஒருவரை தாழ்த்தப்பட்டவர் என்று சட்டமாக சொன்னதை வேறு வழியின்றி இந்நாள் வரையிலும் சமூகம் ஏற்று கடைபிடித்து வந்ததுதான் இந்த மொத்த அவலம். பிறப்பில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்ற இனத்தின் குரல்தான்  குஷன் நாற்காலியில் அமர்ந்த பின் தாழ்த்தப்பட்டவர் என்னும் புதுப்பதத்தை கொடுத்தது.

முரட்டு செல்வமும் வறட்டு சிலபஸ் கல்வியும் ஆங்கிலமும் ஒரு மனிதனை உயர்குடியாக மாற்றிவிடும் என்னும் சிந்தனை கீழ்த்தரமான அரசியல் பார்வை. பம்மாத்து நாடகம்.

ஆயினும் கேட்டார்க்கு கேட்ட வரம் அருளும் அரசியல்வாதிகள் இதை மட்டுமே சொல்லி வந்ததன் சீர்கேடும் இதுதான் என்பதன் சாட்சிதான் இன்னும் அழியாது இருக்கும் சேரிகள். குப்பங்கள்.

இங்கு இட ஒதுக்கீடு வளர்ந்து வந்ததன் பின்னணி வயிற்றெரிச்சல் மட்டுமே. அந்த எரிச்சலை அவரவர்க்கு பிடித்த விதத்தில் பிடித்து வைத்து கொள்கின்றனர்.

சிலுவைப்போர்கள், தியானமென் சதுக்கத்து படுகொலைகள், ஐரோப்பிய நிலப்பிரபுத்துவ சூழ்ச்சிகள் இவற்றுடன் மண்டல் கமிஷனை சேர்த்து வைத்து பார்த்தாலும் அது தவறில்லை.

இதை சிந்தனையாக்கி பின் லட்சியமாக்கி பின் தத்துவமாக்கி பின் கொள்கையாக்கி அதனாலேயே பிளவுகளை உருவாக்கி பதவியில் குளிர்காய்ந்து காலம் சென்றதும் மெரினா சுடுகாட்டில் படுத்துக்கொண்ட அறிவுஜீவிகள் மிகப்பலர் இந்தியாவின் வர்த்தக “ஜென்டில்மேன்”களுடன் கொஞ்சி குலாவிக்கொண்டு இருந்ததையும் மறக்க முடியாது. தவிர்க்கவும் முடியாது.

இந்து மதத்தில் அவர்கள் கட்டிய கூடுகள் எண்ணற்றவை. அதில் பிறந்த ஒவ்வொரு குஞ்சும் யாரையேனும் வாழ வைக்கவே தன் இன்னுயிரை ஈந்து கொண்டிருக்கும்.

உண்மையில் அதுதான் நடக்கிறதா என்பதை அந்த குஞ்சுகளின் சொத்துக்களும் வெளிநாட்டு பயணங்களும் பதவிகளும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

ஒரு காலத்தில் எல்லா தெருக்களுமே சேரிதான். அனைத்து ஜாதியிலும் அதன் உட்குழுக்களிலும் அதன்குடும்பங்களிலும் தீண்டாமை இருக்கவே செய்தது.

பஞ்சாட்சரத்தின் பாட்டியை பஞ்சாட்சரம் குளிக்காது தொட்டாலும் தீட்டு. அதை அவர்கள் மடி என்பார்கள். ஆச்சாரம் என்பார்கள். தீண்டாமை எனலாமா?

நாங்குநேரி கனகலிங்கம் பூணூல் அணிந்தாலும் கமுதி கமலஹாசன் பூணூல் அவிழ்த்தாலும் அவர்களின் ஜாதியை அவர்களிடமிருந்து பிரிக்காமல் பறிக்காமல் நோகாமல் காப்பாற்றுவது மட்டுமே நாம் வாக்களித்து தேர்ந்தெடுத்த அரசின் ரகசிய கடமை. அதை நன்கு நிறைவேற்றி வரும்  நாட்டில் நாம் இன்னும் இருப்பதன் சாட்சிதான் ஆணவக்கொலைகள்.

ஒரு இந்திய குடிமகன் தன் ஜாதி மதம் சார்ந்த அனைத்து பண்பாட்டு கலாச்சாரம், சம்பிரதாயங்களை முற்றிலும் முற்றாக கைவிட்டு விடுவதே ஜாதியை அழிக்கும் மருந்து.

ஒவ்வொரு வீட்டு பெண்களும் தங்கள் மரபு வழி உறவு மற்றும் சடங்கு சம்பிரதாயங்களை தலை முழுகி விட்டாலே போதும்… 30 வருடத்தில் கோவில்கள் படுத்து விடும். ஜாதி அழிந்து விடும்.

மாறாக சவுண்ட் ஸ்பீக்கர் பொதுகூட்டமும்
ஜாதிச்சங்க மாமாக்களின் வாத, எதிர்வாதம், அவர்களின் மஞ்சள் கட்டுரைகளும் வெறும் பொழுது போக்குகள் மட்டுமே. வழக்கம்போல
இதிலும் பாவம் கடவுளர்கள்தான். அவர்கள் படும் அவஸ்தைகள் சொல்லி மாளாது.

கணேசன் தாழ்த்தப்பட்டவர்தான். எனினும் இன்று வெற்றி பெற்ற சமூக குறியீடு. பஞ்சாட்சரம் முற்பட்ட வகுப்பினர்தான். அது வெற்றி பெற்ற வர்த்தக குறியீடு.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில்  திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்பட்ட சமூகங்கள் அனைத்தும் வெற்றி பெற்ற அரசியல் குறியீடு.

அம்பேத்கர் ஞானத்தின் உச்சமான சமூக நீதி என்பதன் உண்மையான அரசியல் பண்பாட்டு அர்த்தமே மனுநீதியை நவீன மனுநீதி தர்மமாக மாற்றுவதுதான். அது திறம்பட நிகழ்ந்திருக்கிறது.

இந்த நிகழ்வு அழிவே  இல்லாமல்  ஆயிரம் வருடங்களேனும் இருக்கும்.

வாழ்த்துக்களுடன்
இலியிச்.


37. இலியிச்

அன்புள்ள செல்வராஜ்.

உன் கடிதம் கிடைத்தது. வாசித்த பின் மீண்டும் வாசித்தேன்.

இருப்பதில் மரியாதையை இழந்து விட்டேன். அந்த இழப்பு மிக கொடிது. கொடிது என்றபோதும் அதையே நினைத்து கொண்டிருக்கும் என் மனம் இன்னும் அவலமானது.

நான் உன்னிடம் எந்த பரிகாரமும் கேட்க விரும்பவில்லை. இதை எழுத தோன்றியதால் எழுதினேன் என்று
கடிதத்தின் மூலம் மனதை கரைத்து கொள்ள முயன்றிருக்கிறாய்.

மனம் கரைந்ததா?

உனக்கு அதை மீண்டும் நினைவு செய்யவே இக்கடிதம் அல்ல என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உன் விவேகம் என்பது படித்து அறிந்த பின் நீ கடைபிடிக்கும் சூட்சுமம் அல்ல என்பதை நான் அறிந்தவன்.

இழப்புக்கு முன்னதாக இருந்த மனதொன்றில் நீ இதுகாறும் இருந்து வந்ததை அறிந்து கொண்டதும் உண்டான சரிவு இது.

இந்த சரிவு உன் நிஜத்தையும் புலன்களையும் ஓசைகளுக்குள் அழைத்து சென்றதை என்னால் அறிய முடிகிறது.

நான் ஸ்தம்பித்தேன்.

“மனம் எனக்கு பறைசாற்றுவதை கேட்டு கொள்ள துவங்கியதும் நான் திருடனாக இயங்க ஆரம்பித்தேன். அதன் அப்போதைய அழகியல்களை வர்ணிக்க என்னிடம் வார்த்தைகளே இல்லை இலியிச்” என்று முன்பொரு முறை எழுதியதை நான்
நினைவுபடுத்திக்கொண்டேன்.

நீ வீரன் அல்ல. அதனாலேயே கோழையும் அல்ல.

உனக்கு சொல்ல என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை என்பதை வலியுறுத்தவே இந்த கடிதம் எழுதினேன்.

இழப்பு என்பது எது இருந்ததோ அதற்கு மட்டுமே. அது உனக்கோ எனக்கோ அல்ல.

மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் நலமா.?

என் விசாரிப்புகளை தெரிவிக்க வேண்டும்.

அன்புடன்
இலியிச்.

36. இலியிச்

ஃப்ரபஸர் சிவானந்தம்.

வணக்கம். இலியிச்.

நேற்று நீங்கள் சொன்னது போல் அந்த எழுத்தாளரை சந்தித்தேன்.

அப்போது இரவு ஒன்பது மணி. சிந்தாமணி கடை வாசலில் தெரு விளக்கின் அடியில் பேசிக்கொண்டே இருந்தோம். பேசி முடித்து நான் புறப்படும் போது மணி இரவு ஒன்றுக்கு மேல் ஆகியிருந்தது.

தான் மிகுந்த ஒழுக்கத்துடனும் ஒப்பற்ற நல்லவனாகவும் வாழ்ந்து வருகிறேன்.
ஆனால் சலிப்பூட்டும் இந்த வாழ்க்கையை நான் வெறுக்கிறேன் என்று அவர் சொன்னதும் எங்கள் பேச்சு வேறொரு திசையில்  உயர் தன்மையுற்றது.

ஒழுக்கமும் நல்ல குணங்களும் சர்வ நிவாரணியாக ஒப்பித்து வந்த காட்சிகள் எல்லாம் மெல்ல உடைந்து நொறுங்கி வரும் காலத்தில் என் படைப்புகள் அதன் இயல்பில் மங்கி குன்றுகின்றன என்றார்.

சுருள் முடி சாமியாரின் ஆசிரமத்தில் வாழும் குத்தாட்ட பக்தையின் கவர்ச்சி என் படைப்புகளில் இல்லை.

அகலத்திரை தொலைக்காட்சிகள் வீட்டின் நடு அரங்கில் தொப்புளை தொடைகளை ஸ்தனங்களை காண குவிக்கிறது. என் படைப்புகளில் இந்த உறுப்புகளை திரட்டி கோர்த்து எழுத எந்த நியாயங்களும் இல்லை.

சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் பெற்றோருடன் வாரிக்குடிக்கும் இந்த இன்பங்களை நான் இனி எழுதவே இயலாது என்பதும் எனக்கு நன்கு தெரியும்.

ஆன்மீகத்தின் செல்லரித்த  பழைய கற்பனைகளை அறிவியலோடு தொடர்பு செய்வது இனியும் பொருந்தா முயற்சி.

கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழ்ந்து இருந்த எனக்கு இவை இன்று முழுக்க அயர்வை மட்டுமே தருகிறது. களிப்பூட்டும் போதையாக மட்டுமே இந்தக்கால வாழ்க்கை மாறி விட்டது.

வாசகருக்கு அவர்களின் வாழ்க்கையின் மீதான அக்கறை இப்போது என்ன எது என்பதே எனக்கு தெரியவில்லை. நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று கேட்டார்.

அவருக்கு நான் ஆறுதல் மட்டும் கூறவே உள்ளூர விரும்பினேன்.

தலைமுறைகள் இஷ்டம் போல சிறகை விரிக்க தானே காரணம் என்ற எந்த குற்றவுணர்ச்சியும் அவரிடம் இல்லை என்பதை விடவும் அவை அத்தனையும் சாதுர்யமாக மறைத்தார்.

ஒரு எழுத்தாளனாய் அவர் பெற்ற வெற்றிகள் அனைத்தும் அவரையொத்த ஒரு கும்பலின் ரசிக சேட்டைகள் மட்டுமே.
அவரால் முடிந்த அளவு வரலாற்று கதைகளை எழுதி குவித்தது மட்டுமின்றி சமகால பிடுங்குகளை இரைச்சல்களை துயரங்களை ஒருபோதும் தன் வாசக முத்துக்களுக்கு உணர்த்தவே இல்லை.

எழுத்தாளரின்  பேட்டைத்தனத்திற்கு அவரின் ரசிக கேடிகள் கூழுற்றும் திருவிழா நடத்தி திகைக்க வைத்து வாழ்ந்த காலம் சற்றும் எதிர்பாராது திடீரென முடிந்து போனதை அவருக்கு தெரிவிக்க எனக்கு மனம் வரவில்லை.

சற்று கழித்து அவர் குடும்ப விவரங்களை பேசி விட்டு தலை கவிழ்ந்தவண்ணம் நடந்து போனார். அவர் தொழுவத்து மாடுகள் முன்புபோல் அவரை நக்கி கொடுக்க மறுப்பதையே அவரின் தளர் நடை காட்டியது.

ஃப்ரபஸர்…

அந்த காட்சியை என் மனம் நின்று நிதானித்து ஆழ்ந்து ரசித்தது.

போடிக்கு அடுத்த வாரம் வர நினைக்கிறேன். ஓய்வில்தானே நீங்கள்?

அன்புடன்
இலியிச்


35. இலியிச்

அன்பார்ந்த திருச்செல்வன்.

இலியிச்.

பவானி ஆற்றங்கரையில் நாம் பேசிக்கொண்டிருந்த பலவற்றை இப்போது நினைவுபடுத்தி பார்க்கிறேன்.

உன் வெறுப்பு புரிகிறது.

நான் அர்த்தங்கள் வேண்டி வெறுக்கும் ஒன்றை நீ அர்த்தங்கள் புரியாமல் வெறுக்கிறாய்.

இந்த வெறுப்பை நாம் இருவருமே வேறு கோணத்தில் காட்சிப்படுத்தி பார்க்க வேண்டும்.

ஏதோ ஒரு இழப்பையே நீ தாங்க முடியாமல் தவிப்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அது இன்னும் வர வேண்டிய ஒன்றோ வராமலே போய் விடும் ஒன்றோ? எனக்கு தெரியவில்லை.

நீ அதற்குள் மட்டுமே இருக்கிறாய். உன்னால் அங்கிருந்து வெளியே செல்லவும் பின் நகரவும் முடியாத கஷ்டத்தில் இருப்பதை நான் அன்றே உணர்ந்து கொண்டேன்.

உனக்கு சில இழப்பீடு வேண்டும். சில நஷ்டங்கள் கரைய வேண்டும். குறைந்தபட்சம் ஒரு உண்மையான ஆறுதலாவது கிடைக்க வேண்டும்.

என்னிடம் இவை எதுவும் இல்லை என்று அன்றே உனக்கு சொல்லி விட்டேன்.

நீ தன்னம்பிக்கையோடு இருக்க வேண்டும் என்று என்னால் உன்னை இன்னொரு மின்னும் கற்பனைக்கு அழைத்து செல்ல முடியாது.

அது குற்றத்தின் இன்னொரு இழை. நீ விட்டு கொடுக்க வேண்டிய எதையும் உன் மனம் எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்க முனையாது.

இந்த போரை நிறுத்த முடியாதும் அதனில் இருந்து விலகி கொள்ள முடியாதும் இருந்த தருணத்தில் மட்டுமே நாம் அன்று சந்தித்து இருக்கிறோம்.

உனக்குரிய  தீர்வுகள் என்னிடமோ அல்லது உன்னிடமோ இருக்க வாய்ப்பில்லை.அது காலம் மற்றும் உன் தெய்வங்களிடமும் இருக்க முடியாது.அது பிறரிடமிருந்து வரவும் வாய்ப்பில்லை.

அனைத்தையும் கைவிட்டுவிட்டு மறந்து போகவும் உன்னால் இயலாத ஒன்று.

ஆகவே இந்த துயரத்தை உன் மனம் மூலம் நீயே சுமக்க வேண்டியுள்ளது.

இன்றைய இந்த மனம் என்பது என்றும் உன்னிடம் இருந்தது அல்ல என்பதை மட்டும் நீ புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சிக்கல்களில் கிழிந்து போவதை விடவும் உயிரூட்டி கொண்டிருக்கும் அந்த மனதை விட்டு நீ அகல்வது எளிதானது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

அடுத்த மாதம் ஜெயமங்கலம் மீறு கண்மாயில் வெளிநாட்டுபறவைகள் வரத்துவங்கும்.

அப்போது நீ வர வேண்டும்.

அன்புமிக்க
இலியிச்.

34. இலியிச்

இலியிச்சின் கடிதங்கள் குறித்து சில முன் குறிப்புகள்.

நேற்று இலியிச்சின் கடிதங்களை முற்றாக நான் வாசித்தேன்.

அவை மாதவ மேனன் சொல்லியபடியே வெவ்வேறு காலத்தில் வெவ்வேறு நண்பர்களுக்கு எழுதியவை.

இன்னும் அவன் சில நண்பர்களின் பெற்றோருக்கும்  கூட எழுதி இருப்பதும் தெரிகிறது.

அவைகளை காலவரன் முறைப்படி தொகுக்கும்போது சில சிக்கல்கள் உருவாகின்றன. இலியிச் பெரும்பாலும் தேதி குறிப்பிட்டும் இருக்குமிடம் குறித்தும் கவனமாக குறிப்பிட்டு எழுதவில்லை.

மேற்கோள் என்பதை அவன் சுய எழுச்சியாக தன் நினைவில் இருந்தே எழுதியிருக்கிறான்.
இலியிச் தன் வாசிப்பில் இருந்தும் சந்திப்புகளில் கிட்டிய அனுபவம் சார்ந்தும் தன் சிந்தனையில் பலமாய் தாக்குதல் உண்டாக்கிய செய்திகளை கொண்டே ஒரு கடிதத்தில் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லி இருக்கிறான்.

பல இடங்களில் தன் சொந்த கருத்துக்களில் இருந்து முற்றிலும் எதிர்நிலை இலியிச் எடுப்பது வியப்பை தருவதோடு அதுவே இன்னொரு கண்கொள்ளா காட்சியாகவும் இருக்கிறது.

அதில் பலவும் வயதில் இளையவர்க்கு ஆணித்தரமாக சொல்வது போலவே முதிர்ந்தவருக்கு எதுவும் சொல்ல மறுப்பதை போல இருக்கிறது என்னளவில்.

அவனே ஒருநாள் இதை ஏன் எழுதினேன் என நமக்கு சொன்னால் மட்டுமே புரியும் என்பது போலவும் ஒரு சில கடிதங்கள் இருக்கின்றன.

முடிந்த அளவில் இவைகளை ஒவ்வொன்றாகவோ அல்லது மொத்தமாகவோ பதித்து விடுகிறேன்.

கடிதங்கள் இலியிச் எழுதி இருப்பதால் என் சொந்த கருத்தை அதில் தெரிவிக்க முடியாது.

நாம் இணைந்து அதுபற்றி பேசுவது என்பது எந்த பிழையும் இல்லை. ஆகவே நாம் இது குறித்து பேசலாம்…

மிக்க அன்புடன்
ஸ்பரிசன்.

நீரின் நிழலில் உதயமுற்ற கடல்.

Create your website at WordPress.com
Get started